Sara Gholami Nejad

✨️ ما از همان خمیرمایه‌ای هستیم که رویاها از آن ساخته شده‌اند. _ ویلیام شکسپیر، نمایشنامه توفان، پرده چهارم، صحنه اول @sara_Gholaminejad

آشفتگی و خلاقیت، دو روی یک سکه‌اند. کارل یونگ معتقد بود که ذهن انسان پتانسیل عظیمی برای التیام خودش دارد، به شرطی که راهی برای بیان پیدا کند. هنر، همان راه نجات‌بخش است. ماری-لوئیز فون فرانتس، در کتاب «اسطوره‌های آفرینش»، از قول یونگ نقل می‌کند: «اگر بتوان بیمار سایکوتیک را خلاق کرد، می‌توان او را درمان کرد.» او توضیح می‌دهد که اگر آنچه فرد را از درون تخریب می‌کند، به جای تخریب، به صورت نوشتار، نقاشی یا شکل دیگری از بیان خلاقانه بروز کند، آن‌گاه می‌توان به درمان او امیدوار بود. این دقیقاً همان اصلی است که هنردرمانی بر آن استوار است: بیان خلاقانه به عنوان ابزاری برای ادغام محتوای ناخودآگاه. آنچه در اتاق درمان اتفاق می‌افتد، همین است؛ نه تلاش برای خلق یک اثر هنری زیبا، بلکه فراهم کردن فضایی امن تا فرد بتواند آنچه در درونش می‌گذرد را به فرم تبدیل کند. گاهی این فرم یک خط خطی ساده است، گاهی یک رنگ، و گاهی یک کلمه. اما در همه موارد، مسیر یکی است: از آشفتگی به سمت فرم، و از فرم به سمت التیام🌱✨️ به عنوان هنردرمانگر، باور دارم که هنر فقط بیان نیست؛ هنر راهی برای بقا و بازسازی است. #هنردرمانی @sara_Gholaminejad

✨️ تصویری که از خود داریم تا حد بسیاری بر اساس تاثیر ارزیابی‌هایی است که اشخاص مهم زندگی‌مان از ما می‌کنند. دریابیم که در پی هر انکار و یا تایید ما زندگی‌ست که می‌میرد و یا آنکه جوانه می‌زند. هیچ دارویی بهتر از باور دوست داشته‌شدن نیست؛ دریغش نکنید. _ اروین یالوم @sara_Gholaminejad

مهم‌ترین بخش روانشناختی فیلم مستاجر، دیالوگ معروف ترکوفسکی در خانه «استلا» است: «در چه لحظه‌ی دقیقی یک فرد دیگر همان کسی نیست که فکر می‌کند هست؟» او سپس از خود می‌پرسد اگر سرش را ببرند، آیا «من و سرم» است یا «من و بدنم»؟ و در نهایت با تردید می‌پرسد: «اصلاً سر من چه حقی دارد که خودش را "من" بنامد؟» این دیالوگ‌ها نشان‌دهنده بحران عمیق هویت است. ترکوفسکی دیگر «خود» را یکپارچه نمی‌بیند و از بدنش به عنوان چیزی جدا و حتی تهدیدکننده یاد می‌کند. این همان نقطه شروعی است که او به سمت جایگزینی هویت خود با «سیمون شول» (مستأجر قبلی) می‌رود... #مستاجر #تحلیل_فیلم @sara_Gholaminejad

یه اجتنابی یه اضطرابی یه جدایی... چیزی که می‌گن و چیزی که واقعاً حس می‌کنن❤️‍🩹 ببین پشت هر جمله‌شون چی پنهونه... #دلبستگی #دلبستگی_اجتنابی #دلبستگی_اضطرابی @sara_Gholaminejad

حافظ، آینه ناخودآگاه جمعی ما ایرانیان است. بزرگداشت حافظ شیرازی، بزرگ‌مرد ادب و شعر پارسی، مبارک باد 🤍 @sara_Gholaminejad

🎬 پنجشنبه‌های سایکو سینما | این هفته: مستاجر پیشنهاد می‌کنیم پیش از شرکت در رویداد، حتماً این فیلم را با دقت تماشا کنید تا آمادگی کامل برای تحلیل این اثر روان‌شناختی را داشته باشید. 🗓 پنجشنبه ۲۳ مهر ⏰ ساعت ۱۹ 💻 گوگل‌میت 💰 ۳۵۰ هزار تومان 📩 برای ثبت‌نام به آیدی زیر پیام دهید: @SaraGhPsychologist #مستاجر #The_Tenant #تحلیل_روانشناختی #روانکاوی #فیلم_درمانی #سینما_و_روانشناسی #تحلیل_فیلم #پنجشنبه_های_سایکوسینما

🎬 پنجشنبه‌های سایکو سینما | این هفته: مستاجر تا حالا شده توی خونه‌ی خودت هم احساس غریبی کنی؟ یا توی آینه به خودت نگاه کنی و بپرسی «این واقعاً منم؟» ترکوفسکی، مردی که وارد آپارتمانی می‌شود که مستاجر قبلی‌اش از پنجره پریده بود. کم‌کم سیگار او را می‌کشد. لباس‌های او را می‌پوشد و در نهایت... «مستاجر» پولانسکی، فقط یک فیلم ترسناک نیست. یک کالبدشکافی از مرگ هویت است. این هفته دور هم جمع می‌شویم تا این فیلم را نه به عنوان سرگرمی، بلکه به عنوان یک متن روانشناختی بخوانیم: 🔹 چرا ترکوفسکی خودش را در سیمون شول حل می‌کند؟ 🔹 مرز بین پارانویا و واقعیت کجاست؟ 🔹 و چرا پولانسکی خودش نقش قربانی را بازی کرد؟ 🗓 پنجشنبه ۲۳ مهر ⏰️ ساعت ۱۹ 💰 ۳۵۰ هزار تومان 💻 گوگل‌میت 📩 برای ثبت‌نام: @SaraGhPsychologist منتظرتان هستیم🌱

✨️ جایی که عدالت نباشد، سلامت روان نیز رو به وخامت می‌گذارد؛ زیرا بی‌عدالتی سمی است که آرامش درونی فرد را می‌بلعد. _ اریک فروم #روز_جهانی_سلامت_روان @sara_Gholaminejad

شخصاً این نسخه صوتی موجود در طاقچه رو بهتون پیشنهاد می‌کنم: https://taaghche.com/audiobook/65646

📚 سایکو‌بوک هفته آینده با محوریت تحلیل کتاب "کودکی یک رئیس" اثر ژان پل سارتر ​در فرانسه‌ی قرن بیستم، لوسین فلوریه، کودکی نازپرورده و نوجوانی حیران در بحران هویت، در تلاش برای فرار از اضطراب سنگین آزادی، دست به انتخابی خودخواسته می‌زند؛ داستانی تکان‌دهنده از ذبح خود واقعی و تولد یک فاشیست متعصب در بستر عقده‌ها و سرکوب‌های روانی... ​در این وبینار، قرار نیست فقط یک شاهکار ادبیات اگزیستانسیالیستی را مرور کنیم؛ بلکه قرار است شخصیت لوسین را روی صندلی تحلیل بنشانیم و ببینیم چگونه شکست در گذر از مراحل رشد و مکانیسم‌های دفاعی ناخودآگاه، انسان را از «انسان بودن» تهی و به یک «رئیس اقتدارطلب» تبدیل می‌کنند. ​✨ در این کارگاه تحلیلی و کتاب‌درمانی چه چیزی در انتظار شماست؟ ​● واکاوی عمیق لایه‌های پنهان داستان از منظر روانکاوی فرویدی و روان‌شناسی اگزیستانسیال ● بررسی مرزهای باریک میان آسیب‌های هویت در کودکی، فرار از اضطراب وجودی و شکل‌گیری شخصیت‌های متعصب و سرکوبگر ​🗓 تاریخ برگزاری: دوشنبه ۲۷ مهر ⏰ ساعت: ۱۹ 💰 مبلغ سرمایه‌گذاری: ۴۰۰ هزار تومان 💻 پلتفرم: گوگل‌میت ​🔴 جهت ثبت‌نام به این آیدی پیام دهید: @SaraGhPsychologist

✨️ تعادل به معنای اجتناب از مناقشات نیست، بلکه به معنای قدرتی است برای تحمل احساسات دردناک و توانایی مدیریت آن‌ها. _ ملانی کلاین @sara_Gholaminejad

​از منظر روان‌کاوی زیگموند فروید، شیر خوردن نمادین‌ترین رفتار دوران نوزادی و وابستگی به مادر است. ​ الکس و دوستانش در ظاهر، موجوداتی بزرگسال، خشن، بی‌رحم، تجاوزگر و قانون‌شکن هستند که با وحشیگری تمام به دیگران حمله می‌کنند. اما آن‌ها این اعمال بسیار بزرگسالانه و خشن را با خوردن شیر (غذای نوزادان) سوخت‌رسانی می‌کنند. ​این یک «پس‌رفت» روانی عمیق است. روان رشدنیافته و نابالغ این افراد در سطح روانی نوزادی باقی مانده است؛ نوزادی که هیچ قانون، ایگو یا وجدانی ندارد و فقط به دنبال ارضای آنی غرایز خود (گشنگی، خشم، لذت) است. آن‌ها از نظر بیولوژیکی بزرگسال‌اند، اما از نظر روانی در مرحله‌ی دهانی فروید گیر کرده‌اند. #پرتقال_کوکی #تحلیل_فیلم @sara_Gholaminejad

✨️ آدمی بیماری‌های خود را در کتاب‌ها می‌پراکند، باز می‌گویدشان، و دوباره احساسات خود را بیان می‌کند تا بر آن‌ها تسلط یابد. _ دی. اچ. لارنس #کتاب_درمانی #هنردرمانی @sara_Gholaminejad

برنامه‌ی این هفته: 📚 چهارشنبه | ۱۵ مهر تحلیل کتاب تنگنا ⏰️ ساعت ۱۹ 🎬 پنجشنبه | ۱۶ مهر تحلیل فیلم پرتقال کوکی ⏰️ ساعت ۱۹ 📩 برای ثبتنام لطفاً به آیدی زیر پیام دهید: @SaraGhPsychologist

اگر لئو تولستوی در برابر تابلوی «زن با گلابی‌ها» اثر پابلو پیکاسو می‌ایستاد، چه دیالوگی بینشان شکل می‌گرفت؟ ​این پرتره که در سال ۱۹۰۹ خلق شده، فرناند اولویه (شریک زندگی پیکاسو) را در کنار چند گلابی ساده نشان می‌دهد. گلابی‌ها فرمی کاملاً ملموس و قابل‌شناسایی دارند، اما سر و بدن زن به صفحات هندسی شکسته و درهم‌آمیخته تبدیل شده است. ​درد و زیبایی این اثر در همین «شکستگی» نهفته است. ​از منظر تولستوی، هنر ابزاری برای همدلی و عبور از مرزهای میان آدم‌هاست. او معتقد بود اثر هنری زمانی معنا پیدا می‌کند که احساس اصیل یک انسان به دیگری منتقل شود. ​اما از منظر پیکاسو، حقیقت روان انسان ساده‌انگارانه نیست. حافظه، تمایلات، ترس‌ها و گذر زمان، هیچ‌کدام از یک زاویه واحد دیده نمی‌شوند؛ بنابراین چهره آدم‌ها را نمی‌توان در یک نمای صاف و تقلیل‌یافته خلاصه کرد. ​اینجاست که مناظره شکل می‌گیرد: تولستوی می‌پرسد: «صورت او کجاست؟» و پیکاسو پاسخ می‌دهد: «جایی که از نگاه کردن به آن امتناع می‌کنی.» ​ ​این چالش، در اتاق درمان و پروسه خلق اثر هنری بارها تکرار می‌شود. در هنردرمانی، ما با دو نگاه مواجهیم: ​آیا هنر کاتالیزوری است برای آرامش، ارتباط شفاف و درک متقابل؟ ​یا ابزاری است برای مواجهه با درونیات تکه‌تکه، آشفتگی‌های درونی و پذیرش زوایای پنهانی که از روبرو شدن با آن‌ها می‌ترسیم؟ #هنردرمانی #هنر_و_روانشناسی #فلسفه_هنر #روانشناسی_هنر @sara_Gholaminejad

اگه تولستوی و پیکاسو روبه‌روی هم می‌نشستن و به یک اثر هنری نگاه می‌کردن، بحثشون سر چی می‌شد؟ 🤔 اصلاً هنر قراره حالمون رو خوب کنه یا زخم‌هامون رو نشونمون بده؟! #هنردرمانی @sara_Gholaminejad