Radio6Strings³

با صدای آرام، خسته، مه‌آلود و سینماییِ لانا؛ یکی از دوست‌داشتنی‌ترین کاورهای این قطعه مشهور John Denver بی‌شک‌ نسخه‌ی Lana Del Reyـه که بالاخره بعد از سال‌ها اجرا کردنش روی استیج و درخواست مداوم طرفدارها، سال 2023 منتشر شد. گرچه به‌نظر می‌رسه این کاور فقط یک تک‌آهنگ مستقل نبوده و احتمالاً قراره بین قطعه‌های آلبوم “Stove” هم جایی داشته باشه؛ پروژه‌ای که لانا سال‌هاست از علاقه‌اش به فضای کانتری و آمریکانا توی مصاحبه‌ها و حتی بعضی از ترک‌های اخیرش حرف زده. فضایی هم که لانا تو این قطعه می‌سازه، بیشتر از اینکه یه سرود شادِ جاده‌ای باشه، شبیه یه نامه‌ست به یه خونه دور، یه گذشته‌ای که دیگه نیست، یا حتی یه ورژن قدیمی از خود آدم. جایی که John Denver بیشتر حس بازگشت و اشتیاق می‌ده، نسخه لانا انگار روی دلتنگی و فاصله ایستاده. بعضی «خونه‌ها» فقط تو خاطره‌ان؛ گذشته‌ای که یا از دست رفته یا هنوز فقط توی ذهن‌مون قشنگ‌تر مونده 🌄

اینکه از دیروز تا الان ۶ تا جای مختلف این آلبوم رو دیدم و هر ۶ جا هم ازش تعریف کردن فقط دوتا معنی می‌ده: اول اینکه ما قطعا توی یه شبیه سازی زندگی می‌کنیم، وگرنه چرا حدود سه ماه بعد از ریلیز این آلبوم یک دفعه توی ۲۴ ساعت اخیر همه دارن ازش تعریف می‌کنن؟ دومین چیز مهم هم اینه که جدا آلبوم خوبیه. و بود، مشخصا از بهترین ریلیزهای متال/راک امساله و داستان پشتش هم جالبه. بند اسلیپ‌نات سال ۲۰۰۸ که آلبوم All Hope Is Gone رو ضبط می‌کردن یکسری جاها از ریلِ همیشگی خارج می‌شدن و کارهای متفاوتی می‌زدن که اونقدر صدای اسلیپ‌نات رو نمی‌داده؛ در اصل به نظرم خیلی بهتر از کارهای بندشون شده. یعنی اگه Look Outside Your Window رو بین بقیه‌ی کارهای اسلیپ‌نات بذاریم از لحاظ کیفیت و صدا نمی‌شه مقایسشون کرد. خوش‌حالم که زودتر منتشر نشده بود. احتمالا الان درست‌ترین زمانه؛ من به عنوان یک طرفدار نسبتا قدیمی بند (تقریبا از همون ۲۰۰۸-۲۰۰۹ فکر کنم پیگیرشون هستم) اینقدری سنم بالا رفته که اعصابم ضعیف شده باشه برای گوش کردن کارهای قدیمیشون؛ اما هنوز هم از شنیدن صدای کوری تیلور توی کارهای آروم‌تر لذت می‌برم. 📻 @Radiosixstring

وقتی اینترنت ما قطع بود Flea از Red Hot Chili Peppers هم آلبوم داد و از تحسین شده‌ترین کارهای امساله و طبقِ انتظاری که از روندِ کلی کریرِ Flea میرفت، این آلبوم توی سبکِ جَز با یکسری رگه‌ی فانک درست شده و چندتا ترکِ اورجینال داره (همشون خوبن) و چندتایی کاور (که باز همشون خوبن). نکته‌ی جالب حضورِ تمامِ اعضای RHCP (به جز آنتونی کیدیس) و یکسری از معروف‌ترین موزیسین‌های دوره‌ی ما توی این آلبومه. در کل کار چشم‌گیر و خوبیه. 📻 @Radiosixstring

با بیت‌های کند و سنگین، با فضایی تاریک و سینمایی کنار وکال مخملی و زخمی Beth Gibbons، قطعه “Glory Box” بی‌شک یکی از مشهورترین کارهای دهه ۹۰ تریپ‌هاپ‌ـه که برای خیلی از خانوم‌ها شاید تبدیل شده باشه به یکی از ده Power Songـشون. قطعه “Glory Box” که آهنگ پایانی آلبوم Dummy از Portishead محسوب میشه، یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار این گروهه؛ قطعه‌ای که با استفاده خلاقانه از “Ike’s Rap II” اثر Isaac Hayes، به یکی از ماندگارترین نمونه‌های موسیقی تریپ‌هاپ تبدیل شد. ترانه روایتی تلخ، رازآلود و عمیق از عشق، آسیب‌پذیری و زن‌بودنه؛ جایی که گیتارها با سوز تموم و وکال وهم‌آلود دست‌به‌دست هم میده تا یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظات کارنامه Portishead رو رقم بزنن. برامون جالبه بدونیم که Power Song شما چیه؟

اگر می‌گفتید از Twin Peaks آهنگ سِلکت کنیم، فکر کنم تا صبح، بدون اینکه حتی لازم باشه توضیح اضافه‌ای بدم، باید فقط دیسکوگرافی پشت دیسکوگرافی اینجا براتون میذاشتم. ولی امشب (یکمی دیروقت‌) گفتیم شاید بد نباشه قطعه معروف “Questions in a World of Blue” رو با صدای دوست‌داشتنی Julee Cruise بشنویم؛ قطعه‌ای که موسیقیش رو Angelo Badalamenti ساخته و شعرش رو David Lynch فقید نوشته. وقتی یک رابطه از دست میره، فضایی لینچی و رویایی ترانه حول سوال‌های تکراری با دلی پر میره؛ اینکه عشق چطور می‌تونه از بین بره؟ آخرش تقصیر با کی بوده؟ «من؟ یا تو؟» و آروم آروم می‌رسه به تلخ‌ترین سوالی که باید بپرسه: «چطور قلبی که پُر از عشق و دنیایی که همه‌چیزش انگار درست بوده، با گریه تموم میشه؟»

من الان وقت کردم که فقط یک بار آلبوم جدیدِ Boards of Canada رو گوش کنم و حداقل الان می‌گم ازش ۱۳ سال صبر کردن رو داشت. شاید اولین باریه که آلبومی می‌دن که قابل مقایسه‌ست با Music Has the Right to Children، من حدس می‌زنم با یکم خوش شانسی و گذشتنِ زمان قراره که Inferno تبدیل به یکی از کلاسیک‌های موسیقی الکترونیک بشه. 📻 @Radiosixstring