‌‌‌Culé Corner

راستش همه می‌دونن که دوندگی و پرس کردن بخش اصلی بازی رافینیاست، اما بدنش توی یک سال گذشته با این مصدومیت‌های تکراری داره یه پیام مشخص بهش می‌ده. شاید یه جایی لازم باشه یه کم سرعتش رو کمتر کنه، انرژی‌ش رو توی طول بازی بهتر مدیریت کنه و انتخابی‌تر تصمیم بگیره که کی با حداکثر شدت بازی کنه. قرار نیست هر مسابقه‌ای همون فشار فیزیکی یه فینال رو داشته باشه، و نمی‌تونه مقابل هر حریفی هر دقیقه از بازی رو با نهایت توانش بدوه و بجنگه. یکی از چیزهایی که رافینیا رو خاص می‌کنه اینه که همیشه ۱۰۰ درصد توانش رو می‌ذاره، اما الان انگار بدنش دیگه به سختی می‌تونه با این حجم از فشار کنار بیاد. شاید وقتش رسیده که یه مقدار سبک بازیش رو تطبیق بده تا بتونه منظم‌تر در دسترس تیم باشه و کمتر مصدوم بشه.

واقعاً نمی‌تونم تصور کنم رافینیا الان چه حسی داره. تازه یه مصدومیت سنگین داشتی که باعث می‌شه جام جهانی رو با تیم ملی کشورت از دست بدی، بعد میری توی شبکه‌های اجتماعی و می‌بینی یه عده از هوادارای تیم خودت دارن فشار میارن که فروخته بشی. چیزی که من نمی‌فهمم اینه که چرا همین حساسیت و فشار رو وقتی می‌بینیم که کریستنسن با وجود اینکه به ندرت در دسترس بوده قراردادش تمدید می‌شه، یا وقتی آرائوخو با اون حقوق سنگین عملاً دفاع وسط پنجم تیمه، نمی‌بینیم. ولی وقتی نوبت رافینیا می‌رسه، یه‌دفعه بعضی از هوادارا اینجا خط قرمزشون رو می‌کشن و اصرار دارن که به هر قیمتی باید فروخته بشه. آخرش برای چی؟ که یکی از ولخرج‌ترین و کم‌بازده‌ترین وینگرهای فوتبال دنیا رو بیارن جاش؟