خطِ فاج

عزیزم، حبسیم تو طاقت طاق شده‌ و نفس‌‌های بریده‌‌‌‌بریده‌‌ی زمان، خمیدگیِ سگرمه‌‌‌ها و چشم‌‌‌های بی‌خواب و نور سرمازده‌ی همین حوالی‌؛ جایی بین دوام آوردن و کم آوردن، بین «صبر داشته باش» و «دیگه بسه».