‌ ‌𝐌𝐡𝟏𝟐𝟒‌ ‌

می‌نشینی رو به رویم، خستگی در می‌کنی چای می‌ریزم برایت، توی فنجانی که نیست باز می‌خندی و می‌پرسی، كه حالت بهتر است؟! باز می‌خندم که خیلی، گرچه می‌دانی که نیست شعر می‌خوانم برایت، واژه‌ها گل می‌کنند یاس و مریم می‌گذارم، توی گلدانی که نیست چشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمی دست‌هایم را بگیری، بین دستانی که نیست؟ وقتِ رفتن می‌شود، با بغض می‌گویم نرو پشتِ پایت اشک می‌ریزم، در ایوانی که نیست می‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود باز تنها می‌شوم، با یادِ مهمانی که نیست رفته‌ای و بعدِ تو این کارِ هر روزِ من است باورِ اینکه نباشی کارِ آسانی که نیست!

بیتا امیری

در خیالاتِ خودم، در زیرِ بارانی که نیست می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست

چه خوشگله :((((💘

مُردم :))))

وقتی اومدی نفهمیدم کی اومده وقتی رفتی تازه فهمیدم کی رفته.

هنوز بیست دقیقه مونده واقعاً زشته که دارم اسپویل می‌کنم ببخشید

هستی، هیچ‌جا نمی‌ری قلابت گیر کرده آقا حامد! موندگار شدی.

-راست میگه همتون همینین، واقعاً همتون همینین! +همه یعنی کی؟ -همه یعنی تو.

تو این هوا از حسِ گوش دادنِ پادکستِ پرست می‌خوای بگذری؟ نگذر! من رفیقتم میگم نگذر.

سلیقه تو رو یادمه، هر چی تو دوست داشتی رو دوست داشتم. اون روز رو یادمه که خانم معلم پرسید: «هر کی بگه از چی توی زمستون خوشش میاد؟» همایون خله گفت از شیر سرد، لاله گفت از دماغ هویجی آدم برفی، آندرو گفت از برف، یاسمن گفت از هیچیش. ناهید گفت از سرما خوردن، علی گفت از صدای برف، من گفتم از تعطیلی مدرسه به‌ خاطر برف، تو گفتی از بوی پوست پرتقال سوخته روی بخاری وسط روز برفی. می‌دونستم تو یه چیزی میگی که شبیه بقیه نیست؛ تو فرق داشتی گلی.

[در دنیای تو ساعت چند است؟]

گرم و زنده،بر شن های تابستان زندگی را،بدرود خواهم گفت.

شیفته‌ی ۱۳۷۲ و هنرِ بانو♥️

شیفته‌یِ سیزده هفتاد و دو ام.