Expose illuminati

De moderne economie draait op hysterie Max von Kreyfelt Was het niet altijd zo dat economie draaide op arbeid, productie en grondstoffen? Nu draait ze voornamelijk op paniek. Een bank wankelt ergens in Amerika en onmiddellijk kijken Europese analisten alsof de beschaving nog drie dagen te leven heeft. Een containerschip ligt scheef in een kanaal en televisiepanels spreken over “wereldwijde ontwrichting”. Een virus duikt op, een oorlog breekt uit, een energieprijs stijgt en meteen begint hetzelfde ritueel: rode banners, spoedoverleggen, noodpakketten en experts die praten alsof de planeet elk moment uit elkaar kan vallen. De moderne economie produceert inmiddels bijna evenveel angst als goederen. En dat is geen toeval. Want angst is winstgevend geworden. Media verdienen aan onrust. Markten verdienen aan volatiliteit. Politici verdienen aan urgentie. Adviesbureaus verdienen aan transities. Techbedrijven verdienen aan onzekerheid. Iedere verstoring wordt direct opgeblazen tot systeemcrisis. Twintig procent van een energieroute valt weg? “Wereldeconomie in gevaar.” Een hete zomer? “Existentiële klimaatdreiging.” Een prijsstijging? “Historische schok.” Alles moet maximaal zijn. Altijd. Niet de feiten die dat vereisen, maar omdat nuance niets meer oplevert. Geen clicks, kijkcijfers, noodwetten. Geen politieke profilering. Dus leven we inmiddels in een economie waarin perceptie belangrijker is geworden dan werkelijkheid. De financiële wereld reageert allang niet meer alleen op feiten, maar op angst over mogelijke reacties op verwachte ontwikkelingen die misschien zouden kunnen ontstaan. Een collectieve zenuwinzinking met grafieken. En ondertussen groeit het gevoel bij burgers dat ze permanent psychologisch gemanaged worden. Altijd crisis. Altijd urgentie. Altijd iemand die uitlegt waarom uitzonderlijke maatregelen noodzakelijk zijn. Het bijzondere is misschien nog wel dat iedere crisis dezelfde uitkomst lijkt te hebben: meer centrale sturing. Meer controle. Meer monitoring. Meer afhankelijkheid van systemen die ons zouden moeten beschermen tegen chaos. Terwijl juist die systemen steeds fragieler zijn. De moderne economie lijkt daardoor steeds minder op een stabiel productiemodel en meer op een patiënt die alleen nog functioneert op adrenaline. En misschien verklaart dat ook waarom zoveel mensen zich uitgeput voelen. Niet alleen door inflatie, energieprijzen of oorlogsdreiging, maar door de permanente sfeer van naderende rampspoed. Alsof samenlevingen alleen nog bestuurbaar zijn wanneer burgers het gevoel hebben dat de wereld voortdurend op instorten staat. Natuurlijk bestaan er echte problemen. Maar een beschaving die van iedere verstoring onmiddellijk een apocalyptisch mediaspektakel maakt, raakt uiteindelijk verslaafd aan haar eigen paniek. En misschien is dát inmiddels het meest winstgevende exportproduct van het Westen: georganiseerde hysterie.

De machtsovername via jouw stem.

Tijdens corona mocht jij niet naar buiten, je kind niet naar school, etc. Nu zegt Jaap van Dissel eigenlijk: wij gaven alleen medisch advies. De politiek moest maar beslissen. Dat is precies waarom dit verhoor belangrijk is. Van Dissel was baas van het RIVM en voorzitter van het OMT. Het kabinet luisterde zwaar naar hem en zijn team. Daarna gingen scholen dicht. Er kwam een avondklok. Mensen moesten testen voor restaurants en evenementen. In verpleeghuizen werkten mensen lange tijd zonder mondkapjes. Nu zegt hij: wij keken vooral medisch. Niet naar wat dit deed met kinderen. Niet naar eenzaamheid. Niet naar gedrag. Niet naar de schade in de samenleving. Dat was volgens hem niet de taak van het OMT. Maar daar zit de pijn. Als jouw advies ervoor zorgt dat een land op slot gaat, kun je dan achteraf zeggen: ja, maar wij waren niet verantwoordelijk voor de gevolgen? Dat is geen kleine vraag. Want bij de volgende crisis gebeurt dit opnieuw als niemand nu eerlijk zegt wie waarvoor verantwoordelijk was. Dus dit gaat niet over één man die zich verdedigt. Dit gaat over een politiek systeem dat jouw vrijheid afpakte, maar nu zoekt waar de verantwoordelijkheid gebleven is. #Corona #VanDissel #OMT #Politiek #Nederland

Wat Paul Rosenmöller deed bij Pim Fortuyn, zie ik nu terug bij zijn protegé Jesse Klaver richting Lidewij de Vos. Het doel lijkt hetzelfde: de tegenstander koste wat kost uitschakelen waarbij alles geoorloofd is... We weten allemaal hoe het verhaal van Pim Fortuyn is geëindigd. Heel Nederland stond op zijn achterste benen. Er werd gehuild, geschreeuwd en woedend gereageerd richting al die linkse deugers. Maar blijkbaar hebben we daar niets van geleerd. Want nu zien we opnieuw hoe iemand systematisch wordt weggezet, gedemoniseerd en tot vijand wordt verklaard. We vinden allemaal dat Lidewij zegt wat wij vinden, voelen en willen. Het meest verbijsterende is dat wij als volk het gewoon opnieuw laten gebeuren. Nog schokkender is dat zowel het linkse tuig als het rechtse tuig (ja, die net zo goed) hier zonder enige schaamte aan meedoen. Niet omdat ze de waarheid zoeken, niet omdat ze een debat willen voeren, maar omdat ze hun communistische plannen niet gedwarsboomd willen zien. En dus wordt er weer opgejut, gestookt en aangestuurd op totale uitsluiting en verbieden van partijen en mensen die niet meegaan in hun extremistische linkse gedachtengoed. Blijkbaar hebben we niets geleerd van het verleden. Of erger nog: we hebben het wel geleerd, maar het kan ons gewoon niets schelen. En als er dan toch wat gebeurt dan loopt het gros weer te janken, te schreeuwen en woedend met de vinger richting links te wijzen. Echter blijft het alleen maar bij wijzen. Daarna kop weer in het zand.

Het begon klein. Een gefluister in de krantenkoppen. Een hoestje hier, een niesje daar. En toen, boem, paniek. Alsof er een schakelaar was omgezet en we van de ene op de andere dag in een wereld leefden waarin ademen bijna een misdaad was. Weet je nog... Toen een verkoudheid gewoon een verkoudheid was? Loopneus, keelpijn, misschien een dag of twee op de bank met een kop warme citroenthee en een doos tissues. Het was seizoensgebonden, verwacht, ongemakkelijk, maar nooit apocalyptisch. Toen kwam de COVID-coup. Of zoals ik het graag noem: de verkoudheid met een kroon. Ze kleedden het aan, plakten er een angstaanjagende naam op en pompten 24/7 angst onze huizen in. Plotseling was elke hoest een crisis. Elke menselijke interactie, een bedreiging. En zo, in één klap, pakte de logica haar koffers en verdween. Ons werd verteld dat dit niet zomaar een virus was. Nee, dit was hét virus. Dodelijkere dan alles wat eraan voorafging, ook al klopte de rekensom nooit helemaal. De meeste mensen kregen het en herstelden. Sommigen wisten niet eens dat ze het hadden. Toch legden we de wereld plat. Mondkapje op. In de rij staan. Zwijg. Ze zeiden dat de vaccinatie ons zou redden. Toen waren het twee prikken. Toen drie. En tja, wie telt er nog mee? Als je aarzelde, vragen stelde of het waagde om zelf na te denken, was je de slechterik. Een gevaar. Een ketter. Maar wacht eens even... sinds wanneer vaccineren we tegen een verkoudheid? We hebben nooit gevaccineerd tegen verkoudheid. Dat was nooit nodig. En de COVID-coup gedroeg zich voor de overgrote meerderheid als een verkoudheid. Milde symptomen. Laag risico voor de meesten. Maar logica werd niet uitgenodigd. Angst wel. En angst levert geld op. Farmaceutische reuzen smulden ervan. Politici breidden hun macht uit. De media melkten het drama uit. En de rest van ons... Wij kregen avondklokken, verplichtingen, censuur en een flinke portie psychologisch trauma. Ze hebben de wereld gemanipuleerd. Ze vertelden ons dat natuurlijke immuniteit onzin was. Dat gezonde mensen een bedreiging vormden. Dat vrijheid egoïstisch was. En miljoenen mensen geloofden het. En geloven het nog steeds. We ontsmetten onze handen tot ze rauw waren. We muilkorven onze gezichten. We verraadden onze buren. We zagen kinderen opgroeien met het idee dat een knuffel hen kon doden. En al die tijd werd ons verteld dat we trots moesten zijn op ons offer. Maar dit is de waarheid: we hebben de wereld niet gered. We hebben haar weggegeven. We hebben ons gezond verstand ingeruild voor een veiligheidsdeken gemaakt van leugens. En nu zitten we opgescheept met een samenleving waar rechten optioneel zijn, de waarheid verdraaid wordt en gezondheid slechts een ander woord is voor controle. Dit gaat niet over het ontkennen van de wetenschap. Het gaat over het verdedigen van gezond verstand. Over het stellen van de vragen die niemand wil beantwoorden: Hoe kon een verkoudheid het wapen worden dat de wereld ontwrichtte? En hoe komen we hier in vredesnaam weer bovenop? Want als we niet snel wakker worden, verliezen we niet alleen onze vrijheden. We vergeten dat we ze ooit hadden... Diana Wiel