24/7

به‌نظر می‌رسد قرار نیست بدون حضور تو بمیرم، اگر قرار بود بمیرم تا به حال مرده بودم به نظر می‌رسد قرار هم نیست چیزی تغییر کند. تو بی تفاوت‌ترین آدمِ زندگیِ من از کودکی‌ام تا به اکنون بوده‌ای، هستی و خواهی بود راضی‌ام، از خودم و تصمیم هایم. از اینکه جایی تلاش برای ‌به دست آوردنت را توقف کرده ام و اجازه دادم زندگی فرصت های دیگری را نشانم دهد. فقط گاهی که دلم تنگ می‌شود به ستاره‌ها نگاه می‌کنم و برایت آرزوهای خوب می‌کنم و با خودم فکر می‌کنم که چقدر حتی بی تفاوتی‌ات را دوست داشتم. به‌خاطر تمام روزهایی که نبوبی و ندیدی ممنونم و به‌خاطر بزرگ‌ترین درسی که به من دادی همیشه سپاسگزارت خواهم بود؛ اینکه نخوام مُرد اگر رابطه‌ای تمام شود.

زمانی که خداحافظی را با تو شروع کردم، به رابطه های دیگر سلام کردم زمانی که از تو ناامید شدم به آدم‌های دیگری امیدوار شدم به آدم‌هایی که مرا می‌دیدند‌ و هر از گاهی حالم را می‌پرسیدند. آدم‌هایی که با بی تفاوتی مرا در انتظاری سخت جا نمی‌گذاشتند. آدم‌هایی که برای تولدم لازم نبود کسی به آنها یاداوری کند و به زور لبخند بزنند و بگویند: {آرزو کن}. آن زمان آرزویم تو بودی و اکنون آرزویم خودم هستم. آن روزها همه‌چیز به تو ختم می‌شد؛ چه روز های غم انگیزی. خوشحالم که آن روز ها تمام شده است. تو نیستی و من هنوز در امتداد خداحافظی ام و راضی ام از نبودنت و از بودنم. از اینکه تصمیم گرفتم برای بی تفاوتی تو تلاش نکنم. از اینکه تصمیم گرفتم خداحافظی را شروع کنم. موفق نشده ام هنوز کامل خداحافظی کنم. تصویرت هنوز همراهم هست. در تصویرت می‌خندی و سیگار میکشی و مهم‌تر از همه مرا می‌بینی در تصویرت نگاه میکنی، نگاهی نافذ و گیرا. اما این فقط یک تصویر است و من قبول کرده ام تصویر تو هرگز شبیه به خودت نبوده و نخواهد بود. تصویری که من از تو دارم با حقیقتِ تو بسیار تفاوت دارد. و شبی که پذیرفتم تو با تصویرت فرق داری شب عجیبی بود. آن شب تنها‌ترین و بی‌پناه ترین آدم روی زمین بودم. آت شب فکر می‌کردم‌ (میمیرم)، ایمان داشتم که دیگر نمی‌توانم در دنیا دوام بیاورم. اما شب های زیادی گذشت و من زنده ماندم و تو همچنان بی تفاوت.