حِرمان

هی من زحمت میکشم یه هفته رو تموم میکنم، دوباره از اول شروع میشه.

اومدم ازت ناراحت شم، دیدم نه موفقی، نه دو کلام بلدی صحبت کنی و نه با آدم‌های درستی نشست و برخواست داشتی بهت حق دادم.

بدترین حس؟ تلاش میکنم فراموشش کنم درحالی ک منتظرشم .

خیالم راحت باشه شما هم ت این هوا پارتنر ندارید دیگ؟!

تقصیر ت نیست اون لحظه فکر میکردی ارزششُ داره !

گفتم یکمم اون تلاش کنه، بعدش دیگه همو ندیدیم.

در آخرین دیدار، خودم را در آغوشت جا گذاشتم.

ولی تو قول انگشتییی داده بودیییییییی

موهام هیچ وقت به بلندیِ حوصلم نرسید ، هربار قبلش بریدمش.

تو زندگیتون با آدمی وارد رابطه بشید که بتونید باهاش برید جنگ، چون زندگی؛ دقیقاً همون میدون جنگه یکی که جا نزنه، پا پس نکشه، جنم داشته باشه و تا اخرش در کنارتون باشه.

بیام دنبالت از دست آدما فرار کنیم؟

عشق چیزی نیست که من دنبالش باشم؛ اما اگر قرار باشد عاشق شوم، باید ارزشش را داشته باشد؛ باید کسی باشد که بتواند تاریکیِ مرا در آغوش بگیرد…

دو نوع مرد وجود داره، یکی وقتی پات درد میگیره بغلت میکنه و میبرتت، یکی هم میگه خب باید کفش راحت‌تر میپوشیدی، عاقلانه انتخاب کن عزیزم.

تهش حیفِ بی‌ لیاقت‌ترین آدم میشی.

شاید باورتون نشه اما باید بگم؛ کسی قرار نیست به خاطر از خود گذشتگی های شما و البته سازگارهای زیاد بهتون مدال بده؛ در نهایت آدم ها با جمله «مگه من گفتم انجامش بدی» نا امیدتون می‌کنن. پس تلاش کنید همه جا به اندازه باشید؛ و بذارید برای کسی که لیاقتشو داره، ترمیم روحتون بعدِ شنیدن این جمله کار سختیه.

نجات دهنده تو آینس؟ این حتی نمی‌تونه خوابشو تنظیم کنه.