اِنقباضِ مغزَم؛

اما هنوزم هرشب قبل خواب، یه بخشی از من امیدواره که فردا روز بهتریه.

آنقدر در رنج‌ها و شادی‌هایش تنها مانده بود که دیگران برایش به اشباحی دوردست تبدیل شده بودند و می‌دانست هرگز نمی‌تواند از درون با کسی احساس یگانگی کند.

‏بعضی روزا اصلا دلم نمیخواد کسی رو ببینم؛ مثل شنبه، یکشنبه، دوشنبه، سه شنبه، چهارشنبه، پنجشنبه و جمعه.

هیچکس نمیدونه من دارم چجوری میجنگم بمونم توی این زندگی .

از اهمیت دادن زیاد بی اهمیت میشی. از خوبی کردن زیادی، بدی می بینی. از مهربونی کردن زیادی هم احمق به حساب میای! خلاصه که اگه تو احساساتت با آدما تعادل نداشته باشی، حتی اگه دریایی از محبت و مهربونی باشی یا ازت زده میشن یا ازت سوءاستفاده می کنن!

خودت را به من بسپار، آنطور که من خودم را به تو می‌سپارم، تمام و کمال. هرچه بیشتر بدهیم، بیشتر به دست می‌آوریم؛ این قانون است. من هرگز در زندگی به ‌اندازه‌ی الان که خودم را به‌تمامی به تو سپرده‌ام، احساس امنیت نکرده‌ام. -نامه‌ آلبر کامو به ماریا کاسارس

‏اگه به مو رسید خودتون پاره کنید بره.

آدم هميشه فكر مى‌كنه كه میشه برگشت. میشه درستش کرد، میشه توضیح داد میشه جبرانش کرد. ولی میدونی، آدم هميشه اشتباه مى‌كنه!

دخترایی که تو پابلیک میبینیشون و بهشون لبخند میزنی ولی مثل آدمایی که از دماغ فیل افتادن نگاهت میکنن چندش ترینن

دلم می خواد کارم ، درسم ، زندگیم همچی رو رها کنم و برم دیگه نمی تونم این حجم از استرس و ناراحتی رو تحمل کنم از همچی به معنای واقعی خستم و بریدم..

22:22

در نهایت در وجود من دلخوریی بود که دیده نشد، شنیده نشد، و هیچ‌کس تلاشی برای از بین بردنش نکرد، تبدیل شد به خشمی که هیچ‌وقت هیچ‌کس را در کنار خودم نپذیرم.

آدما خیلی دیر میرسن، خیلی دیر محبت میکنن،خیلی دیر میفهمنت، خیلی دیر پشیمون میشن و دقیقا بین همین فاصله‌هاست که از چشمت میفتن و دیگه هیچوقت بهشون حسی پیدا نمیکنی.