𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

گفت زندگی کردن و زنده بودن ارزش داره و باید تلاش کرد ولی متاسفم.اینجا از جون آدما بی‌ارزش تر نیست و نمی‌دونم بعد فهمیدن این چطوری میشه باز تلاش کرد.

چشامو میزارم روی هم، تیکه های هر ویدیو مثل فیلم کنار هم چیده میشه ولی فیلم نیست.لعنت بهش که فیلم نیست.

کوردل توصیف خوبی واسه اینروزاست.

کاش چون آسمان چشم‌های بیشتری برای گریه داشتم و صبح دیگر صبح نیست این، جهنم من است که از پشت کوه ها طلوع می‌کند

این بغض با گریه از بین نمی‌ره.تا همیشه میمونه.تا همیشه.

من منتظرم آنلاین شید.توروخدا همه‌تون آنلاین شید.خواهش میکنم.

امروز بعد مدت‌ها کارهای عادی قبلیم رو انجام دادم اما دیگه هیچ چیز عادی نبود.

هیچوقت انقدر ناراحت نبودم.حتی اون دفعه ای هم که فکر میکردم هیچوقت انقدر ناراحت نبودم هم انقدر ناراحت نبودم.

البته این صبر که من می‌کنم افشردن جان است.

چای، خیره شده به دیوار، خیره شدن به صفحه لپ‌تاپ، مکانیسم دفاعی شوخی، صبر برای گذشتن، صبر برای گذشتن، صبر برای گذشتن.

دیدی نشد

اینم از زندگی ما.

همون که خودتون میدونین.توروخدا مراقبت.

بچها من خیلی می‌ترسم.خیلی.

اگه اینترنت قطع شد به من اس‌ام‌اس بدید، من رو با خودم تنها نذارید.

تبدیل شدن این اضطراب به افسردگی فقط به یه مو بنده.

من تا یک ساعت پیش اسم آبدانان رو حتی نشنیده بودم ولی الان دارم حسرت میخورم که ای کاش منم آبدانانی بودم.

آدمی که الان حالش خوبه رو نمی‌فهمم.چطور میشه اصلا؟

خیلی غمگین شدم وقتی یادم افتاد فقط واسه یه زندگی خیلی خیلی عادیه که داریم این همه می‌جنگیم.

واقعا هیچ نخی به زندگی وصلم نمیکنه.کاموا کو؟