4114

بعضی شب‌ها خودم می‌شینم رو‌به‌روی خودم و شروع می‌کنم به تحقیرش به یادآوری کردن تمام کم و کاستی‌هاش به ایراد گرفتن از سر تا پاش، بهش میگم که چقدر بازندست، چقدر تنهاست، چقدر عقب افتادست، بعضی شبا من دشمن نمی‌خوام.

چگونه می‌توانیم با اندوه بجنگیم؟ با مبارزه با خود، چراکه غم از درون می‌آید، نه از بیرون.

آرامشی که الان دارم ارزش هرچیزی را دارد که از دست دادم.

نیکی که از حد بگذرد، نادان گمان بد کند!

تنهایی‌های من از جنسِ از دست دادن نیست؛ گودال بزرگی است که اگر حواسم نباشد پرت می‌شوم در آن و تا مدت‌ها نمی‌توانم بالا بیایم.

دیویی عقیده داشت زندگی خوب همانند کوهنوردی و رفتن از یک رشته‌کوه به رشته‌کوه دیگر است، و هنگامی که دیگر هیچ رشته‌کوهی باقی نمانَد، زمان مردن است.

تصور کنید یکی از اعضای خانواده یا نزدیکانتان به شما چنین بگوید: ”من تو را، همین‌طور که هستی، دوست دارم. “ در این صورت، چه احساسی خواهید داشت؟

هرگز نگو نمی‌توانم. برای تو که بی‌نهایت هستی، حتی زمان و فضا، در قیاس با طبیعت و طینت تو هیچ‌اند. تو هر کاری را می‌توانی انجام دهی. ــ سوامی ویوکاناندا

ممنونم که غریبه شدی، با اینی که اخیرا شدی نمی‌تونستم دوست باشم مطمئنم.

هیچوقت زندگی رو همونطور که باید احساس نکردم، اگه زندگی من یک فیلمنامه داشته باشه که من قرار باشه نقش اولش باشم و مثلا داخل اون فیلمنامه تعیین شده باشه که در یک بازه زمانی من باید رنج بکشم باید اشکم دربیاد باید از دست بدم، چرا من دارم از فیلمنامه زندگیم فرار می‌کنم و نمی‌خوام رنج بکشم؟ شاید صرفا همینه که باید تجربه کنم زندگیی رو که پیش روم گذاشته شده. فرار نکنم و حضور داشته باشم در تک تک لحظه‌هاش چه خوب چه بد.

جاه‌طلبی‌ای که خودش را نشناسد، به شکل اضطراب بروز می‌کند. حسادت به لباس کینه در می‌آید؛ عصبانیت به خشم تبدیل می‌شود؛ اندوه به تدریج به افسردگی می‌انجامد. اموری که انکارشان کرده‌ایم، ما را تحت فشار و تنش قرار می‌دهند.

من باید همیشه روی دور تند زندگی کنم تا خیلی چیزها یادم نیاید.

زخم‌های خودمان‌ را به خردمندی تبدیل کنیم.

هرکس سپاس‌گزار نباشد؛ حتی داشته‌هایش نیز از او گرفته خواهد شد.

آقا یک توت ما را نجات داد.

لائو تسه می‌گوید: «همین‌که بدانید کمبودی ندارید، کل دنیا به شما تعلق دارد.»