• ملکوت •

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی ز بامی که برخاست مشکل نشیند

سه درد آمو به جانم هر سه یکبار غریبی و اسیری و غم یار غریبی و اسیری چاره دیره غم یار و غم یار و غم یار • باباطاهر

ربّانی است جامه‌یِ دیوانگانِ عشق ما را خدا برهنه نسازد از این لباس #تذکره_مدینة‌الادب #دهقان_سامانی | عرفات العاشقین

وِصالَش دَمی گَر شَود حاصِلم چو نودولتان بَرنتابَد دِلم کِه دارد حریفان؟ نِشانَم دهید طِلسمی که بُگشاید این مُشکِلم نَه آتش قبولم نُمود و نَه خاک چِه کردند یا رَب در آب‌ و‌ گِلم رَضی‌سان چِه باک اَر نَدارَم خِرَد کِه من در جُنون مُرشِدِ کامِلَم • رضی‌الدین آرتیمانی @malakuot

معاذالله اگر فرزانه گردم به اُمّیدِ کِه بُگذارم جنون را؟ • ناشناس

زمستان می‌آید. پُوستین می‌باید شمس‌الدّین را! آری، [پوستین] سخت مصلحت است. • مقالات شمس تبریزی، صفحه ۱۸۷

لا احب الآفلین

کسی پرسید سرمد کی بود؟ جواب: سرمد اون پاک باز عاشق ، اول همه کمالات علمی و معنوی رو کسب کرد و بعد پا شد رفت هند ، با کسی آشنا شد ، اول دلش رو باخت و بعد هم بپای همون کس جانش رو باخت. همین قدر کوتاهه داستانش

سرمد در دین عجب شکستی کردی ایمان به فدای چشم مستی کردی عمری که به آیات و احادیث گذشت رفتی و نثار بُت پرستی کردی • تربت و مزار قلندر شهید سرمد کاشانی، کنار مسجد شاه جهان، تهته، پاکستان • قوالی از نصرت فتح علی خان @malakuot

در ظهر نسخه‌ای خطی دیدم که این بیت را به ابراهیم ادهم منسوب نموده‌اند: اگر تیغ بارَد تو ساغر بِکش قدح را سِپَر ساز بر سر بکش • دیتیلی از نگارۀ ساقی، اثر رضا عباسی (درگذشته به سال ۱۰۴۴ ق) @malakuot

پادشاهی بویِ مَعنی بُردَن است نِی بِزور و ظلم دُنیا خوردن است • امیر سید علی همدانی -قدس سره العزیز- @malakuot

خدا محبت است و کسی که در محبت ساکن است، در خدا ساکن است و خدا در او. • عهد جدید، یوحنا ١٦:٤ @malakuot

آن‌قَدَر بارِ ندامت به وجودم جمع است که اگر پایم از این پیچ‌و‌خم آید بیرون، لنگ لنگان درِ دروازه هستی گیرم نگذارم که کسی از عدم آید بیرون! • دیوان مسیح کاشانی [حکیم رکنا]، دوبیتی • نسخۀ دست‌نویس کتابخانۀ خدابخش هند به‌شمارۀ ۴۳۴۵، تاریخ کتابت: ۱۰۴۰ ه.ق @malakuot

... و از بَعضِ حُکمای متقدمین منقول است که چون در این روزگار اُوجِ شمس در بُروجِ شمالی و حَضیضِ آن در بروج جنوبی باشد، لاجرم رُبعِ شمالیِ اَرض از آب بیرون آمده و آبها به‌جانب جنوب میل نموده و چون به‌مرور روزگار اوج شمس به بروج جنوبی رود و حضیض آن به بروج شمالی آید، دریاها از جنوب به شمال انتقال نماید و رُبعِ جنوبی مُنکَشِف گردد و عِمارَت به‌جانبِ جنوب شود و مادرِ روزگار خلقی تازه زاید و عالمی دیگر از کَتم عدم به وجود آید و حُقِّه‌بازِ فَلک بساطی دیگر گشاید و به تماشاییان مَعرکه‌یِ وجود لُعبُت‌هایِ تازه وانماید. نظم: ازین عالم برون رو تا ببینی عالمی دیگر بهشتی دیگر و ابلیس دیگر آدمی دیگر • غایة الحکیم (پیکاتریکس)، حکیم مَجریطی (۹۵۰ - ۱۰۰۷ ق)، نسخه خطی، برگ ۳۲ • نقاشی رُبع مسکون (=یک‌چهارم از کل کره‌یِ زمین که خاکی است و قابل سکونت می‌باشد)، تصویر مربوط به نسخه‌ای خطی در باب جغرافیا است. @malakuot