ٮاڡص

سایه‌اش بر سرمان بود، نور امیدمان خاموش شد و خیال کردیم اکنون تمامش را داریم؛ و سیاهی در تاریکی به ما می‌خندید.

در پیچ غم، سقوط ناشی از لغزندگی اشک، فرصت پروازش شد.

از لحاظ جسمی خستم از لحاظ روحی کم آوردم

ماهش که رفت، هفته‌ها برایش خاموش شدند.

تو اتاق سایت دانشگاه فقط کانتر ۱.۶ میچسبه

از اینکه تکستای من رو قابل میدونید که تو چنلاتون قرار بدید ازتون ممنونم ولی لطفاً یه تگ اسمی چیزی از من اون زیر بکنید بوس

خلاقیت دانشگاهمون

پس از مرور دفتر خاطرات؛ فهمید، پاییز تنها فصلی نیست که برگ‌ها می‌ریزند.

۲۰ سالگی تاچ شد.

به رسم هر سال به دنبال آغاز و پایانی یکسان همچنان ناکام ماندیم و مجبور به ادامه

درد، با سوزنِ خاطره، روی پوستِ زمان، در انتهای حال خوبش، کمی هنر به خرج می‌داد.

می‌گفت دیر یا زود باید آماده فرار بود؛ فرقی نمیکند چه فراری، فرار از مشکلات، فرار از روابط، فرار از درد‌هایی که به واسطه‌اش رشد میکنیم، فرار از زخم‌هایی که می‌گفتند قوی‌ترمان میکند، فرار از جسمی که پا‌به‌پای این روح خسته جنگید و یا فرار از آدم‌هایی که بدنبال فرار هستند.

زخم‌هایی که قرار بود قوی‌ترش کنند، مسیرش را با دار تزئین میکردند.

خلاف سوز باد، فریادی سر داد؛ از جنس یاد و داد را زاد تا بی‌داد آزاد باد.