🆕🆕ʜʏᴜɴᴄʜᴀɴ'ꜱ ᴘꜱʏᴄʜᴏʟᴏɢʏ

از صفحه بخوام بگم فقط یه تصویر سازی ساده نیست . یه جوئه، یه عمقه، یه حسه که بین صفحه و روحِ کسی که میخونه جریان داره. اول که این متن رو که خوندم، چند بار مجبور شدم نفس بگیرم چون انقدر ظریف و عمیق بود که انگار دارم از پنجره به یه لحظه ی واقعی نگاه میکنم. لحظه ای که هیچکس جرأت نداشت بهش دست بزنه، ولی تو با ظرافت کامل نوشتیش توی دفتر خاطرات قلب ها. طرز توصیف استودیو با نور نارنجی، صدای سازها و گرمای فضا، از همون خط اول یه هاله میسازه که آدم مطمئنه یه اتفاق بزرگ میخواد بیفته. و بعد هیونجین..... اون نگاه بی‌اراده ش که به چان گره خورده ( ننههههه من مردم جیغ). تو حتی یه کلمه از «دوست دارم» نگفتی، ولی توی همون نگاه، همون تکیه به دیوار، همون دفترچه ی شعرهای خط خورده یعنی یه زندگی از احساسات رو گفتی. هنر اینه که «وقتی میگی»، نشون بدی. تو نشون دادی. تحسین‌برانگیزی ..یه ضعف (حال بد هیونجین) که دلیل نزدیک شدنه، نه جدایی.. یه جمله‌ی «تو مهمتر از هر کار و ملودی‌ای هستی» که انقدر سنگینه که میتونی روی تنهایی هر آدمی گذاشتش... و اون دست گرمی که زیر کمر و گردن میگیره... من حسش کردم. جدی حسش کردم. یه جور امنیت که نمیشه تماشا کرد، فقط میشه حسش کرد. و و و از دیالوگای بین مینهو و جیسونگ غافل نشیم.. از اونجایی که مینهو میگه «حتی من» تا اون پایانی که جیسونگ سرش رو میذاره رو شونش ( نینای نینای من مردم) این ها هم دارن عاشقانه ی آرومتر خودشون رو زندگی میکنن. اینکه تو تونستی بدون اینکه توی متن شلوغ بشه، دو رابطه‌ی متفاوت و یکی پر از اشتیاق و گرما، یکی آروم و امن رو قشنگ شکل بدی بدون اینکه یکی گلوله‌ی دومی بشه، نشون دهنده ی بلوغ فوقالعادهی نویسندگیته. خلاصه که مثل همیشه بی نقص✨😭😭😭