i

حالتون چطوره؟!

نکنه خورشید پشت ابر میمونه؟!

نوشته بود: خبر بد را صبح خواندیم. بعد می‌رویم سرکار، جواب پیام می‌دهیم، ناهار می‌خوریم، حتی وسط روز به چیزی می‌خندیم. و از غروب، هرکداممان جدا جدا، از خودمان بدمان می‌آید.

میگه دیدم آدم‌ها میتونن، پس اگه اینجوریه که ادم‌ها میتونن منم میتونم.

نوستالژی.

بعد از اون دوازده روز و بعد از دی‌ و بعد از جنگ دوباره و بعد از جنگه بعد از آتش بس، هنوز با ی ریسمونه پاره به زندگی‌وصلم، آدمیزاد اینطوریه دیگه.

عاشق پنجره هام، پنجره رو به طبیعت ماشین، پنجره اتاق رو به بالکن همسایه، پنجره رو به کوچه، پنجره رو به حیاط، پنجره و پنجره.

دلم برات تنگ میشه.

تو این روزای سخت، تنها چاره ادامه دادنه، صبح بیدار شدنو و هرتلاشی برای وصل بودن به زندگی.

آدم کیارو مجبوری میبینه و کیا رو نمیتونه ببینه، واقعا خاک تو سر روزگار.