"اسکارلت‌دهه‌هَشتاد

Repeat.

‏زندگی جالبی ندارم‌. انسان جالبی هم نیستم اخیرا.

نتیجه اتفاقات امروز این بود که زدم تو دهن خودم که دهنمو بی جا باز نکنم. به شما هم پیشنهاد میکنم دهنتونو بی جا باز نکنید. که بعدش بگید چرا گفتم، کاش خفه میشدم.

یادآوری میکنم، دوست ها(واقعیاشون) نجات دهنده ان💕

چند روز‌ِ گذشته✨ تیرِ ۱۴۰۵

📌

آدمها تورو به مرحله ای میرسونن که دیگه از دوست داشتنشون دست بکشی و بی حس بشی نسبت به آدمها و اتفاقاتشون و زندگیشون و دیگه برات مهم نباشن.

بله تو هم شدی برای من مَردُم.

چی بگم، کاری ازم برنمیاد منتظر نشستم ببینم کی این عمر تموم میشه.

آره من واقعا خسته ام از دنیای آدمها و همیشه با خودم میگم کاش توی یه جنگل با کلی حیوون زندگی میکردم اونا حداقل اذیتم نمیکنن، اونا ناراحتم نمیکنن، اشکمو در نمیارن، کاری نمیکنن که از خودم متنفر بشم، عشقی که بهشون میدم رو برمیگردونن، ازم توقع ندارن همیشه قوی باشم

فقط دووم میارم با اینکه میدونم زندگی ارزششو نداره فقط زنده ام چون مرده‌م از زنده ام بیشتر دردسر داره

میدونم زندگی کردن مفت نمی ارزه ولی خب جرعت تموم کردنشم ندارم

میدونم خانواده نمیفهمن منو اما بازم هر کاری میخوام بکنم میگم اونا ناراحت نشن.

میدونم دوستام دوستای صمیمی دیگه دارن و من قسمتی از زندگیشون نیستم اما بازم فکر میکنم دوستم باهاشون

میدونم اونا کارایی که براشون میکنم رو میذارن پای احمق بودنم ولی بازم انجام میدم براشون

میدونم آخرش تنها میمونم ولی بازم با تموم وجود واسه آدمهای نزدیکم تلاش میکنم.

چی بگم منم خیلی تلاش کردم خودم باشم اما نذاشتن.

میگفت چقدر کم حرف شدی گفتم، من که کم حرف نبودم کم کم، کم حرف شدم وقتی چیزی رو تعریف کردم و کسی گوش نداد وقتی حرف میزدم اما کسی حرف رو جدی نمیگرفت وقتی با هیجان احساسات خوبم رو توی اون لحظه بروز میدادم اما مسخره میشدم آره کم حرف شدم، واسه خاطر تمام حرفایی که زدم اما کسی نشنید یعنی نخواست که بشنوه.