Haven

ناراحت کردن آدما واسه من چیز عادی نیست. من قبل از این‌که یکی رو ناراحت کنم احتمالا بارها خودمو ناراحت کردم!

مرا ببخش که اینگونه بی تابِ تو ام، ای دوری ات آزمون تلخِ زنده به گوری..

تو در کسوت یک درخت حسِ هزار ساله ی زیارتگاهی را داری،که جز خویش همه را شفا داده است.

در نزن رفته ام از خویش، کسی منزل نیست.

باور نمی کرد به بقیه بی توجهم تا اینکه خودشو به لیست اضافه کردم.

حضورِ تو جبرانِ غم های طولانی من بود.

من هميشه همون طعم هميشگى بستنى رو ميخرم، همون نوشيدنى هميشگى رو سفارش ميدم، همون عطر هميشگیم رو ميزنم و عاشق همون آدم هميشگيم ميمونم، چون ازچيزاى كه واقعا دوسشون دارم هيچوقت خسته نميشم.

انگشت به انگشت و رگ به رگ دستانت را سپاسگزارم که در روزگار آوارگی خانه من بودند.

فقط چون تو حق داری به این معنی نیست که طرف مقابلت در اشتباهه.

به فرزندان خود پذیرش ابهام بیاموزید، گاهی هیچ جوابی وجود ندارد.

او زخم میزد،و من به همه می گفتم در چشمانش معصومیتی بی مثال وجود دارد،عشق آدم را احمق می کند،شاید هم ناباور.

قرار ما،جهان بعدی.

برام از لحظه ای بگو که اون غم وادار به سکوتت کرد.

خوبم را فقط به غریبه ها می گوییم آن هایی که دوستشان داریم را در آغوش می گیریم و می گرییم.

+چطور ناراحتیت رو بروز میدی؟ _به همه جا نگاه میکنم بجز چشماش