Mary's diary

حتی این وسط عذاب وجدان درس نخوندن هم دارم ولی هروقت این حس میاد سراغم به‌ خودم گوشزد میکنم که الآن تنها چیزی که اهمیت داره اینه که روانت بیشتر از این ازهم نپاشه. من حتی با نوشتن این مطالب که دارم سعی می‌کنم حالمو بهتر کنم هم عذاب وجدان می‌گیرم بچه ها، ولی فعلا حس می‌کنم مفیدترین کاری که از دستم برمیاد همینه! هیچ چیزی هم عادی نیست، من حتی از خونه بیرون نمیرم، کافه نمیرم که عادی‌سازی نشه؛ ولی اینکه به روان خودمون این وسط اهمیت بدیم و خودمون رو بیشتر از این شکنجه ندیم عادی‌سازی‌ نیست، و هیچ تاثیری هم روی پروسه انقلاب نمیذاره.

با‌توجه به این مسئله، دارم سعی می‌کنم دست از شکنجه خودم بردارم ، بافتنی می‌کنم، نقاشی میکشم و کتاب می‌خونم ، آهنگهای آروم و ریلکسی گوش میدم و اخبار رو تا جایی که تونستم کم کردم،‌هرچند که امکان نداره روزی ۱ ساعت رو چک نکنم! فقط دارم تلاش می‌کنم که تا جایی که شده به خودم برگردم.

چند روزه دارم دست و پا میزنم که از این حالت فقط دربیام؛ احساس گناه و عذاب وجدان رو بذارم کنار و یکم به روانم برسم؛ یکم از آهنگهای غمگین دوری کنم و خودم رو سرگرم نگه دارم! اخیرا شروع کردم به دیدن یه سریال جدید، قبلاها حین دیدن صحنه‌های غمگین تندی اشکم درمیومد یا بغض میکردم، دقت کردم که من نه با خوندن غمگین ترین رمانها اشکم درمیاد نه با دیدن صحنه‌های احساسی و غم‌انگیز سریال،‌یه‌نفر می‌مرد میگفتم خب‌که‌چی الآن، اینهمه آدم اینجا مردن‌ اون همش یه نفره! جدیدا این مسئله توی ذهنم خیلی بولد شده،‌حتی نسبت به جون خودم هم همین حس رو دارم! کم کم دارم از احساسی که انگار مرده و اشکهایی که بزور میان میترسم!

سند روم Survivorś Guilt (یا Survivor Syndrome) حالتي روانی كه فرد یأس زنده ماندن از یک فاجعه يا تجربه ی مرگبار با وجود بی تقصير بودن، دچار احساس گناه از زنده ماندن میشود، به ویژه زمانی كه دیگران اسیب دیده يا جان باخته اند.

جدیدا کاملا توی حالتی‌ام که هرکسی استوری روزمرگی هم بذاره نمی‌تونم تحمل کنم و آنفالو میکنم، چه برسه به پادکسترها و کسایی که تاریخ رو روایت می‌کنن!😅 دیگه اینکه مفید هستن یا نیستن هم برام اصلاا مهم نیست!

درکل خیلی از پادکستها بی‌طرف نیستن به عنوان مثال پادکست رپاپ که خلاصه کتاب هستش، خیلی از اپیزودهاشون مفیده و یسری هاشون نه! مثل اپیزودی که خلاصه یه کتاب درمورد مصدق بود، من اون اپیزود رو کامل گوش دادم ولی آیا الآن عاشق مصدقم؟! قطعاا نه و بسیار هم ازش بدم میاد! درکل نظر من اینه که باید از منابع مختلف استفاده کنیم و به یک منبع قانع نباشیم، و اینکه قرار نیست همه حرفهاشون رو باور کنیم.

اخیرا خیلی چیزها درمورد علی بندری و پادکست بی‌پلاس شنیدم؛ اینکه تاریخ رو تحریف شده منتشر کردن و… و همچنین یه پست دیدم که شرکت ابرآوران اسپانسر یکی از فصلهای بی‌پلاس بوده! همه اینها باعث شده که دیگه هیچ تمایلی به شنیدن بی‌پلاس نداشته باشم؛ هر پستی که توی چنلم درموردشون بوده رو حذف میکنم؛ قبل از این خبر نداشتم (خیلیها خبر نداشتن) ؛ ولی الان که خبر دارم میگم که نه شما گوش بدین به پادکستش و نه من گوش میدم.

هرروز جلوی مامان حالمون رو خوب نشون میدیم ولی شبها هرکدوم تو اتاق خودمون…

همین الآن پست خواهرم رو تو چنلش دیدم که یه شب رو نمیتونم بدون گریه سر کنم؛ درحالی اشکهای خودم سرازیر بود!

با شادی کردن و زندگی عادی عذاب وجدان میگیرم، از گوشت سر سفره عذاب وجدان میگیرم، با خرید کردن عذاب وجدان میگیرم؛ اینها حتی با مهاجرت هم دردشون آروم نمیشه!

همش چشام پر و خالی میشه، با دیدن و شنیدن درمورد آشوویتز گریم میگرفت، حالا باید خون گریه کنم که توی رشت قشنگمون بدترش اتفاق افتاده! حتی نمی‌ تونم گریه کنم از شدت شوک، قلبم فشرده شده برای هموطنهامون و کاری از دستم ساخته نیست.💔

از زنده بودن خودم شرمسارم، از اینکه یکی همسن من، صدالبته شجاعتر از من دوروز قبل از تولدش کشته میشه و منِ بی‌خبر تولدم رو جشن میگیرم! همونقدر که من شوق به زندگی دارم اونها هم داشتن، شاید حتی بیشتر!

گیرم که فردا سپیده سر زند و روزگار به کام شود؛ با غم آنها که برای ما جان داده‌اند چه باید کرد؟💔

میترسم پلتفرم هارو باز کنم و ویدئوهارو ببینم، تحملشون واقعا سخته!

سلام بالاخره وصل شدم، نمی دونم چی بگم یا چی بنویسم،همش مینویسم و پاک میکنم!

فک میکردم فقط خودم اینجوریم! کل روز خوابم میاد، دوست ندارم بیدار شم، وقتی هم بیدارم اخبار رو دنبال میکنم و عصبی ام، حوصله زندگی رو ندارم درواقع، نه درس نه کتاب نه فیلم نه بیرون رفتن…

من تو شرایط سخت زیاد میخوابم رژیممو میشکنم تا بشه برنامه‌هامو کنسل میکنم و دچار یه فلج موقت میشم تا همه چی به روال طبیعی برگرده، دست خودمم نیست واقعا.. کاشکی اخر این سوز بهاری باشد خانم تانزانیا، من خسته‌م از اینهمه فلج شدن

بعد یه چیزی درمورد کتابها و پادکستهایی که گفتم بگم بچه ها، واقعا قرار نیست همرو باور کنیم، از منابع مختلف ببینید، بخونید و گوش بدید، تا با دیدگاههای مختلف آشنا بشید!

کتاب خودآموزها دیکتاتورها، صفحه ۱۹۰(عکس از خودم نیست.) من خلاصه این کتاب رو از رپاپ گوش دادم و قصد دارم دوباره از اول گوش بدم یا کتابش رو تهیه کنم و بخونم، باعث میشه دیدتون خیلی بازتر بشه نسبت به خیلی از مسائلی که توی کشورمون داره رخ میده!

اگه به تاریخ و سیاست علاقه‌مند هستید؛ خیال نویس قطعا براتون مفید خواهد بود؛ کتابهای خیلی خوبی هم درمورد موضوعات مختلف از جمله کتابهای تاریخ معاصر معرفی کردن که خودم به‌شخصه لیست کردم تا در اولین فرصت تهیه کنم! از جمله نویسنده هایی که معرفی کردن: عباس امانت، مهدی تدینی(این دو نفر از باقی نویسنده ها بهتر بودن و در اولویت)، غنی نژاد اگه به سیاست و اقتصاد علاقه مند باشید؛ احمد کسروی تاریخ مشروطه ایران. کتابهای یراوند ابراهامیان و همایون کاتوزیان روهم قبلا معرفی کرده بودن که بعدش گفتن چپ و مصدقی هستند و بهتره سراغشون نرید! پادکست هم من اصولا پادکستهایی که خودم قبلا بهتون معرفی کرده بودم رو گفتن مثل: چنل بی، راوکده، مورخ. از طرف من فقط: رخ، راوکست،رپاپ(برای خلاصه کتاب، اون کتاب میتونه خوب باشه یا بد، قرار نیست همرو باور کنیم!) #کتاب #پادکست