دپارتمان شاعران زجر کشیده

شما هم عجب آدمی هستید، ماکار آلکسیویچ! بیش از اندازه همه چیز را به دل می‌گیرید، برای همین هم همیشه غمگین‌ترین آدم‌اید.

- بیچارگان، فیودور داستایفسکی، ترجمهٔ آرزو آشتی‌جو

متن‌های این‌جا رو خیلی دوست دارم🍂

«آسمان سبک می‌شود و باران می‌بارد، قطره‌ها بر سنگ‌های گورستان و آسفالت‌ها می‌نشینند و مانند نویسنده‌ای خاموش، داستان گذر عمر را می‌نویسند. عقربه‌ها آرام می‌چرخند گویی سکوت حاکم بر شهر هرچیزی را در خود فرو می‌برد. هرچکیدن، یادآوری‌ست که هیچ‌کس از گذر لحظه‌ها‌ در امان نیست؛ نه زندگان، نه خفتگان خاک.»

عزیزترینم ساعت شش صبح است و من تمام شب را کتاب خواندم. حالا زیر پتوی قهوه‌ای‌ام نشسته‌ام و شیر گرمی که مامان برایم تا توی تخت آورد را آرام آرام سر می‌کشم و برای تو می‌نویسم. دیشب بافت موردعلاقه‌ام را از کشو بیرون کشیدم و پوشیدم. همان بافت خاکستری و سفید. می‌دانی چقدر به این لباس علاقه دارم و با پوشیدنش چقدر زندگی برایم متفاوت می‌شود. چند روزی است حس بهتری نسبت به موهای کوتاه شده‌ام دارم. حالا یاد گرفته‌ام که چطور آن‌طور که دوست دارم موهایم را ببندم. خلاصه‌اش این که احساس بهتری نسبت به خودم و این زندگی دارم. اتفاقاتی هم هست که قلب و ذهنم را پاره پاره کند؛ اما فقط سعی می‌کنم به خیال‌پردازی چنگ بیندازم و وانمود کنم چیزی جز یک پری جنگلی نیستم. کمی ذهنم را گردگیری کردم و دنبال نشانه‌هایی از خلاقیت گشتم. نتیجه‌اش این شد که تصمیم گرفتم رمان قدیمی‌ام را به پایان برسانم. شاید نیاز باشد از ابتدا شروع به نوشتن کنم، دوست دارم تغییراتی به وجود بیاورم. اگر می‌توانستم یک دستگاه تایپ، یک دفترچه‌ی قطور، چند بسته کبریت، چند کارتن شمع و خودم را در یک اتاق می‌انداختم و به مدت چهارده روز در را به روی خودمان قفل می‌کردم. اما حالا نه دستگاه تایپی دارم و نه حتی دیگران مرا چهارده روز به حال خودم می‌گذارند. پی‌نوشت: می‌دانم امروز روز خوبی است. یکشنبه‌ها هرگز بد نیستند.

A hundred thrown-out speeches I almost said to you - نامهٔ پنج

⊹ ‌نیمه‌شب‌ها کتاب می‌خونم و تصور می‌کنم یک پری سحر‌آمیزم که توی یک خونه‌ی قارچی زندگی می‌کنه𓂃.໑🍄

𓂃.໑ 𝒂 𝒃𝒐𝒐𝒌 𝒂 𝒘𝒆𝒆𝒌

‌ ‌⊹ ‌هفته‌ی اول پاییز ‌‌   ‌ ‌⊹ ‌کتاب مارینا ‌ ‌‌     ‌    ‌دربارۀ کتاب 𖨂 ֶָ  ゚

کتاب درباره‌ی اسکار، پسریه که توی مدرسهٔ شبانه روزی درس می‌خونه. اسکار عاشق پرسه زدن توی خیابون‌ها و کوچه‌های شهر بارسلونه و در پی یکی از همین پرسه زدن‌ها، یک خونه‌ی عجیب رو پیدا می‌کنه که صدای موسیقی زیبایی از خونه شنیده می‌شه. اسکار به طور اتفاقی یک ساعت از این خونه می‌دزده که شروع ماجراست.

‌ ‌     ‌    ‌نظر من 𖨂 ֶָ  ゚

مارینا اولین کتاب توی لیست پاییزی من بود. بی‌نهایت عاشق صحنه‌پردازی کتاب شدم و موقع خوندنش انگار داشتم داخل کتاب زندگی می‌کردم. معمای کتاب خیلی معمای زیبایی بود جوری که حتی وقتی کتاب دستم نبود و مشغول کار دیگه‌ای بودم، توی ذهنم داشتم سعی می‌کردم سر از راز این کتاب در بیارم. هیجان‌انگیز بودنش و فضای مرموزی که داشت، کوچه‌های بارونی بارسلون و توصیف‌هایی از خونه‌های گاتیک، واقعا من رو جذب خودش کرد، طوری که اصلا دلم نمی‌خواست کتاب رو زمین بذارم. این کتاب توی پاییز به نظرم می‌تونه یک انتخاب بی‌نظیر برای خوندن باشه.

‌

«قهوه همیشه بوی کسی را دارد؛ کسی که دیگر نیست. فنجان داغ است اما دستان تو سرد مانده. گرمایش تنها سطح پوستت را لمس می‌کند، درحالی که سرما در اعماق تو لانه کرده. بخار قهوه همچون مهی از گور برمی‌خیزد، شکلی می‌سازد و دوباره فرو می‌پاشد؛ یادآوری خاموشی برای آن‌که غیبت همیشه پایدارتر‌ از حضور است.»

اصلا نمی‌دونید این پیام چقدررر منو خوشحال کرد💘 ممنونم ازت⭐️

https://t.me/ttpdella/5526 سلاممم فقط اومدم بگم راستش شما نویسنده ی فوق العاده ای هستین و اگه یک کتاب چاپ شده داشتین من قطعا جزو اولین خریدارانش بودم .🤍

نمی‌دونم چجوری باید توضیح بدم آخه😭

این شکلی👇

چجوری خمیر و ورز میدن؟:o

ببینید کم کدوتنبل می‌دید ناناعت می‌شم😔

رول دارچینی جادویی‌ترین شیرینی دنیاست𓂃.໑   ★ رسپی رول دارچینی

هنرمندها یا در آینده زندگی می‌کنند یا در گذشته، در زمان حال هرگز.

- مارینا، کارلوس روئیث ثافون