بازمانده‌‌ای از یکم دسامبر

چقدر ناشناس‌هام جدیدا جالب شدن

ولی هربار هرچی میگه همون

حالا من جلوی خودش خیلی قبول نمی‌کنم

آینده واقعا همیشه حق باهاشه

من هربار یک چیزی میشه یاد آینده میوفتم

احساس می‌کنم قلمم رو از دست دادم و دیگه نمی‌تونم درست بنویسم

این عادت بد تکست فرستادن های زیاد رو باید بذارم کنار

بچه‌ها اینجا هیچکس رشته‌اش انسانی نیست؟

از شماها چه خبر؟!

راستی جنگ تموم شد من تکستی درمورد این قضیه نذاشتم اما خیلی خوشحالم

کل مدت رو به این فکر کردم که حق با اون بود من خودم باید به این می‌رسیدم که حق با اون هاست و نباید در برابر آدم‌هایی که تورو خیلی بیشتر می‌شناختن برای پذیرفتن بعضی چیزها مقاومت می‌کردم. نباید سعی می‌کردم اگر کسی کل دنیا رو بر علیه خودش کرده و تنهاست من بهش کمک کنم شاید اصلا لایق این اتفاقاتی بوده که براش افتادن، من خواستم آدم خوبی باشم برای شما اما اونقدر من رو پشیمون کردید که درموردش فقط و فقط متوجه شدم گاهی وقت‌ها باید بد برخورد کرد، باید تند برخورد کرد، باید اهمیت نداد و مهم تر از همه باید عین بقیه باهاشون برخورد کرد. در کل که از اینجا به بعد حتی اگر بمیری هم برام اهمیتی نداره اما خب خیلی نگران خودت باش چون توهم وقتی زمانش برسه متوجه عمق فاجعه میشی و شرایط خیلی زود تغییر می‌کنه.

حق با تو بود آدم نباید پل‌های پشت سرش رو خراب کنه و همیشه باید یک راهی برای برگشت بذاره، اما خب تو هم پل‌ها رو‌ خراب کردی و هم راهی برای برگشت نذاشتی.

«در حالی که به وطن خیانت می‌کنی، روز مرگت خاکی پیدا نمی‌کنی که تو را بخواهد؛ حتی وقتی که مرده باشی، احساس سرما می‌کنی.»

به که بسپارمت ای خانه که ویران نشوی؟!

هنوز هم عین قبل حرف‌هات رو یهو به آدم‌ها میزنی و یهو کاری می‌کنی تا ساعت‌ها بهش فکر کنن.

چقدر خوشحالم که بیدارید و داریم باهم صحبت می‌کنیم چقدر دلتنگ اینجا بودم