نور!

اما عزیزِ من، قلب من حاصلخیز بود و تو در آن بذر اندوه بسیار کاشتی.

راجع بهش دراز کشیدم کف اتاق و به سقف زل زدم و نفهمیدم اشکام کی سرازیر شدن.

چقد احمق به نظر میرسیدم وقتی اون میتونست تمام روز رو بدون صحبت کردن با من بگذرونه درحالی که من هر دو دقیقه یک بار گوشیمو چک میکردم تا ببینم به من پیام داده یا نه.

متاسفانه آدمایی‌ که دوستشون داری تو کشتن پروانه های دلت خیلی ماهرن.

اما عزیز من، عشق قرار نیست آسان باشد؛ عشق قرار است به دشواری‌اش بیارزد.

همیشه می‌خواستم درباره‌ات بنویسم، اما کلمات همیشه کوچک‌تر از حسم بودند. حقیقت این است که عشق، یک واژه نیست؛ یک “بازگشت” است. بازگشت به همان روز اول، هر بار که در چشم‌هایت می‌مانم. کنار تو، دنیا دیگر آن دنیای شلوغ و پرمعنا نیست؛ دنیا در حضور تو، بی‌معنی می‌شود، چون تو تنها معنای من شده‌ای، سخت بود باور کردن اینکه روزی شخصی از راه میرسد و دست های من را نگه میدارد ، طوری نگاهم کند که انگار هرگز نمی رود ، سخت باور کردم که تو همان کسی بودی که منتظر آمدنش بودم . تو دیوار بلند باور های غلطم را شکستی و باعث شدی نور دوباره از پنجره های قلبم به تمام روحم بتابد. من تا ابد پشت پنجره ی اتاقم با خدا و ماه و ستارگان راجب تو حرف خواهم زد ، تو تنها امیدی هستی که هنوز لب هایم بخاطر آن لبخند می زنند. فیفی تا ابد به یاد تو ....

برای من دوست داشتن یعنی توجه به جزئیاتی که هیچکس متوجهشون نشده.

:) شیش صبحح فقط تو بیداری به خدا😭

از رعد و برق می هراسم

من عاشق آدم هايى هستم كه باعث ميشن فراموش كنم كه معمولا آدم ساکتی هستم.

_ دوستم داری؟ + خیلی _چرا دوستم داری؟ + نمیدونم، چون قلبم این و میگه

شاید دیر شاید هم دور ،اما نور از روزنه ای که باید می‌تابد ✨

: "بگذار آنچه از دست رفتنی است، از دست بِرود.وگرنه تو در قلب یک انتظار خواهی پوسید.”

باور نمیکنم کسی به اندازه ی من او را دوست داشته باشد.