ravelith تکست

برای کنترل کردنم یک بازی بساز، تا جوری باهات بازی کنم که نفهمی چه زمانی به بازیکن تبدیل شدی

راهنماـي اپیزود امروز شاینـي . سلام شاینیز توي این ولاگ میریم با جیا به رستوران، پیش حیوون خونگي هاش، ساعت فروشی و ترفند براي پوست براق تر.

چگونه می‌توانی در چشمانم خیره شوی، چنان‌که گویی کتابی‌ام گشوده بر صفحه‌ای خیس از اندوه؟ مگر سیاه‌چاله‌های خاموشِ اطرافم را نمی‌بینی؟ مگر لمسِ سرد و کشنده‌شان را بر زخم‌های تنت حس نکرده‌ای؟ وجودم، چون زمستانی بی‌پایان، در یخِ خاموشی منجمد شده. کالبدی‌ام که روحِ خویش را به تاریکی بخشیده. اما تو... هنوز ایستاده‌ای، هنوز میانِ سایه‌‌های روشنِ بی‌امید نفس می‌کشی. نگذار این پیکرِ تهی، زخم‌های تو را بیش از این به کامِ تاریکی بکشاند. مرا به تو التماس، بیدارم کن. این سرابِ بی‌رحم را از جانم پاک کن. تو، آخرین پنجره‌ی روشنِ “ما”یی هستی که دارد محو می‌شود. پس دستانم را بگیر، میان این غبارِ گم‌گشته، مرا بیاب. پیش از آن‌که به “هیچ” بدل شوم، مرا صدا بزن. هر ثانیه که می‌گذرد، تکه‌ای از هویت من در طوفانِ فراموشی فرو می‌افتد. در این آشوب، زنده رهایم نکن. مرا در تابوتِ تپنده‌ام تنها نگذار. این جهان هنوز بوسه‌های شبانه‌مان را میان باران‌هایش جا نداده. هنوز خیابان‌ها از عطر آغوش‌مان بی‌خبرند. هنوز دست‌های در هم گرهه خورده ما، در حافظه‌ی زمان ثبت نشده‌اند. مرا این‌جا، در برهوتِ بی‌نام رها نکن.