22

وطنم زنده بمان، زخم تورا می‌بندیم تهِ این غصهٔ غم، از تهِ دل می‌خندیم

اون لحظه که از پسش برمیای:

خونه اونجاست که برای درک شدن، نیازی به جنگیدن نباشه.

گاهی فقط تماشا می‌کنی، چون توان نجات چیزی نمانده

تلخ‌ترین پارادوکس زندگی صبر کردن واسه چیزیه که نمیدونی اتفاق میوفته یا نه-

آدمایی که چای دوست ندارنُ، هیچوقت درک نکردم.

💙”