𝙃𝙚𝙡𝙡𝙤

"တောအုပ်စွန်းမှ ခေါ်သံ" သည်နေ့ တောထဲ မျှစ်ထွက်ရှာရာ မှောင်ရီပျိုးစပြုမှ ရွာစွန်က အိမ်အပြန်လမ်းကို ရောက်သည်။ တောရွာဓလေ့အရ ညမှောင်လျှင် လူသူကင်းဝေးတတ်သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပုစဉ်းရင်ကွဲတွန်သံမှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့လွန်းလှ၏။ ညက လကွယ်ညဖြစ်၍ တောအုပ်ကြီး၏ အမှောင်ထုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းကာ ရှေ့လျှောက်မည့် လမ်းကိုပင် ကောင်းကောင်းမမြင်ရချေ။ တစ်နေကုန် တောနင်းခဲ့ရသဖြင့် ခြေကုန်လက်ပန်းကျနေကာ ပုခုံးပေါ်က ဝါးခြင်းတောင်းကလည်း ပို၍လေးလံလာသလို ခံစားရသည်။ စိတ်ထဲတွင် အိမ်သို့မြန်မြန်ပြန်ရောက်ပြီး နားချင်စိတ်တစ်ခုသာ ရှိတော့သဖြင့် ခြေလှမ်းကို သုတ်သုတ်ငင်ကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရွာစွန်ရှိ ခြံစည်းရိုးကင်းမဲ့သော ကျွန်ုပ်၏ အိမ်လေးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ၊ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ပုံမှန်ဆို ကျွန်ုပ်ပြန်လာလျှင် ဆီးကြိုနေကျ အဖော်မွန် ခြံစောင့်ခွေးကြီး "မဲလုံး" က ခွေခွေလေး လှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ မဲလုံးသည် ကျွန်ုပ်၏ခြေသံကို ကြားသော်လည်း ထ၍အမြီးလှုပ်ခြင်းမရှိ။ ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှနေ၍ ခေါင်းကိုသာ တဖြည်းဖြည်းချင်း ထောင်လာပြီး ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် မြင်လိုက်ရသော မဲလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သဘာဝမကျဘဲ "အရိုးအဆစ်များ တစ်ခုစီ ချိုးဖဲ့လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့" တောင့်တောင့်တင်းတင်းကြီး ဖြစ်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးအစုံတွင် ပုံမှန်ကဲ့သို့ သစ္စာရှိသော အရိပ်အယောင်များ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်၏ စူးရှပြီး သွေးအေးလွန်းသော "အစိမ်းရောင် အလင်းတစ်မျိုး" က တောက်ပနေသည်။ ထိုအကြည့်နှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိစဉ်မှာပင် ကျွန်ုပ်၏ရင်ထဲ၌ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထလာတော့သည်။ "မဲလုံး... လာ... အိမ်ထဲဝင်မယ်" ကျွန်ုပ်လည်း ကြောက်စိတ်ကို ဖျောက်ဖျက်ကာ ခပ်မာမာလှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော် မဲလုံးက ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှ ဆင်းမလာဘဲ ခြေထောက်လေးဖက်ကို "လူတစ်ယောက် လေးဖက်ထောက်သကဲ့သို့" ထူးဆန်းစွာ ဖြန့်ကား၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တောအုပ်ကြီးရှိရာ ဘက်သို့ မျက်နှာမူကာ လည်ပင်းကို အဆမတန် ရှည်ထွက်သွားမတတ် အပေါ်သို့ မော့လိုက်ပြီး၊ ဝံပုလွေတစ်ကောင်လို အူချလိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအသံသည် ခွေးအူသံမဟုတ်ဘဲ "မိန်းမပျိုတစ်ယောက် အသည်းအသန် အော်ဟစ်ငိုကြွေးနေသည့်" အသံကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။ "ဗြုန်း..." ဆို မဲလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် လူးလိမ့်နေတော့သည်။ သူ့၏ အရေပြားအောက်တွင် အကောင်တစ်ကောင်က တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားနေသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွလာပြီး၊ ပါးစပ်မှလည်း သွေးပုပ်များနှင့် အမြှုပ်အဖြူရောင်များ တစ်စီစီ ထွက်ကျလာသည်။ ကျွန်ုပ် ကြောက်လွန်းသဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် မဲလုံး၏ မျက်နှာအရေပြားများက အလိုလို ကွဲအက်သွားပြီး၊ ၎င်း၏ သွားများမှာ သံမှိုများကဲ့သို့ ချွန်ထက်ရှည်လျားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "ငါ့ကို... ကူညီပါ... ချမ်းတယ်..." ဟု ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေရှာသော အဘွားအိုတစ်ယောက်၏ အသံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ ထိုအသံက ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ လေထုထဲတွင် စိမ့်ဝင်သွားပြီး ကျွန်ုပ်၏ ကျောရိုးတစ်ခုလုံးကို ရေခဲရိုက်လိုက်သလို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်ကျွေးမွေးထားသော မဲလုံးမဟုတ်တော့။ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် နာနာဘာဝ စုန်းကဝေတစ်ခုခုက မဲလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူးကပ်ဝင်စီးထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျွန်ုပ်၏ခေါင်းထဲတွင် "ပြေး... အခုချက်ချင်းပြေး" ဟူသော စိတ်ရိုင်းတစ်ခုက ပွင့်ထွက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ပုခုံးပေါ်က ခြင်းတောင်းကို လွှင့်ပစ်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲ ပြေးတက်ပြီး တံခါးကို ဂျက်ထိုး ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။ "ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း..." တံခါးပိတ်ပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အိမ်တံခါးကို အပြင်ကနေ ပြင်းထန်စွာ လာရောက်စောင့်ရိုက်သည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးဝဆီမှ "ငါ့ကို... ကူညီပါ... ချမ်းတယ်..." ဆိုသည့် အသံအက်အက်ကြီးက အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေဆဲ။ ကျွန်ုပ်သည် အိမ်အခန်းထောင့်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ တဆတ်ဆတ်တုန်ရင်း ပုန်းနေမိသည်။ အပြင်က အသံသည် ခွေးအော်သံမှနေ မိန်းမငိုသံ၊ ထို့နောက် သွားကြိတ်သံများအဖြစ် ပြောင်းလဲလာပြီး ညဉ့်နက်သည်အထိ မစဲတော့ပြီ။ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံရာ အိမ်ကလေး၏ တံခါးပါးပါးလေး နောက်ကွယ်တွင် မည်သည့် မိစ္ဆာကောင်က မဲလုံး၏ အရေခွံကိုခြုံပြီး စောင့်ဆိုင်းနေသည်လဲ မသိနိုင်တော့။ တစ်ချက်လေးမှားလျှင် အသက်ပျောက်ရမည့် ထိုညဉ့်ယံ အမှောင်ထုထဲတွင် ကျွန်ုပ်သည် သက်မဲ့ရုပ်တုတစ်ခုလို အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေမိတော့သည်။ (ပြီး) #Khun ခြောက်ခြားဖွယ် တစ်မျက်နှာ ဇာတ်လမ်းတို #Angél_Alphá@mirror148