Unspokens

می برم تا که در آن نقطه دور شستشویش دهم از رنگ گناه شستشویش دهم از لکه عشق زین همه خواهش بی جا و تباه

می روم خسته و درمانده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش بخدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش

دلم دارد میترکد. هیچ وقت این طوری نشده بودم. اینقدر تلخ و بیهوده. یک چیزی را از من گرفته اند. نمیدانم چه کسی و کجا و چرا؟ شاید اصلا پیش از تولدم آن را از من گرفته باشند. شاید که من اصلا بی سامان به دنیا آمده باشم و همه‌ی عشق من به تو چیزی جز جست وجوی قرارگاهی بر روی خاک نباشد. نمیدانم. - از نامه های فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان

پرواز را به خاطر بسپار، پرنده مردنی است.

Owe a lot of apologies, still can’t carry the burden of your mistakes ( the biggest is the one to myself )

The wrong person will change you into a wrong person for your loved ones.

زمان در من نمی‌گذشت. شور برهنه ای بودم.