𝖲𝖨𝖱Ξ𝖭

سانگوون یک ساله با این که حتی اسم اون پسر رو نمیدونه، با این حال روی بوکسوری که باشگاهاشون نزدیکه کراش داره، چی میشه اگه بعد درخواست رابطه یهویی بوکسور، سانگوون انقدر هول شه که بلاکش کنه؟

دلم کمی سنگین است، اما لبخند آرامی روی لب‌هایم مانده؛ انگار چیزی هست که بلد است نور را از دل فاصله عبور دهد، صبح را حتی وقتی شب هنوز صفحه‌هایش را ورق می‌زند صدا بزند، و گرما را از نامی بسازد که بی‌صدا در من تکرار می‌شود. به این جور دلتنگی عادت نکرده‌ام، من به روشن بودن عادت کرده‌ام؛ به فنجان قهوه‌ای که روی میز می‌ماند و سرد نمی‌شود، به بوی کاغذ و جوهر، به کتابی که باز است و نفس می‌کشد انگار منتظر دستی‌ست که جمله‌ای را دوباره بخواند. اتاق آرام است، نور روی صفحه‌ها می‌لغزد، و قهوه تلخش طعم خاطره‌ای را می‌دهد که نه آزار می‌دهد نه می‌رود. اگر کسی نباشد، ردی هست میان سطرها، میان فاصله‌ی دو جرعه قهوه، نه سنگین، نه غمگین؛ شبیه پنجره‌ای نیمه‌باز که باد ملایم را دعوت می‌کند و ورق‌ها را آرام تکان می‌دهد. گاهی دلم تنگ می‌شود، اما همین تنگی مرا به خواندن برمی‌گرداند، به مکث کردن، به فهمیدن اینکه دوست داشتن حتی در سکوت، حتی پشت کتاب‌ها و فنجان‌ها، هنوز زنده است و گرم.

-Your beauty is indescribable, my lady. +You are flirting with me?... with those clothes, trying to say who you are? A minister? A king? Or a soldier who stole his commander's clothes?

حتما جوین باشید وگرنه پستی فور نمیشه

زمان زیادی از ورود پاییز نگذشته بود ، پسر جوان بر طبق عادت همیشگی‌اش جلوی پنجره آشپزخانه مشغول نگاه کردن باران بود پنجره را به آرامی گشود و اجازه داد هوای نیمه سرد صورتش را نوازش کند که حاصلش بسته شدن چشمان پرستاره‌اش بود ، لبخندی از رضایت زد و پنجره را نیمه باز گذاشت و مشغول گذاشتن سوزن گرامافون کنار پنجره بر روی صفحه وینیل شد که آهنگ مورد علاقه‌اش تمام خانه را به خود گرفت . از دیرباز به روشنایی علاقه‌ای نداشت و تاریکی را ترجیح می‌داد ؛ خانه‌‌نقلی‌اش با لامپ کم‌سوی‌نارنجی‌رنگی روشن شده بود ، شومینه مثل همیشه روشن بود و عود پرتقالی‌اش با بوی سوخته چوب های شومینه تمام خانه را به خود گرفته بودند ؛ بعد از بستن پیش‌بند با ظرافت تمام شروع کرد به پختن پاستا ، دراین بین، گاه میان آشپزخانه ژست دنس به خود گرفته و با آهنگ درحال پلی، می رقصد و گاه با صدای بمش آن را زمزمه می کرد -As long as I’m with you, I’ve got a smile on my face -ههمم -All I know is you’re here with me گاه قطرات خیلی ریز روغن بر روی پوست ظریف بازوانش می پاشید که ثمره آن اخم ریزی بود ، مابین پختن پاستا ، کروسانی که دیروز از کافه گرفت بود را نیز گرم کرد و قهوه‌ای برای خود آماده کرد . در نهایت با وسواس تمام پاستا را به بشقاب کشید و نخ پیش‌بند را از دور گردنش درآورد و کنار گذاشت ، دستانش را بهم مالید و به اثر هنری که خلق کرده بود با افتخار نگاه کرد - دور این دستا باید گشت . یکی یکی بشقاب‌هاو فنجان قهوه را بر سینی چید و به طرف کاناپه کنار شومینه رفت ، نفس عمیقی کشید تا بوی عود پرتقال و چوب ها تمام وجودش به خود گیرند ، سینی را روی میز چوبی گذاشت و روی کاناپه نشست و سرش را به آن تکیه داد و به شومینه زل زد بعد از مکث کوتاهی لبخندی روی لب هایش نمایان شد انگار دیگر از آن همه درد و معلقی خبری نبود ، مغزش بعد عمری ساکت بود و قلبش می تپید ، سبکی تمام بدنش را به خود گرفته بود و دیگر خبری از بار سنگین شانه‌هایش نبود ؛ می‌خندید و این بار خنده هایش واقعی بود انگار که دوباره متولد شده بود بعد آن همه درد و سختی. ولی با این حال اعتقاد داشت تمام دردها برای همچین روزی می ارزید . با لبخند روی لبانش آرام زمزمه کرد - به خانه‌ات خوش برگشتی دوردانه‌ی‌من.

𝅄💬 ، ݃ ‌⤿ ݁ℰ𝗆𝗉𝗍𝗒 𝗋𝗈𝖺𝖽𝗌 𝗐𝗁𝗂𝗌𝗉𝖾𝗋 𝗍𝗈 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝗈𝗈𝗇𐑾 Ꭵ'𝗅𝗅 𝗉𝖺𝗎𝗌𝖾 𝖻𝖾𝗇𝖾𝖺𝗍𝗁 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗌𝗂𝗅𝗏𝖾𝗋𝖾𝖽 𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍𖣠 𝗐𝗁𝖾𝗋𝖾 𝗁𝖾𝖺𝗋𝗍𝗌 𝗀𝗋𝗈𝗐 𝗊𝗎𝗂𝖾𝗍 𝖺𝗇𝖽 𝗍𝗁𝗈𝗎𝗀𝗁𝗍𝗌 𝗆𝖾𝗅𝗍 𝗂𝗇𝗍𝗈 𝗌𝗍𝖺𝗋𝖽𝗎𝗌𝗍. 𝄒𖥻 ִ ۫ ּ ⭑◜｡

Click here to read the scenarios