sombrapez

done

از تقلید کردن بیزار است. نمی‌خواهد نسخه‌ای از شخصیت، سلیقه یا طرز فکر دیگران باشد. حتی اگر مسیر متفاوتش را هنوز پیدا نکرده باشد، ترجیح می‌دهد آن را خود

احساس نزدیکی عجیبی با دوره‌هایی دارد که هرگز در آن‌ها زندگی نکرده است. انگار خاطراتی از یک گذشته‌ی نزیسته در ذهنش دارد.

از اینکه دیگران بتوانند در چند جمله تعریفش کنند، فراری است. نه به خاطر اینکه لزوماً پیچیده‌تر از دیگران است، بلکه چون خودش را یک هویت تمام‌شده نمی‌بی

از اینکه دیگران بتوانند در چند جمله تعریفش کنند، فراری است. نه به خاطر اینکه لزوماً پیچیده‌تر از دیگران است، بلکه چون خودش را یک هویت تمام‌شده نمی‌بی

جذابیت را در چیزهایی پیدا می‌کند که لزوماً با هم هماهنگ نیستند؛ تضاد، آشفتگی، رنگ‌های نامتعارف، موسیقی‌های غریب و ترکیب‌هایی که نباید زیبا باشند اما هستند.

زندگی واقعی را با جزئیات داستانی تجربه می‌کند. برای آدم‌ها شخصیت می‌سازد، برای مکان‌ها گذشته تصور می‌کند و برای لحظه‌های معمولی معنایی فراتر از اتفاق ظاهری‌شان پیدا می‌کند.

اتفاقات تصادفی را هم از زاویه‌های مختلف بررسی می‌کند. برایش هیچ مکالمه‌ای صرفاً یک مکالمه نیست؛ گاهی یک جمله ساده می‌تواند دریچه‌ای به شناخت یک انسان باشد

اتفاقات تصادفی را هم از زاویه‌های مختلف بررسی می‌کند. برایش هیچ مکالمه‌ای صرفاً یک مکالمه نیست؛ گاهی یک جمله ساده می‌تواند دریچه‌ای به شناخت یک انسان با

هیچ‌کس را کاملاً فراموش نمی‌کند. جزئیاتی از آدم‌ها را به خاطر می‌سپارد که حتی خودشان یادشان نیست؛ یک جمله، یک نگاه یا تغییری کوچک در رفتارشان. حافظه‌اش بیشتر شبیه آرشیوی از شخصیت‌هاست تا خاطرات

خودش را یک شخصیت ثابت نمی‌داند. مدام در حال بازتعریف باورها، سلیقه‌ها و نگاهش به دنیاست. از اینکه دیگران او را در یک قالب مشخص قرار دهند خوشش نمی‌آید.

هیچ‌وقت فقط در یک لحظه زندگی نمی‌کند. هم‌زمان که در یک جمع نشسته، ممکن است درگیر خاطره‌ای قدیمی، آینده‌ای نامعلوم و معنای یک جمله ساده باشد. ذهنش همیشه چند قدم جلوتر از خودش حرکت می‌کند.

احساس می‌کند به دوره‌ای دیگر تعلق دارد. شاید عاشق موسیقی دهه‌های گذشته باشد، شاید زیبایی‌شناسی قدیمی را ترجیح دهد یا همیشه حس کند زمان حال با روحیه‌اش هماهنگ نی

در هر جمعی فقط به حرف‌ها گوش نمی‌دهد؛ به چیزهایی هم توجه می‌کند که گفته نمی‌شوند. تناقض‌ها، سکوت‌ها، تغییر لحن‌ها و فاصله میان حرف و رفتار.

گاهی آن‌قدر در دنیای ذهنی خودش غرق می‌شود که واقعیت برایش شبیه نسخه‌ای کم‌رنگ از تخیلاتش به نظر می‌رسد. همیشه چند زندگی نزیسته در ذهنش دارد

جذب زیبایی‌های نامتعارف است؛ موسیقی‌های غمگین، معماری متروکه، آسمان ابری، داستان‌های تلخ و شخصیت‌های خاکستری. زیبایی را فقط در چیزهای روشن و بی‌نقص نمی‌بین

از صمیمیت لذت می‌برد اما از وابستگی فراری است. دلش می‌خواهد کشف شود اما از توضیح دادن خودش خسته می‌شود. هم به دنبال ثب

می‌تواند ساعت‌ها با کسی صحبت کند، اما همچنان احساس کند هیچ‌کس واقعاً او را نمی‌شناسد. بلد است خودش را نشان دهد، اما نه لزوماً خودش ر

آدم‌ها را از جزئیات کوچک می‌شناسد؛ از لحن، مکث‌ها و تغییر رفتارشان. معمولاً چیزهایی را متوجه می‌شود که دیگران حتی به آن‌ها فکر نمی‌کنند.