مکتوباتِ زن آقا...☫
Ir al canal en Telegram
زنآقا تعریف نیست؛ شهرتِ منه. و اینجا، حرفها مکتوب میشوند با چاشنیِ روزمره. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5762677210
Mostrar másEl país no está especificadoLa categoría no está especificada
239
Suscriptores
Sin datos24 horas
-37 días
-530 días
Archivo de publicaciones
تا قبل از این، انگار هنوز یه راهِ فرار برای دل بود.
نه اینکه واقعیت عوض بشه، نه…
فقط تا وقتی تاریخ نداشت، آدم میتونست توی دلش بگه «هنوز مونده… هنوز نرسیده… هنوز لازم نیست بهش فکر کنم.»
ولی از وقتی روزش معلوم میشه، یه اتفاق عجیبی میافته.
انگار دلت دیگه نمیتونه خودش رو به نشنیدن بزنه.
یه دفعه میفهمی تمام این مدت، یه گوشهی دلت هنوز به همون حسِ همیشگی چسبیده بوده؛
به اینکه هر بار جمع شدیم، برای شنیدن بوده.
برای دیدن بوده.
برای اینکه آخرش چند دقیقه حرف زده بشه و آدم با یه حالِ دیگه برگرده خونه.
حالا فکرِ اینکه یه روز جمع شدن، دیگه از جنسِ شنیدن نباشه…
از جنسِ خداحافظی باشه…
یه غمِ آروم داره. از اون غما که نه اشک داره، نه سروصدا؛ فقط یه گوشه میشینه و ولت نمیکنه.
از چند ساعت پیش تا حالا هی با خودم فکر میکنم…
چقدر عجیب بود که آدم هیچوقت به «آخرین بار» فکر نمیکرد.
همیشه تهِ ذهنش یه «بعداً» بود.
یه «باز هم».
یه «دوباره».
و حالا انگار فهمیدنِ تاریخ، بیشتر از خودِ فاصله، آدم رو دلتنگ میکنه.
نه برای اون روز.
برای همین امروز.
برای اینکه یه دفعه میفهمی بعضی قرارها، وقتی زمان میگیرن، دیگه شبیه قبل نیستن.
و دلت فقط آروم زیر لب میگه:
کاش بعضی جمع شدنها، هیچوقت اسمِ وداع نمیگرفتن.
#یادداشتهاییکزنآقا
13 jun, 12:43
این شبا خیلی به جنگ و نعمتِ آرامش فکر میکنم.
به آرامشی که سالیان سال بیصدا کنارمون بوده و اونقدر بهش عادت کرده بودیم که انگار همیشه قرار بوده باشه.
اما حالا بیشتر از هر وقت دیگهای میفهمم که آرامش، چقدر نعمت بزرگیه.
جنگ فقط صدای گلوله و دود و آتیش نیست...
جنگ یعنی شبهایی که خواب به چشم آدم نمیاد، یعنی دلشورهای که لحظهای دست از سرِ دل برنمیداره.
یعنی زنهایی که با لبخند، خونه رو آروم نگه میدارن اما توی دلشون هزار آشوبه.
هر صدای تلفن، هر پیام و هر خبر، دلشون رو میلرزونه و بیاختیار دست به دعا میشن.
جنگ یعنی مادرهایی که ذکر و دعا همدمِ شبهاشونه، همسرهایی که چشمانتظار میمونن و بچههایی که زودتر از سنشون بزرگ میشن.
و جنگ یعنی مردهایی که برای امنیت و آرامشِ مردمشون میایستن؛
مردهایی که گاهی سهمشون از این دنیا، شهادته.
مردهایی که میرن و اسمشون ماندگار میشه، اما جای خالیشون تا همیشه روی دلِ عزیزاشون باقی میمونه.
درسته، جنگ دردناکه.
درسته، جنگ سخته و زخمهاش سالها روی دل آدم میمونه.
اما بعضی ملتها برای اینکه زیر بار ظلم نرن، برای اینکه عزتشون رو حفظ کنن و برای اینکه آیندهی بهتری برای فرزندانشون بسازن، هزینههای سنگینی میدن.
به امید روزی که بچههامون دنیایی آرومتر، عادلانهتر و خالی از جنگ، اشغالگری و ظلم و بدونِ آمریکا و اسرائیل رو تجربه کنن.
این روزها بیشتر از همیشه قدرِ صبحهای آروم، خوابِ بیدغدغه، صدای خندهی عزیزان و خبرهای خوب رو میدونم.
چیزهایی که شاید تا دیروز عادی به نظر میرسیدن، اما حالا میفهمم چه نعمتهای بزرگی بودن.
و هرشب دعای میکنم و از خدا میخوام که؛
هیچ زنی شب رو با استرسِ عزیزش به صبح نرسونه، هیچ مادری داغِ فرزند نبینه
و هیچ خونهای جای خالی مردی را که برای وطنش جان داده، فریاد نزنه.
و خدا کند سهمِ بچههامون از جنگ فقط شنیدنِ روایتش باشه، نه زندگی کردنش.
#یادداشتهاییکزنآقا
09 jun, 19:16
کاش با گریستنِ ما شما زنده میشدید،
آنوقت تمام دریاها را میگریستیم.
08 jun, 18:16
رازِ آرامش و آسایشم این بود که من؛
دل سپردم به کمِ خود، و به بسیارِ علی(ع)!
04 jun, 09:40
خداروشکر انگار از دورانی که چهل،پنجاه تا چنل همزمان آهنگ جدید چاووشی میذاشتن،گذشتیم.
01 jun, 18:10
+1
کتابها، فنجانِ چای، فرش قرمز،نعلبکی قدیمی؛ اینها اتصالات من به زندگی هستن.
28 may, 04:27
ولی کاش یه روز؛ خدا بهم دختری بده به زیبایی شکوفههای گیلاس و زردآلو.
27 may, 11:15
گاهی هم باید از بیرون به خودمون نگاه کنیم؛که یهوقت شبیه همونی که هیچوقت دلمون نمیخواست بشیم، نشده باشیم.
26 may, 18:49
