ٮاڡص

فکر کنم پولمو خوردن

کراتینم نرسید

چشمم را گرفت؛ حال هرجا را نگاه می‌کنم، اول او را می‌بینم، بعد دنیا را.

اینم تولد بیست چهارسالگیش بود دو اسفند زیر خاک:)

اسمش ایمان عزیزی بود، بعضی ها هم یزدان صداش میزدن زنجان فرزند طلاق بود و از کودکی خرج خانواده رو میداد خودش هم کارگر کلاس نهم که بود بابت اینکه از اعراب متنفر بود و کتاب عربی رو نمیخوند از مدرسه اخراجش کردند بیست چهار سالش نشده بود از شدت فشاری که روش بود کل موهاش ریخته بود همیشه میگفت تو حسرت یدونه پراید هم مونده چون هرچی در میاره نمیشه پس انداز کرد پدرش دچار سرطان شد و خرج بیماری ایشون هم ایمان داد تو اعتراضات مهسا امینی ننگ چسبوندن بهش که بیمار روانیه و مجبورش کردند بره پیش روانشناس هیجده دی ماه با داداش کوچیک ترش بود که با گلوله تک تیر انداز به گلوش شلیک کردن(: بردنش بیمارستان منتها بخاطر خونریزی زیاد جاوید نام شد حتی نزاشتن داداشش براش عزاداری کنه🖤 و برادرش مجبور شد اون مکان رو ترک کنه دو روز خانواده ایمان دنبال پیکرش بودند گردن نمیگرفتند که فوت شده ولی تونستن با گرفتن وکیل کار رو پیش ببرن بعد از دو روز حوالی شب در قطعه ۱۱۷ بهشت زهرای زنجان داشتن مخفیانه دفنش میکردن که خانوادش سر رسیدن نزاشتن براش مراسم دفن بگیرن🖤 از اون گذشته خانواده ایمان شهرستان بود ولی اون رو تو زنجان دفن کردن ایمان بخاطر کشورش رفت، بخاطر وضعیت مالی ولی جوابش گلوله بود بقدری فشار مالی روی خانواده بود که تا یک ماه اول نتونستن حتی براش سنگ قبر بگیرن:)) اینم بگم ایمان زمانی که جنگل های هیرکانی آتش گرفته بود به صورت رایگان برای کمک رفته بود ممنون میشم اگه به یادش باشین و اسمش رو بیارین🖤🕊️

خاک، آرشیوِ چیزهایی‌ست که آسمان نتوانست نگه دارد.

مرده‌ها خاک می‌شوند، زنده‌ها خاطره؛ برای همین فراموش کردن، از دفن کردن سخت‌تر است.

بعضی آدم‌ها را نمی‌شود فراموش کرد؛ حافظه از آن‌ها گذشته، به استخوان رسیده‌اند.

دل سنگی تو معدن سکوت است؛ و عشق پر آوازه‌ی من، کارگر بی دستمزد آن.

وقتی برگشتی، دیگر رفته بودم؛ نه از این در، که از تمامِ درهایی که تو بستی و من باز کردم.

ریدم تو تابستون