۱۸بَهمن

رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت راهی بجز گریز برایم نمانده بود این عشق آتشین پر از درد بی امید در وادی گناه و جنونم کشانده بود رفتم، که داغ بوسه پر حسرت ترا با اشک‌های دیده ز لب شستشو دهم رفتم که ناتمام بمانم در این سرود رفتم که با نگفته بخود آبرو دهم رفتم مگو، مگو، که چرا رفت، ننگ بود عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما از پرده خموشی و ظلمت، چو نور صبح بیرون فتاده بود به یکباره راز ما رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم در لابلای دامن شبرنگ زندگی رفتم، که در سیاهی یک گور بی نشان فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی من از دو چشم روشن و گریان گریختم از خنده‌های وحشی توفان گریختم از بستر وصال به آغوش سرد هجر آزرده از ملامت وجدان گریختم ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز دیگر سراغ شعله آتش ز من مگیر می‌خواستم که شعله شوم سرکشی کنم مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش در دامن سکوت به تلخی گریستم نالان ز کرده‌ها و پشیمان ز گفته ها

وَفـا.

تو روزايي تورو دوست داشتم كه مسئله تلاش برايِ زنده موندنم بود، نه عاشق بودن.

الآن ديگه حتي دلم نمي‌خواد يه‌روزي راجب حسم بهت بگم؛ همين‌كه از دور نگات كنم، واسه منِ ترسو كافيه.

باز دلم برات تنگ شده، كاش دل نداشتم.

تو هيچ‌وقت قرار نيست بفهمي كه تو شمع تولد، مژه‌اي كه افتاده و قاصدكي كه فوت مي‌كردم بودي.

تنِ تو ظهرِ تابستونو به يادم مياره.

02:40 هميشه اسم تو بوده اول و آخرِ حرفام.

عجب آرزوي محالي بودي كه حتي با "خدايا با توروخدا" هم برآورده نشدي.

من كه خيلي وقته فهميدم هیچ‌کجا خواسته نمي‌شم، نمي‌دونم چرا هنوز نتونستم قبولش كنم.

فکرشو دارم، ولي عرضه‌شو نه.

نه تونستي خوب نگهداري نه خوب تمومش كني؛ تو فقط بلد بودي كه خوب شروعش كني.

روم نمیشه هر روز بگم دلم برات شده؛ من اینجا یبار مي‌نویسمش ولي تو هروقت که اومدي اینجا و خوندي، به این فکر کن که هرروزم همینطور بوده.