𝒅𝒊𝒂𝒓 ִֶָ

از من، منی ماند که دیگر شوقِ چیزی ندارد.

گرون ترین درس‌های زندگی رو از بی ارزش ترین آدم ها یاد میگیری..

هزاران سال اگر باران ببارد،نشوید خون ناحق را ازین خاک.

اینجا نشد ، در جهانی دیگر شاید.

حرف های زیادی برای گفتن بود، اما دلیل های بیشتری برای نگفتن.

در پایان نامه نوشت: و زمانی که نیازِ ضروری به حضورت کنارم داشتم، تو هیچ سراغی از من نگرفتی.

نجات دهنده پاییز و هوای بارونی و هات چاکلته.

ای کاش هَمه دنیا ناراحتم میکردن جُز تو…

به خاطر تمام صمیمیت‌های بی‌جایی که با آدم‌های بی‌جا داشتم،از خودم معذرت میخوام.

تا حالا شده با یکی آشتی کنی بعد ببینی که اصلا نبخشیدیش؟ خیلی حس بدیه.

من همیشه یه طعم بستنی، یه نوع نوشیدنی، و یه نوع غذارو سفارش میدم، چون هیچوقت از چیزی که واقعا عاشقشم خسته نمیشم.

ناراحت که نشدی؟ نه بابا فدای سرت(ازت متنفر شدم)

عمیق ترین نقطه ناراحتی اینه که وسط غذا خوردن گریت بگیره.

امروز خیلیا کنکور دادن، ولی من به کنکور.