قهوه تلخ

من واقعا عاشق بیتلزم ، طبیعتا جان لنون هم خیلی دوست دارم، اما واقعا نمیتونم به خاطر نادیده گرفتن جولین کوچولو ببخشمش.. :`]

این آهنگ رو خیلی دوست دارم پس بزارید داستانش رو خلاصه بهتون بگم : جان لنون تحت تاثیر زن ژاپنی ش تفکرات صلح طلبانه و آرمان خواهانه پیدا کرد تفکرات همسرش از طریق هنرش یا ازطریق اشعارش مثل شاعرانه‌ هایی که درباره «تصور کردن» نوشته بود به جان الهام شد تا ترانه‌ای درباره جهانی بدون جنگ و مرز بسازد. یه صبح توی خونه‌شون جان پشت پیانوی سفیدش نشست و در حالی که یوکو کنارش بود متن و ملودی «imagine» را شکل داد. متن آهنگ ساده اما پر از رؤیاست؛ از ما می‌خواهد جهانی را تصور کنیم که در آن کشورها، مرزها، دین و مالکیت خصوصی که باعث تفرقه شده‌اند وجود ندارند و مردم می‌توانند در صلح و همبستگی زندگی کنند. آهنگ «imagine» در سال ۱۹۷۱ ضبط و منتشر شد و خیلی زود به سرود صلح تبدیل شد؛ در تجمع‌های ضد جنگ و مراسم صلح در سراسر دنیا خوانده شد و حالا هم بعد از این همه سال، هنوز به عنوان یکی از نمادهای فرهنگی دهه هفتاد و پیامی جهانی برای صلح و همدلی شناخته می‌شود.

My favorite city forever:

حرکت موردعلاقه من برای زندگی Romanticize کردن همه چیزه.

امروز این فیلم کوتاه cope رو دیدم و در حدود شش دقیقه ضربان قلبم بالا و پایین های زیادی رو طی کرد.نمیدونم واقعا تا به حال چند تا کتاب درمورد مرگ خوندم چندتا فیلم درمورد مرگ دیدم، نمیدونم تاحالا با چند نفر درموردش حرف زدم اما این موضوع هربار بیشتر از دفعه قبل منو مسخ خودش میکنه ، این مسئله با کتاب سه شنبه ها با موری شورع شد و انشایی که در همون تب و تابِ دوران راهنمایی نوشتم،اما میدونم که هیچ وقت پایانی براش نیست تا اینکه بالاخره خودم تجربه اش کنم.هربار که بهش بر میخورم باز تعجب میکنم،دوباره گیج میشم انگار نه انگار که چه تفکراتی درباره ی این موضوع از سر گذروندم یا چندین ساعت از عمر خودمو بهش فکر کرده باشم.هربار تازه است،حتی وقتی میخوام راجبش شوخی کنم و جوک بگم،اطرافیانی که لطفشون شامل حال منه میگن:« وای این چه حرفیه خدا نکنه!» من اما میگم : «بابا مرگ حقه برای همه هست» و بعد میخندم، اما ته دل خودم خالی شده و چیزی بهش چنگ میزنه ،شاید که مرگ باشه در اعماق وجودم منتظر و میترسم نکنه وقتی راجبش صحبت که میکنم بیدار بشه! حالا هم میرم بخوابم، گاها یکی دوبار در ماه از خواب هم میترسم چرا که «من زندگی را دوست دارم این است نقطه ضعف واقعی ام /نیچه».

آهنگ Adagio for strings, op.11 احتمالا آهنگ صحنه پایانی مرگ تراژیک یا دراماتیک یا حتی مفتضح من باشه، صحنه ای که دوربین از جنازه ی بی روح من دور و دور تر میشه و صدای ویولون های این قطعه از ناکجا به گوش میرسه.

عاشق فیلمبرداری این فیلمم

Conclave 2024

Forever is a dangerous word How can a mortal offer eternity?

هراکلیتوس فیلسوف پیشاسقراطی میگه: «هیچ‌کس نمی‌تواند دو بار در یک رودخانه شنا کند.» این جمله ، در نگاه نخست، توصیفی ساده از طبیعت است؛ آبی که امروز از کنار ما می‌گذرد، فردا همان آب نخواهد بود. اما در ژرفای خود، بیانگر بینشی عمیق دربارهٔ هستی است. هراکلیتوس بر این باور بود که تغییر، نه یک رخداد گذرا، بلکه ذات جهان است. رودخانهٔ او استعاره‌ای از زندگی، جامعه و خودِ انسان است؛ همه‌چیز در حال جریان و دگرگونی است. ما هر بار که به رودخانه بازمی‌گردیم، نه تنها آب تازه‌ای را لمس می‌کنیم، بلکه خودمان نیز دیگر همان انسان پیشین نیستیم. این نگاه، ما را به پذیرش پویایی و «شدن» فرامی‌خواند. هیچ لحظه‌ای عیناً تکرار نمی‌شود، هیچ وضعیت اجتماعی یا فردی کاملاً ثابت نمی‌ماند. پس به جای چنگ زدن به ثبات مطلق، باید تغییر را بشناسیم، آن را درک کنیم و از فرصت‌هایش بهره ببریم. پیام هراکلیتوس، پس از قرن‌ها، همچنان تازه است: جهان جریانی پایان‌ناپذیر است و تنها با فهم این جریان می‌توان با آن همگام شد و شنیدن این تفکر برای من از زبان کیارستمی واقعا دلپذیر بوده و هست!

Monster

اما من میخوام متفاوت بمونم!

به مناسبت دیدن فیلم whiplash گفتم پلی لیست جز خودمو باهاتون به اشتراک بزارم [میدونم جز یا بلوز یا حتی کانتری زیاد طرفدار ندارن ولی خب..]