AFKAR

زندگی ناامیدکننده است و کوتاه. اگه زرنگ باشی هروقت که بتونی،هرچی که بتونی خوش حالی میدزدی.

برخی زخمها را نه زمان خوب می‌کند نه فراموشی... آنها در تاروپود جان می‌نشینند نفس میکشند و با هر تپش قلب دوباره زنده میشوند.

نه تنها حاضرم برات بمیرم بلکه حاضرم برات زندگی کنم.

تو آن مسیر قدیمی و متروک قلبم هستی که مدت‌هاست از آن رد نمی‌شوم؛زیبا،سرسبز،پرازحواس‌پرتی‌های اشتباه. هربار که به تو سر می‌زنم؛ ناگزیر از دره‌ای جدید در ذهنم سقوط میکنم.

سخن‌ها گفتی با من و در میان آنها <عزیزِ من> خطابم کردی و از تمام حرفایت همین در خاطرم ماندگار شد و عزیزِ من،چه حسی دارد عزیزِ،عزیزت باشی‌.

اُمیدوارم شب با تو مهربان باشد؛ تو که روز در فرسودنت کم نگذاشت. تو که از اَندوه و خستگی حرف نزدی، تا خوشحالیِ عزیزانت را خراب نکنی :)

حالا دیگر چنان از احساسهای متضاد و گوناگون سرشارم که اگر بپرسی هر صبح را چگونه به شب می‌رسانم به گفت‌وگو در جوابت درمی‌مانم... -احمد شاملو