حَنین‌الشعر

منم آن شیخ سیه روز که در آخرِ عمر لای موهای تو گم کرد خداوندش را

شما که او را ندیده‌اید. چشم هایش، چشم هایش، چشم هایش... باور کنید، من هم خوب ندیدمش؛ چشم هایش نگذاشتند...

دوست داشتم از شما خبر داشته باشم؛ شبیه آدمی که در غربت، اخبار وطنش را دنبال می کند.

تو در میان غزل های ما نمیگنجی؛ مفصّلی تو، واین بیت ها چه مختصرند.

رضا: تو با همهء دخترایی که من می‌شناسم فرق داری یلدا: تو خیلی دختر می‌شناسی؟!

من حسادت می‌کنم حتی به تنها بودنت! من به فرد رو به رویی، لحظه‌ی خندیدنت:) من به بارانی که با لذت نگاهش می‌کنی:) یا نسیمی که رها می‌پیچد اطراف تنت... من حسادت می‌کنم حتی به دست گرم آن، شال خوش‌رنگی که می‌پیچد به دور گردنت وقتی انگشتان تو در گیـسوانت می‌دود من به رد مانده از این‌جور سامان دادنت... اینکه چیزی نیست، گاهی دل حسادت کرده به عطر پاشیده از آغوش تو بر پیراهنت! هیچ‌کس ای کاش در دنیا به تو حسی نداشت من حسادت می‌کنم حتی به قلب دشمنت:)) کاش هرگز غیر من، ای کاش حتی آینه پلک‌هایش روی هم می‌رفت وقت دیدنت!

ومن به غریبه‌ای حسادت میکنم که شاید اتفاقی چشمانت را ببیند و به آنها دل ببازد.

"نزار‌قبانی"

دوباره چشم انتظار نشسته خیره به ساعت اگرچه منتظرم باکسی قرار ندارم

گذشتی از من و رفتی بیا و بگذر و بگرد که من به غیر همین از تو انتظار ندارم

کنار پنجره رفتم حواس پرت تو بودم مرا ببخش ولی از خود اختیار ندارم

مرا ببخش ولی از خود اختیار ندارم گذشتی از من و رفتی بیا و بگذر و برگرد

تو دل بردی و من بوی بافه بافه‌ی خود را ببین که بعد تو گیسو‌ی تاب دار ندارم

همیشه زخم زدی بر غرور خسته‌ی این زن به غیر زخم زبان از تو یادگار ندارم

مرا به بند کشیده است خاطرات تو اما به حبس راضیم و نیت فرار ندارم

دوباره برف نشسته است روی صفحه کاغذ بیا که در غزلم برگی از بهار ندارم