اِنقباضِ مغزَم؛

گریه‌ گر شد بی‌اثر، از نالهٔ ما کن حذر آب ما خون‌ گشت اما آتشِ ما، آتش است. -بیدل دهلوی

‏خدایا من خیلی مراقبم ولی اگه تو دیدی که من ناخواسته دلیل درد کسی بودم . لطفا خوبش کن و منو ببخش.

از بقیه برایت درد میماند و از من استخوان هایی که تورا دوست داشتند.

ماندگار باش،من یادگاری زیاد دارم...

کاش تمام غم هایت مال من میشد قلبِ تو برای رنج کشیدن حیف است عزیزِ من..

چیزی در من می‌میرد؛ هرقدر که زندگی می‌کنم.

آن روزها خوب می‌دانستم که آدم باید گاهی خودش را از غم نجات بدهد؛ باید بهانه‌ای برای لبخند پیدا کند، حتی اگر آن بهانه کوچک‌تر از یک فنجان چای باشد. اما دانستن همیشه راهی به عمل ندارد. من بلد بودم خوش باشم، فقط اجازه‌اش را نداشتم؛ انگار کسی سال‌ها پیش در آن اتاق را قفل کرده بود و کلیدش را با خودش برده بود. برای همین، هر بار که خوشی از کنارم رد می‌شد، فقط نگاهش می‌کردم؛ مثل مسافری که قطارش را می‌بیند و می‌داند قرار نیست سوارش شود.

یک لحظه استاک= یک عمر اورثینک.

پرسید: از عشق چه به دست آوردی؟ گفتم: نوشتنِ همین کلمات و چشم‌های همیشه غمگین.

قیمتِ یه قلبِ سالم هفت میلیارده! ‏بعد کسی که میاد عاشقت میشه ، قلبش رو مجانی در اختیارت میذاره! ‏به‌جای اینکه قلبش رو بذاری تو شیشه و ازش ثانیه به ثانیه مراقبت کنی، خودت یه خنجر برمیداری و محکم درونِ اعماقِ قلبش فرو میکنی! ‏قلبِ آدم‌ها بازیچه‌ی رفتارای نامعلومِ شما نیست.

‌ ‌‌‏کاش من همه بودم، با همه‌ی زبان‌ها سکوت می‌کردم

تو تاکسیک و جذاب نیستی عزیزم، تو عقده ای و ارزان قیمتی.

‏زندگی اینجوری شده که ۲-۳ ساعت بهت خوش می‌گذره بعد یهو ته دلت خالی می‌شه و یک دلشوره عجیبی میاد سراغت.

تو یه آدم هایی رو لازم داری که کنارشون یک ساعتم شده بتونن از تاریکی های دنیا نجاتت بدن و زندگی ،زندگی باشه.

‏قانون همینه. وقتی ازشون فاصله میگیری میفهمی که اونقدرا هم نمی‌ارزیدن.

‏مسئله‌ اینجاست که اگه کسی از چشم بیوفته هر‌ کاری کنه رنگ و بوی گذشته برنمیگرده، قلبش‌ رو هم بگذاره کف دستاش بگه خدمت شما، فایده‌ای نداره، ناراحت کننده‌ست اما فایده‌ای نداره.