نُور.

سکوتی بی‌پایان تمام مرا دربر گرفته بود.

احتیاج‌ دارم بگذره،خیلی بگذره برسه اونجایی که دارم برای اون اتفاق اشک شوق می‌ریزم.

آرام شده‌ام، مثل درختی در پاییز وقتی تمام برگ‌هایش را باد برده باشد.

آدمی‌ را آدمیت‌ لازم است عود را گر بو نباشد هیزم‌ است.

کار همیشگی‌ او بود دوام‌ آوردن را می‌گویم...

خسته ام خسته ازین گونه دوام آوردن سر تعظیم به درگاه کلام آوردن خسته ام خسته ازین خستگی پی‌در‌پی خسته ام خسته ازین دانه به‌دام آوردن آقا یاغی تبار.

-در اعماقِ چهره‌یِ همیشه امیدوارش اما غمی نهان بود به وسعت خلیج فارس ؛ ذوقی به زیباییِ لاهیجان ، اراده ای به استواریِ دماوند و بغضی به سنگینی بيستون و او دختری بود از جنسِ نور در ایران زمین...

طولانی ترین مهر عمرمم‌ گذشت.

سخت‌‌ترین و خوشبخت‌‌ترین چیزها این است که کسی در رنج‌‌هایش،در رنج‌های ناخواسته‌‌اش، عاشق این زندگی باشد.

Uçurtmam tellere takıldı...

هر کسی که در زندگی ملاقات میکنیم کوله باری نامرئي از رنج را با خود حمل میکند رنجی که ما نه میبینیم نه میدانیم چقدر سنگین است! آدم ها زیر پوستشان یک شهر دارند، يك كشور يك کهکشان...گاهي أصلا شبیه آن نیستند که از دور مي‌بینیم بعضي‌ها يك آفريقاي سوخته ي برهوت را زیر پوستی پنهان کرده‌اند که از دور به سرسبزی اروپاست. بعضی دیگر نقابي به شکل قطب جنوب، يك آمریکای لاتین پنهان دارند..گرم، پرشور طناز دلفریب و رمنده..

پرسید چه شده؟ گفتم این روزها از همه چیز خسته‌ام. گفت باید صبر داشته باشی. گفتم از صبر کردن بیشتر از همه چی خسته‌ام.

می خواهم دمی به خواب بروم ؛ دمی ، دقیقه‌ای ، قرنی .