˹ Med & Mind ˼

دوست دارم یه عالمه کتاب بخونم دوست دارم یه عالمه فیلم و سریال تماشا کنم دوست دارم یه عالمه آهنگ گوش بدم دوست دارم یه عالمه مسافرت برم دوست دارم یه عالمه تجربه کسب کنم دوست دارم زندگی کنم:) بدون اینکه حسرت چیزی توی دلم بمونه و کودک درونم بمیره

می دونید بزرگترین اعتراضم برای چیه؟؟ آخه این جناب (مغز) بر آناتومی ،فیزیولوژی، بیوشیمی و همه مکانیسم های ایمنی و.... بدن مسلطه ولی سر جلسه امتحان بهم کمک نمی کنه همه رو باید خودم بخونم 😒

اصلا خودمم علیه مغزم اعتراض دارم. همه از دستش شاکین. اگر دهن باز کرد می تونی گناهانت رو بندازی گردنش.

مغز اگر شکایت کنه:

برام سواله که مغز هم قراره شهادتی بده یا نه چون نمی فهمم علیه کی قراره دهن وا کنه

بچه ها یه فکت دیگه هم به ذهنم رسید: من اینجا از حرف های خودم جوری برداشتم کردم که انگار آدم های مفید "الزاما باید شغل مناسبی داشته باشن". درسته ولی یکی می تونه غیرمستقیم فرد مفیدی باشه. چطور؟ فرض کنین طرف شغل خوبی نداره اما یه پدر/مادر خیلی خوبه که فرزندی ترتیب می کنه که یه به فرد خیلی مفید تبدیل میشه. یا اینکه طرف حتی شغل خوب یا فرزند خوب هم نداره اما از اون دسته افرادی هست که انرژی مثبتی رو به اطرافیانش منتقل می کنه جوری اونها از اینکه چنین فردی بهشون کمک می کنه خوشحال هستن و وجودش براشون مفیده :)))

خوشحالم که برخی ممبر ها منظورم رو درست درک می کنن.

دقت کنید اینجا دیگه نگفتم به طور اختصاصی "پزشکان" برای اینکه دیگه ابهام ایجاد نشه. برا همین گفتم اونی که داره سعی می کنه مفید باشه. حالا طرف دلش می خواد معلم، پلیس، آتش نشان، رئیس جمهور و... باشه. اشتباه شما اینکه سریع به پزشکی جبهه می گیرید در حالی که این عنوان یه مثال یا بهتره بگم عضوی از یه جامعه بزرگ و اقشاری که دارن دنیا رو می سازند هست.

حالا من که نگفتم "هر پزشکی" منظورم اون نوع دلسوز و تلاشگر هست. ولی بچه ها یه سوال: به نظر شما آدمها یکسان اند؟ ارزش یکی داره سعی می کنه (البته چیزی فراتر از سعی کردن) مفید باشه با یه آدم تنبل یا بی خانمان یکسانه؟ غیر قابل انکاره که آدمها یکسان نیستند ولی مسئله‌ اینکه شما ارزش آدم ها رو توی چی میبینید، موقعیت اجتماعی؟ ثروت؟ اخلاق؟

دندان vs پزشکی

مثل انتخاب بین علم بهتر است یا ثروت می مونه. پزشکی درسهای خیلی سنگینی داره، من هر چند ساعت یه بار می تونم در حد نیم ساعت استراحت کنم و دوباره برگردم سر درسام چون حجمشون زیاده، حفظیات زیاده، فرار اند و امتحان های زیادی هم داریم. گاهی شبها در حد ۳ ساعت می خوابم. تیام امتحانات که حدودا ۳ ماه طول می کشه آرزوی دیدن یه سریال یا فیلم به دلم میشینه. با این حال پزشکی رشته ای هست که خیلی جالبه، علم شیرینی هست و درک شما رو نسبت به دنیا عوض می کنه. شما رو از بقیه مردم متمایز می کنه. تبدیل میشید به همون آدم ارزشمندی که ارزش جانش محوریت سوال های اخلاقیه. (مثال: در شرایط بحرانی بین جان یک پزشک و چند فرد معمولی کدام را انتخاب می کنید؟) کسی که پزشکی رو انتخاب می کنه نباید دنبال درآمدش باشه، چون رسیدن به درامد یه مسئله قطعی نیست و لازمه اش علم بالاعه‌. یعنی مردم به کی مراجعه می کنن؟؟ به پزشکی که از همه بهتر باشه. اونی که بیمارهای بیشتری داشته باشه خب طبعا پولدار تره. و اما دندان: تصوری که من از دندان پزشکی دارم اینکه از نظر علمی نسبت به پزشکی بسیار محدود تره. منظورم اینکه محدودا به دهان و دندانه نه یه پیکر کامل و مهم تر اینکه بیشتر مهارت های عملی اون هست که مورد توجه قرار می گیره. از نظر حجم درسی بدون شک از پزشکی سبک تره. به طور مثال من اغلب روزها در حد یکی دو پیام توی چنلم میذارم چون همینقدر هم وقت ندارم ولی میبینم که دانشجو های دندان ۳۰-۲۰ تا عکس و مطلب جدید توی چنلشون گذاشتن و بیشتر از کافه، دورهمی و خلاصه گشت و گذار که دانشجوی پزشکی اصلا توانایی این همه رو نداره. البته اونها درس خون هم هستند ولی حجمش کمتره. در عوض زودتر هم به درآمد می رسن و‌...

من هربار برگردم عقب بازم پزشکی رو انتخاب می کنم. چون من یه فرد ماجراجو هستم و از روتین ها و یکنواختی متنفرم. از اینکه ساعتها توی دهن مردم خیره شم و یه کار ثابت رو انجام بدم متنفرم. دوست دارم هر روز یه چیز جدید یادبگیرم و با کیس های جدید و جالب، معماهای حل نشده و... مواجه بشم.

امیدوارم از مایی که زیاد از بدنشون استفاده می کنیم، تنفر نداشته باشن.

حالا که بحث امور ماورایی بود، گفتم این ها رو بفرستم. اوایل سال حدودا ۹۳ بود که من و برادرم مشتاقانه دست به اکتشافات در مورد امور ماورایی زدیم که یکیش وجود انسان های غول پیکر بود! این عکس ها که واضحه فتوشاپ شدن، ما رو واقعا می ترسوندن جوری که شبها خواب نمی رفتیم 😂 ما واقعا اینها رو باور می کردیم، دلم برای مظلومیتمون می سوزه. تازه هر روز سرچ می کردیم ببینیم اسکلت جدید کشف شده یا نه ...

این اون عکسی هست که می گفتم:

این کتاب اگر اشتباه نکنم تاریخ چاپش برای سال ۸۵ بود و پر از اراجیف! با این حال من به عنوان بچه ای که به امور ماورایی علاقه داشتم کامل خوندمش. پس نتیجه می گیریم این عکس برای اون دوره بود که فتوشاپ هنوز خیلی بین مردم معروف نبود و اون هایی که کار کردن باهاش رو بلد بودن حسابی عکس های سمی می ساختن و مردم باور می کردن! این کتاب سه فصل داشت، یه فصل در نورد آدم های شیطان پرست، یه فصل انواع ابلیس و یه فصل هم اجنه 😂 #خاطره

فشار قبر هم ندارن دیگه چون توی قبر نیستن، اسمش رو بذاریم فشار دانشگاه 😉

بچه ها اینها سوالات خیلی خوبی هستند که ما هم برامون پیش امد ولی از کسی جوابی نگرفتیم. خیلی وقته که من زیاد به امور ماورایی اعتقاد ندارم ولی اگر فرض کنیم روح واقعا وجود داشته باشه قطعا از تیکه تیکه شدن بدنشون و هرگز دفن نشدن آزار می بینن. نگهداری از جسد از نظر اخلاقی ایراد داره ولی چون برای هدف علمیه چاره ای نیست. یکی از اساتید تعریف می کرد که نگهبان های شب دانشکده بارها گزارش کردن که این روح ها اسمشون رو صدا می زنن چون می خوان دفن بشن. 👻

ممبر های خفنی داریم دیگه... من خودم وقتی بچه بودم کتاب مورد علاقه ام "ابلیس، جن و انس" بود. بعد یه عکس جن واقعی پشتش بود برادرم (دو سال ازم کوچیکتره) اون جلد رو پاره کرد و زیر فرش پشت کمد قایم کرد. چون من این کتاب رو زیاد می خوندم و اون از عکسش می ترسید.

بچه ها اتفاقا یه چیز جالب در این موضوع وجود داره. چند سال پیش (حالا مطمئن نیستم فکر می کنم حدودا ۸-۱۰ سال) یه قبرستان خیلی قدیمی شهر رو کندن تا اون فضا رو به جاده وصل کنن و برخی مرده ها که صاحب داشتند رو به قبرستان دیگه جابه جا کردن ولی اون اسکلت هایی که صاحب نداشتن رو چی؟؟ به احتمال زیاد اهدا کردن به دانشکده پزشکی چون ما چندین کمد از اسکلت دست، پا و... داریم. اینقدر زیاد که باور نمی کنم این همه آدم اهدا کرده باشن. تنها راه منطقیش همینه !

بچه ها حتی کوچیکترین چیزی که باقی مونده باشه مثل یه استخوان لاکریمال، پالاتین، اصلا استخوان های نازال هرررر چی باشه ارزشمنده ! من دیروز توی موزه آناتومی دنبال یه مدل پالاتین می گشتم. هر چی گشتم اصلا نبود :(

بذارید براتون داستان تعریف کنم: (یکم بی مزه است)

روزی روزگاری یه بنده خدایی خیلی دلش می خواست به دانشکده پزشکی بیاد. اما بوسیله سازمان سنجش و بی برنامه بودنش به قتل می رسه. پدر و مادرش جسدش رو اهدا می کنن به دانشکده تا به خواسته اش برسه. حالا اون تا ابد یه مدل آناتومی در حال علمه! پایان داستان.