ناجیِ‌مَجنون؛

یکی چپ‌گراست، یکی راست‌گرا. یکی گذشته‌خواه است، یکی آزادی‌خواه. یکی مسلمان است، یکی سلطنت‌طلب. یکی درفش کاویانی می‌خواهد، یکی پهلوی. یکی می‌گوید مجاهد، یکی می‌گوید زرتشتی، یکی حکومت مذهبی، یکی سکولار، یکی فدرال، یکی قومی، یکی حزبی. یکی می‌گوید اعتراض، یکی می‌گوید اغتشاش. یکی می‌گوید باید ایستاد، یکی می‌گوید باید جنگید، یکی می‌گوید باید خون داد، یکی می‌گوید اصلاً نباید هزینه داد. یکی می‌خواهد ایران برای این قوم باشد، یکی برای آن مذهب، یکی حتی اصل ایران را انکار می‌کند. و من می‌گویم: تا وقتی این «یکی»ها بین ماست، تا وقتی نظر حداقلِ مشترک نداریم، تا وقتی همه یک صدا، یک خواسته روشن نداریم، سرنوشت ایران را به شانس می‌سپاریم؛ یا خوب درمی‌آید، یا فاجعه‌بار. تاریخ به ما یاد داده: انقلابِ بدون فکر، تغییرِ بدون توافق، فقط نسل بعد را به گفتنِ یک جمله می‌رساند: «چه اشتباهی کردیم…» یادمان باشد: وطن، یعنی هم‌وطن. نه ایدئولوژی، نه پرچم، نه شعار؛ اول انسان. و به یاد بیاوریم سخن داریوش: «اهورامزدا این سرزمین را از دشمن، از خشکسالی، و از دروغ بپاید.»