Eternity

واقعا من دلقکم حتی موضوعات جدی هم واسم خنده داره

انرژیم= 0

اینکه خودم دارم یاد میگیرم و کلاس نمیرم راضیم

Me and my headphones forever

00:00 به امید روزهای بی غم

تو زندگیه قبلیم فکر کنم رابین بودم

واقعا stranger things تراپیه

حتی پشمای اینم ریخت

واقعا این چه وضعیتیه

من از همه چی ناراحتم. نمیدونم دقیقا از کِی، ولی یه روزی بیدار شدم دیدم این ناراحتی شده بخشی از نفسم. بیشتر از همه از کشورم ناراحتم…از وطنم. از اینکه توی همین خاک، توی همین خیابون ها، ادم هایی بودن که فقط گفتن «ما نون نداریم»، گفتن «ما شمارو نمیخواییم»، گفتن «ما دیگه نمیخواییم شمارو قبول کنیم» و به جاش … جونشون رو ازشون گرفتن. این فکر مثل میخ به سرم کوبیده شده. چطور میشه صدا رو با گلوله جواب داد؟ چطور میشه گرسنگی رو جرم دونست؟ تو خیابون راه میرم. شهر شلوغه، ماشین هست، مغازه بازه ، ادما راه میرن… ولی انگار هیچ کس زنده نیست . انگار ایران شده یه بدن بزرگ بدون روح. همه داریم نقش زندگی رو بازی می کنیم. به چشم ها نگاه میکنم ، هیچ کس شاد نیست . همه خسته ان. خستگی ای که با خواب درست نمیشه،خستگی ای که از استخون میاد. بعضی وقتا توی دلم خشم سیاه جمع میشه. فکر می کنم به خانواده هایی که بچه هاشون برنگشتن. به مادر هایی که هنوز صدای در رو میشنون و قلبشون میریزه. اونجا، توی همون تاریکی ذهنم ،دلم میخواد دنیا بالاخره جواب این همه درد رو بده. دلم میخواد این آه ها بی اثر نمونن. دلم میخواد این رنج یه جایی دیده بشه. بعد دوباره برمیگردم تو خیابون، به این شهر خاموش. و با خودم میگم شاید… شاید ایران هنوز کاملا نمرده. شاید زیر این همه خستگی، زیر این همه ترس و سکوت، یه چیزی هنوز نفس می کشه.

مراقب خودتون باشید🤍 به امید آزادی