Apollo

-نکاتی برای پیاده‌روی ملی(اگر قصد حضور دارید): *این لیست در صورت لزوم آپدیت میشه*

قبل از رفتن تمام چت‌هاتونو بررسی و پاک کنید. از گروه‌هاتون لفت بدید و اگر چنلی دارید که توش فعالیت کردید پاکش کنید یا حداقل پاکسازیش کنید. اگر هم میتونید log out کنید ولی با داشتن شماره تماستون هر اکانتی داشته باشید با اون شماره پیدا میکنن. حواستون باشه اینستاگرام رو ترجیحا دی اکتیو کنید یا log out کنید چون ممکنه آرشیو استوریاتون و دایرکتارو چک کنن. توییتر هم حواستون باشه اگر توییتی دارید پاک کنید یا از توییتر log out کنید. ترجیحا تصویر خودتون پروفایلتون نباشه یا حداقل مشخص نباشه شمایید. اگر رمز گوشیتون حالت اثر انگشته، تغییرش بدید. گالری گوشیتونو پاکسازی کنید همش رو چک میکنن حتی تصاویر شخصی رو، مجبورتون میکنن قسمت hidden هم باز کنید. بگید رمزش یادم نیست، اصلا رمز ندید. دسترسی اپلیکیشن‌های داخلی رو ببندید مثل روبیکا، بله، ایتا و... میکروفون و دوربین و ایناشو اجازه دسترسیشو ببندید. اپلیکیشن‌هارو بفرستید تو hidden یا secure folder و از گروه‌های خبری هم لفت بدید. هیچگونه سلاح سرد و گرمی همراهتون نباشه، جرم داره. جوگیر نباشید بچه‌ها، اینجا مارول و DC و نتفلیکس نیست، میدونم که خیلی دلتون پره و میخواید مفید و قهرمان باشید ولی اینجا زندگی واقعیه، واقع‌بین باشید. لباس‌های تیره و راحت و گرم بپوشید، کفش راحت بپوشید. آرایش نکنید تا گاز اشک‌آور بهتون آسیب کمتری بزنه. ماسک بزنید یا از روش تیشرت پوشیدن روی صورت که وایرال شده استفاده کنید. ولی اگر عادی با رنگای تیره لباس بپوشید بهتره. لازم نیست حتما شعار بدید یا صف اول باشید، قدم بزنید کافیه، فکر کنید اومدید پیاده‌روی، اول محیط رو بررسی کنید و امنیت خودتونو اولویت قرار بدید. ترجیحاً گوشی رو روی حالت هواپیما بذارید زمانی که دارید پیاده روی ‌میکنید. طبق تجربه نه اسنپ گیرتون میاد نه تپسی، البته امن هم نیست. اگر میتونید با ماشین شخصی خودتون برید و در فاصله یک ربع یا نیم ساعته پارکش کنید با کوچه‌های اطراف، برای اطمینان بیشتر داخل ماشین هم چیزی نذارید. دم در متروها هم صد درصد مامور میذارن. تلفن تماس پدر یا مادرتون رو به یه شخص امن بدید داشته باشه بد نیست. هیچ‌چیزی‌رو امضا نکنید، در صورت دستگیری وکیل تسخیری نگیرید، هیچ حرفی نزنید، به هیچکس اعتماد نکنید حتی توی جمعیت، قرص و آب از دست کسی نگیرید. اگه کسی گفت منم مثل شمام مجبورم کارم اینه باور نکنید. اسمتونم پرسیدن اسم الکی بدید، تا زمانی که نبرنتون بازداشتگاه جوابه. گاز اشک آور با فوت کردن سیگار توی صورتتون از بین میره و بهتر میشه، اسپری فلفل هم روغنیه با آب خالی نمیره حتما صابون میخواد، دستتونو به صورتتون نمالید. اگر روی بدنتون تتو دارید یا پیرسینگی که شمارو متمایز میکنه، بپوشونیدش. معمولا اگر یه بزرگتر همراه باشه مثلا پدر بهتره، ولی اگرم امکان‌پذیر نبود حداقل تنها نرید، توی چشم نباشید، لیدری نکنید. امنیت خودتونو اولویت بذارید. درمسیر پیاده‌روی‌ همدیگه رو با اسم اصلی صدا نزنید. بازم میگم، گوشی نبرید! نکته مهم* اگر این چندروز نت رو ملی کردن، موقع استفاده از پیام‌رسان‌های داخلی سعی کنید رمزی حرف بزنید و از چت سیاسی پرهیز کنید.

@callmebyyourmeow•

بله، ما غمگینیم یا من غمگینم، می‌دانم، ولی همین است که هست. شاید نسل بعد بتوانند از چیزهای شاد هم بگویند.

در بازجویی‌ها چی بگیم؟ چی نگیم؟

#پیام_پیامرسان ‌ بچه ها اگه پیاده جایی میرید اعتراض دارید یا کار عادی دارید از کوچه خلوت یا جاهایی که ادم کمه نرید با یه نفر دوم برید پلیس بسیج سپاه نیرو امنیت تیر جنگی تو خشابش داره خدایی نکرده به طرفتون شلیک میکنن اگه ساچمه ام خوردید خدایی نکرده جای کبود با تیغ بزنید با پونه نمک زردچوبه قاطی کنید ب دستمال ببندید عفونت نکنه.

کاش این برف بشینه.

این چنل رو ریپورت کنید: https://t.me/basiji_mardom رو گزینه ریپورت بزنید ⬅️ personal data رو بزنید و متن زیر رو بفرستید: They are sharing people’s phone numbers and personal information without their consent.

کنون گاه کین است و خون ریختن به شیر ژیان اندرآویختن ز خون گر در و‌ کوه دریا شود درازای ما همچو پهنا شود یکی برنگردیم ازین رزمگاه اگر یار باشد خداوند ماه چنین بود فرمان یزدان پاک که بیدادگر شاه گردد هلاک که جز خاک تیره نشستش مباد! به هیچ آرزو کام و دستش مباد! [شاهنامه فردوسی]

چرا این حرفا رو می‌زنم؟ چون همه شماها رو مثل خواهر و برادرای خودم می‌بینم. من اگه بخوام خیلی راحت می‌تونم کانالو ناشناس کنم، مردم رو تحریک کنم بریزن تو خیابون، ازش موج بسازم و مثل بقیه ممبر و پول جمع کنم. انتقادم به دولت هم که از خیلی‌هاتون بیشتره؛ می‌تونم خودمو یه مبارز گمنام جا بزنم و برم جلو. اما چرا این کارو نمی‌کنم؟ چون عقل می‌گه آدم کاری که تهش هیچی نیست رو نکنه. چرا وقتی می‌دونم این کارا نتیجه‌ای نداره، مردم رو بی‌هدف بفرستم تو خیابون و خدایی نکرده خون کسی ریخته شه؟ اگه این اتفاق بیفته، مسئول این خون‌ها حتی جزئی منم. حکومت چی؟ بارها گفتم با این ساختار، این حکومت از بین نمی‌ره؛ مگر با حمله خارجی و کشته شدن آدم‌های زیاد. راه‌حل؟ راه‌حل اقتصادی رو قبلا گفتم. اگه اصلاح سیاسی هم می‌خوایم، باید آدم‌های بلد به مرور وارد بدنه حکومت بشن؛ از کارمندهای رده پایین شروع شه و کم‌کم بره بالا. اگه بریم سراغ راه‌های دیگه، قطعا آخرش می‌شیم لیبی و افغانستان.

یه نکته‌ای رو می‌خوام بگم که شاید برای بعضی خوشایند نباشه. اگه الان باهاش ارتباط نگرفتید، بهتره ذخیره‌ش کنید و وقتی هیجانتون کمتر شد دوباره بخونید و در موردش فکر کنید. واقعیت اینه که شرایط و ساختار سیاسی اقتصادی ایران شبیه سال ۵۷ نیست که با چند روز اومدن مردم به خیابون، حکومت عوض بشه حتی با یکسال اومدن هم نمی‌شه؛ چنین سناریویی عملا امکان‌پذیر نیست و گرنه سال ۸۸ این اتفاق می‌افتاد. حتی اگه فرض کنیم با حمله خارجی یا جنبش تجزیه‌طلبا یا فشار بیرونی حکومت تغییر کنه، مشکل گرونی نه‌تنها حل نمی‌شه که هیچ حتی بخاطر بی‌ثباتی چند برابر می‌شه، اگه همچین جنبش‌هایی به سمت خشونت بره وضعیت اقتصاد نه تنها بهتر نمی‌شه بلکه بدتر می‌شه. از نظر اقتصادی، تنها راه منطقی و درست اینه که سرمایه مردم به‌جای رفتن سمت دلار و طلا، وارد شرکت‌های دانش‌بنیان و شرکت‌ها بشه و از اون طرف بتونیم محصول صادر کنیم و ارز واقعی وارد کشور شه تا مشکلات حل شه.

در روایت‌های کهن آمده است که هرگاه یکی از آنان برزمین می‌افتاد پیش از آنکه خاک سرد شود سربازی دیگر بی‌درنگ جای اورا می‌گرفت، نه صف خالی می‌ماند نه پرچم فرو می‌افتاد، گویی مرگ در این سپاه معنا نداشت! درست مانند ققنوسی که از خاکستر خود دوباره متولد می‌شود؛ بی‌زوال و جاودان و از همین رو تاریخ آنان را وارد جاویدان ایران زمین نامید.

آدمی‌زاد هرچقدر قوی، یک وقتی نیاز دارد سر بر شانه‌ی کسی بگذارد و لحظه‌ای ضعیف باشد.

دارم به این عقیده می‌رسم که ما توی وجود دیگران از چیزی متنفر می‌شیم، که توی خودمون وجود داره.

میگفت بعد از خون‌ریزی، فرایند شفا آغاز می‌شه.

تو با داستانت سنجیده نمیشی با زمان‌هایی که نشد، اما دووم آوردی سنجیده میشی.

حال با اینکه خموشیم، سکوتی جاودانه در گوشم طنین می‌اندازد.