حوالی‌غرب'

روزهایی هم هست که انسان همه اطرافیانش بخصوص نزدیک ترین هایش را غریبه میابد،انگار هیچ شخصی در دنیایی که نمیشود در آن به هیچ سازی رقصید وجود ندارد مارا بفهمد، زخم هایمان را مرهم شود، دستهایمان را بگیرد تا از پرواز نترسیم.انگار دنیا در لحظه‌ای برای انسان خالی میشود.خالی از درک شدن، خالی از دوست داشته شدن،خالی فهمیده شدن و در آخر خالی از عشق گرفتن و عشق دادن.

«زندگی چیست، بجز تکرار و تکرار؟»

دلتنگی را به چاقوی مجسمه تراشی شبیه میکنم.چاقوی تراش بدنه مجسمه را ریز و ظریف میتراشد و در آخر اثری زیبا تحویل ما میدهد اما دلتنگی مانند خوره روح انسان را می‌خورد و در آخر اثری تیکه تیکه و گاهی زشت و غیرقابل تحمل تحویل ما میدهد؟ به راستی دلتنگی بد است؟

برنگرد اگر یاد من کردی برنگرد. اگر خواستم نری و رفتی برنگرد، اگر نباید میرفتی و رفتی برنگرد، اگر تو را لایق بودن دانستم و رفتی برنگرد، اگر عشقم را به تو دادم و تو آن را پس دادی هرگز به من برنگرد زیرا تو برای من دوباره عزیز نمیشوی و نمیتوانی هیچ جایگاهی در قلب و روح من به دست بیاری، پس راه ی که رفته‌ای را دوباره برنگرد.

سعی کنید قلب و روحتون رو قشنگ کنید وگرنه چهره رو که تیغ جراحی هم میتونه قشنگ کنه.

هر گاه که در جمعی حاضر میشوم پس از آن باید در تنهایی خودم را غرق کنم تا انگیزه و انرژی دوباره‌ی برای ارتباط های انسانی را فرا گیرم.

«دوباره و دوباره سبز شو؛🌿✨»

تو وقتایی برای من دلت تنگ میشد که کسی دورت نبود، یا اینکه شنونده ی نداشتی ولی من وقتایی دلم برای تو تنگ میشه که یه اتفاق جالب برام میوفتاد و دوست داشتم برای تو تعریف کنم یا وقتایی که تو جمعم نه وقتایی که کسی نیست.فرقه بین خودخواهی و دوست داشتن،خیلی فرقه!

دردناک ترین سکوت هم میرسه به وقتی که خیلی حرفا داری بگی ولی آدمی که باید نیست. -خلاصه که شبتون بخیر:)

هرچه باشد آدم همیشه کمی خطاکار است.

-بیگانه؛آلبر کامو

«ولی عزیزم نترس؛ نترس اگر میبینی من گه گاهی موفقیت ها یا خوشحالی های کوچکم را به طوری در اینجا مینویسم و ثبت میکنم خیالت آسود باشد اگر ببازم هم مینویسم زیرا حتما آن باخت انتخاب من بوده.»

«هم چنان ما ادامه میدادیم.»

درگیر چیز های کوتاه و فعلی نمیشوم. چیزهای بزرگ غمگینم نمیکند انگار روحم را سابیده باشند دیگر به آسانی غم خود را در جلد من فرو نمیبرد، بیشتر روزهایم آسمان خاکستری ندارد زیرا من همه آن را ها نمیبینم حتی اگر وجود داشته باشند من حالا نسبت به تمام احتمالات غم انگیز دنیا بی اهمیت شده‌ام.

نه دیگر جانم غمگین نمی‌شوم،‌گریه هایم به آخر رسیده، چشمانم خشک شده،در گلویم بغضی وجود ندارد زیرا من همه آن هارا با خاطره های تو در همه روزی که تصمیم گرفتم تو را به اتاقک خاموش ذهنم بپسارم ز یاد برده ام.

از همه گذشتم زیرا حس میکردم تو جایی خالی همه را برای من پر خواهی کرد اما اینگونه نبود نه؟ تو حتی جای خودت را هم نمیتوانستی محکم کنی چه برسد به مردم و اهالی این شهر.

«آری،عزیزم اینچنین است.»

به همه چیز نگاه میکنم گاهی با حسرت،‌گاهی با شوق، گاهی خسته،گاهی دلتنگ،‌گاهی آسوده و گاهی نافرجام پس کی ثبات میابد نگاه خسته من؟ کو؟کجاست آن روزی که میگویند میرسد؟کسی نشانی‌اش را ندارد؟