کافه دکلمه

بودنت زیباست مثل تابیدن آفتاب بر ساقه‌های تُرد بابونه بر تن درخت ایستاده‌ بر من ماه در آغوش تو به خواب می‌رود خورشید با چشم‌های تو بیدار می‌شود .. عشق من! بودنت زیباست مثل پر شستن قو مثل چرخیدن پروانه مثل پرواز بر تلاطم دریا

دوست داشتنت مثل بوی عطر نان اول صبح که همه ی محله را برداشته شیرین است همانقدر دلنشین همانقدر دلپذیر همانقدر دلچسب... و من بی تکلف هر صبح دوست داشتنت را نفس می کشم...🌿

شبها که میگیرد دلم ،یاد تو را تن میکنم تنها به یاد بودنت ،احساس بودن میکنم خود را بغل میگیرمو ، از بین این دیوار ها تنها به شوق یاد تو ،سودای رفتن میکنم

جز در هوای تو غزلم عاشقانه نیست حرفی که سینه را نگدازد ترانه نیست تا بال در بیاورم از آسمان بگو دلگرمی پرنده فقط آب و دانه نیست از دست عشق سر به کجا می‌توان گذاشت ما را سری‌ست با تو ولی سر به شانه نیست تا کی بگیرد و بخروشاندم به کوه؟ رودیست بغض من که به دریا روانه نیست

بوسه ای از یک لبت  ماهی دریا میشود   مرغ رسوای دلم  از  نو مهیا میشود میزند اتش به جان سوزد میان شعله ها یک پر پروانه ای  در شعله زیبا میشود یک نفس در سینه  می سوزد نمی گویم چرا میرسد بر جان تو  از نو  شکوفا می شود خاک تو با آب من  گویی به هم آمیخته کلبه  ویرانه دل از نو احیا می شود

درختِ دوستی بنشان که کامِ دل به بار آرد نهالِ دشمنی بَرکَن که رنج بی‌شمار آرد چو مهمانِ خراباتی به عزت باش با رندان که دردِ سر کشی جانا، گرت مستی خمار آرد شبِ صحبت غنیمت دان که بعد از روزْگارِ ما بسی گردش کُنَد گردون، بسی لیل و نهار آرد عَماری‌دارِ لیلی را که مَهدِ ماه در حکم است