کماکان.

رفیق بی‌کلک برادر

و من به این فکر می‌کنم که مگر تا کجا می‌شود رفت و به کجا میتوان گُریخت از سایه‌ای که می‌تواند لمست کند؟ هاله‌ی ماه

شراب لعل کش و روی مه جبینان بین خلاف مذهب آنان جمال اینان بین به زیر دلق ملمع کمندها دارند درازدستی این کوته آستینان بین به خرمن دو جهان سر فرو نمی‌آرند دماغ و کبر گدایان و خوشه چینان بین بهای نیم کرشمه هزار جان طلبند نیاز اهل دل و ناز نازنینان بین حقوق صحبت ما را به باد داد و برفت وفای صحبت یاران و همنشینان بین اسیر عشق شدن چاره خلاص من است ضمیر عاقبت اندیش پیش بینان بین کدورت از دل حافظ ببرد صحبت دوست صفای همت پاکان و پاکدینان بین.

امشب باهم بیدار بمونیم تا دیوا نیان سراغمون

عمو خیلی مهربون بود، منو یاد بابابزرگم مینداخت

سکوتم را بشنو؛ نگاهم را بخوان. تمنا می‌کنم، عزیزم نگاهم را بخوان. چرا که از این پس، کوچک‌ترین نجوایی‌ از لب‌هایم‌ بیرون نخواهد آمد. هاله‌ی ماه