Octopus<3🐙

درسته من گفتم: «نه بابا، اشکال نداره، فداسرت، اصلا چیز مهمی نبود.» ولی هم مشکل داشت، هم ناراحت شدم، هم خیلی چیز مهمی بود.

متاسفم برای اینکه مجبوریم از چیزهای که دوست داریم بگذریم.

از آدمایی که همیشه دنبال مقصرن دوری کنید اینا هیچوقت اشتباهاتشون رو قرار نیست قبول کنن

من آدمی نیستم که زود بیخیال بشم اما اگه رها کنم دیگه هیچ چیز باعث نمیشه مثل قبل بشم.

گاهی آدم از یه چیزی خسته نیست؛ از حسی که هر بار با خودش میاره خستست. از اینکه هر بار دل میبنده، یه جایی مجبور میشه خودش رو جمع کنه. از اینکه برای بعضی آدم‌ها زیادی فکر میکنه، حرف‌هاشون رو هزار بار مرور میکنه و دنبال معنایی میگرده که شاید اصلا وجود نداشته. کم‌ کم یاد میگیری کمتر توضیح بدی، کمتر انتظار داشته باشی و بیشتر حواست به خودت باشه. نه اینکه دیگه چیزی برات مهم نباشه؛ فقط فهمیدی آرامشت رو نباید به رفتار آدم‌های دیگه گره بزنی. آدم وقتی خودش رو پیدا میکنه که دیگه برای پیدا شدن توی چشم هیچکس، خودش رو گم نکنه.

هر چی سنم بالاتر میره، بیشتر از اینکه بخوام از شلوغی و جمعیت فاصله بگیرم دلم میخواد از آدم های بی‌صداقت دور باشم. دیگه دنبال این نیستم که دور و برم پر از آدم باشه فقط چند نفر باشن، اما با شخصیت، قابل اعتماد و اهل وفا. آدمهایی که اهل نازو بازی نباشن، حتی با یه نگاه هم حالم رو بفهمن. آدم هایی که به جای دردسر درست کردن، تو سخت ترین روزهای زندگیم کنارم باشن و باهام دنبال راه حل بگردن. چون چیزی که آدم رو خسته می‌کنه، خود زندگی نیست؛ اینه که آدم‌هایی که براشون خیلی ارزش قائل بوده، آخرش باعث دل شکستگی و ناامیدیش بشن.

راستش دیگه نمیدونم به کی میتونم اعتماد کنم به کی نه کی واقعیه کی فیک کی صادقه باهام کی دورو و دروغگو هرلحظه انتظار هرکاریو از نزدیک ترینام دارم و این ترسناکه

‏هر چیزی که متقابل باشه تا ابد ادامه داره؛ درک، ادب، احترام، توجه، عشق، محبت و…

ی عزیزی میگفت: «زندگی خودش انقدر سخت هست که رابطه عاشقانه یا دوستانه، نباید سخت ترش کنه. اونا باید باشن تا از زندگیت لذت ببری و شاید کمی آروم شی!» همینقدر درست و قشنگ.

حرفی که به‌موقع گفته نشه، دیگه ارزشی نداره.

خودتو گول نزن، اون اگه بخواد انجام میده برات.

کاش آدمایی که دوسشون دارم، ناراحتم نمی‌کردن.

واسه توضیح دادن خیلی خسته ام.. اشتباه برداشت کنید(:

‏شدیدترین شکل خستگی، حاصل کار زیاد نیست؛ حاصل سرکوب مداوم خشم و احساسات است.

می‌دانم که می‌گذرد و تمام می‌شود اما نمی‌دانم که در پسِ این گــذر از من چه باقی خواهد ماند.

مهم تر از بودن،به موقع بودنه.

چرا نشستی؟ پاشو برو همه رو راضی نگه دار و انتظارات بیجا ایجاد کن و برین تو زندگیت.🙂

تا کی باید همه رو راضی نگه دارم و زندگی نکنم!

۲۰ سال دیگه، نه تو خیابون قراره شماره بگیری، نه کسی توی اینستا مخت بزنه، نه قراره از کافه رفتنت استوری بگیری یا با کسی برنامه کنی، ۲۰ سال دیگه، وارد دوران میانسالی و پیری می‌شی. اون موقع یه پسر خوشتیپ یا یه دختر خیلی رو فرم نیستی، اون موقع چیزی جز اینکه چقدر برای خودت تلاش کردی، چقدر به خودت رسیدی و چقدر پیشرفت کردی، چقدر دوستای مثبت و عاقل یا یه پارتنر درست و خوب پیدا کردی، به چشمت نمیاد، پس یَکیو پیدا کن که تو دوران میانسالیت، بتونی کنارش لبخند بزنی. و با آرامش یه قهوه‌ی گرم دو نفره بخورید. یکی که تعطیلات کنارش خوش بگذرونی، یکی که مطمئن باشی توی هر شرایطی کنارت می‌مونه و امنه. دنیا قرار نیست تا همیشه اینجوری بگذره. پس اینم یه تلنگر تا بیشتر به فکر خودت باشی.