مثلاً روانشناسم!

مبتلا باش. به ورزش، به لبخند، به کتاب، به بوی خوب، به کار و رویا... -Leila

آدم با هرکسی می‌تونه صحبت کنه، مهم اینه با کی می‌تونی سکوت کنی و بازم لذت ببری.

عه، منو می‌گه. منم عاشق معلم بازی بودم و آخرشم بهش رسیدم.

معلم‌بازی‌ کودکیم جواب داد. معلم شدم. 5/5/5 👩🏻‍🎓

می‌گه: خودت رو با اینستا مقايسه نكن. می‌خوای ببینی زندگی واقعی چجوریه برو مترو، برو بازار، برو خيابون. اینستا همه‌جوره غلیظ و آنرماله.

برای اولین‌بار بیماری را می‌دیدم که با مصرف قهوه‌ی زیاد(روزانه یک ماگ بزرگ)، مبتلا به اسکیزوفرنیا شده بود. کافئین در دوز زیر چهارصد میلی معمولا بی‌خطر است ولی دوز بالاتر مساوی‌ست با روشن شدن ژن‌ بیماری‌ها. مقدار کافئین به میلی‌گرم یک فنجان: یک تا نود و پنج‌. یک اسپرسوی تک: شصت تا هفتاد. نوشابه‌های انرژی‌زا: هشتاد تا سیصد. -دکتر روح الله صدیق

«شاید بزرگ‌ترین چیزی که داری از دست می‌دی، وقتت نیست خودتی. هر بار که کار بقیه رو فوری‌تر از نیازهای خودت می‌بینی، هر بار که برنامه‌ی خودتو عقب می‌ندازی چون یکی '' الان بهت نیاز داره'' ، هر بار که به همه می‌رسی و خودتو می‌ذاری برای بعد کم‌کم مغزت یه الگو یاد می‌گیره: من اولویت نیستم. مشکل کمک کردن به بقیه نیست. مشکل از جایی شروع می‌شه که برای حل کردن زندگی همه حاضر باشی، اما مسئله‌های مهم زندگی خودت، ماه‌ها همون‌جا بمونن. یه روز ممکنه به خودت بیای و ببینی همه کارها رو انجام دادی. جز اون کاری که قرار بود زندگی خودتو تغییر بده. همه‌ی درخواست‌ها فوری نیستن. همه‌ی آدم‌ها مسئولیت تو نیستن. و نه گفتن همیشه خودخواهی نیست؛ گاهی تنها راهیه که دوباره خودتو به اولویت زندگی خودت برگردونی.»

با رشدِ تو، همه خوشحال نمی‌شن.

انگاری قانونش اینه که هرچقدر تو اهل دخالت و سرک کشیدن تو زندگی بقیه نیستی، به همون اندازه بقیه اهل سرک کشیدن و دخالت کردن تو زندگی تو هستن.

آروم‌تر می‌شی وقتی یه جایی به این نتیجه می‌رسی که قرار نیست همه‌چیز همیشه درست پیش بره.

مُچ فکرهات رو بگیر. با فکرهایی که هیچ دلیل منطقی‌ای ندارن مقابله کن و تغییرشون بده. اگه اینکارو نکنی فکر باعث به وجود اومدن احساس می‌شه و احساس عملکرد تو رو تعیین می‌کنه.

معلومه که تشکر کردن مهمه‌. معلومه که تشکر نکردن باعث می‌شه دیگه اون کار رو نخوای تکرار کنی‌.

بچه‌های کنکوری برین پیش سارا.

و ذهن تربیت‌پذیره. باید جوری که می‌خوای بارش بیاری.

چیزی که زندگیِ شما رو تغییر می‌ده، زیادی کتاب خوندن و کسب اطلاعات بی‌شمار نیست. چون چیزی که شما انجام می‌دین ذخیره‌ی اطلاعاته. به‌جاش باید زندگی رو تجربه کرد. حسش کرد. رنج و غمش رو کشید. یه مثال ساده می‌زنم: آدمی که می‌دونه سیگار ضرر داره اما باز هم می‌کشه صرفا اطلاعات داره و اطلاعات به هیچ کار زندگیش نمیاد. اما آدمی که می‌دونه سیگار کشیدن ضرر داره و دیگه نمی‌کشه و می‌تونه به میل زیادش غلبه کنه، یعنی تونسته اون اطلاعاتش رو اعمال کنه و این راه درستشه. یا شاید دیدین آدم‌های زیادی رو که علی‌رغم مدارک دانشگاهی، کلی با خودشون و زندگی‌شون در جنگن. چون تو زندگی فقط یاد گرفتن اطلاعات جمع‌آوری کنن و نه استفاده. اما دیدین آدم‌هایی رو که با این که حتی شاید دیپلم نداشتن چقدر خوش‌صحبت و آروم و آگاه بودن و تو دوست داشتی ساعت‌ها باهاشون صحبت کنی. اینا رو گفتم که بگم، خیلی دنبال بایدها و نبایدها نباشین و سعی کنین با زندگی کردن یاد بگیرین.

آدم‌ها از نظر روانی مثل هم نیستن. وقتی یه اتفاقی میفته می‌تونه برای یه نفر فقط یه ناراحتی گذرا باشه، اما برای یه نفر دیگه یه زخم عمیق رو فعال کنه. از بیرون، آدم‌ها فقط اتفاقی که افتاده رو می‌بینن. ولی تو فقط با خودِ اتفاق روبه‌رو نیستی؛ با معنایی که به اون اتفاق می‌دی، خاطراتی که بیدار می‌کنه، ترس‌هایی که فعال می‌شن، نیازهایی که تهدید می‌شن هم رو‌به‌رو می‌شی. یعنی درد فقط از اون اتفاق نمیاد؛ از معنایی که برای تو داره هم میاد. پس مهمه درد هم رو کوچیک نشماریم و هی نخوایم بهم بگیم: پاشو خودت رو جمع کن! خیلی دیگه بزرگش کردی، تو خیلی حساسی و...

حتی اگه زندگی در حال حاضر با تصویرِ ذهنیِ تو فرق داشته باشه، باز هم می‌تونه زیبایی، معنا و ارزش داشته باشه.

از یه جا به بعد اسم پارتنرم رو ذخیره کردم کیم جونگ اون، چون چاره‌ای جز انتخابش نداشتم.

گاهی باید قوی باشی، نه به‌خاطر خودت؛ بلکه به‌خاطر اون آدمی که بهت تکیه کرده.

پذیرش یعنی انکار نکنیم، مقاومت هم نکنیم. چون خیلی وقت‌ها رنج اصلی از خود اتفاق نیست، از جنگ دائمی ما با اون اتفاقه. نباید معنا و ارزش زندگی رو فقط به یه نتیجه‌ی خاص گره بزنیم. اگه چیزی اون‌طور که می‌خواستی نشد، هنوز هم می‌شه ادامه داد. زندگی همیشه قابل‌کنترل نیست، و تغییر مسیر لزوماً به معنای شکست نیست.