الاکلنگ|دیار طلایی🌤

ما که مشهوریم به گشودن به گشودن راه به گشودن خودمان سربازان نبردیم؛ که از ته هم باز شدیم گذشتگان ندانستند آیندگان هم بدانند یا نه به هیچ‌ورمان نیست تنها خودمان بدانیم و سپاس بگذاریم که دوام آوردیم که پیچو‌گردوا‌‌یچ آب رودخانه را دوام آوردیم که غذای حلال خوردیم حتی وقتی سخت بود که به مال دنیا نچسبیدیم وقتی کسی حواسش نبود که آدم‌ها را و رنجشان را انسان دیدیم وقتی که همه پول دیدند که دوام آوردیم که از کوچه‌های بن‌بست با بالهای اندیشه راه فرار یافتیم که صبر را دانش‌آموز خود کردیم و هر بار خطای شناختی‌مان را منهای احتمال مقابل کردیم و اندکی بیشتر پررو ماندیم تا دوام بباوریم. لوندی کردیم سحر و‌ جادو آموختیم تا دوام بیاوریم. ترک کردیم؛ تنهایی کشیدیم ولی در آغوش حریصان نخوابیدیم و سپاس‌گذاردیم خودمان را که پول را گرامی شمردیم و برایش به ارزش‌ها چنگ زدیم و انسانگونه بالا رفتیم که آزاد باشیم تا کرامت آدمی را زندگی کنیم که بنده‌ی دولت‌ها نباشیم و شیاطین را سر سفره نیاوریم تا طریق بندگی غیر خدا را نکنیم و آدم‌ها و آدم‌ها اولین و آخرین دارایی ما شدند و خودمان را سپاس‌گذاردیم که راه را برگزیدیم هر چند سخت بود و صبرطلب و اینگونه از کوچه‌های بن‌بست، به تدبیر، راه پرواز یافتیم و دوام آوردیم و دوام آوردیم و دوام آوردیم