不要被骗子欺骗!Telemetrio 会找到并标记这些频道 👉 如果想查看标记,请订阅
𝖼𝗂𝖾𝗅 𝗀𝗋𝗂𝗌
前往频道在 Telegram
5 917
订阅者
-3024 小时
+467 天
+71930 天
71
帖子浏览量
~ 16424 小时
~ 36548 小时
1.24%
参与率
~ 24
每日帖子数
帖子存档
5 917
Repost from ㅤㅤㅤ𝚴OCTIS
??? 𝖠 𝖯𝖤𝖱𝖥𝖤𝖢𝖳 𝖡𝖫𝖤𝖭𝖣 𝖮𝖥 𝖯𝖴𝖱𝖤 @ 𝖶𝖧𝖨𝖳𝖤 𝖠𝖭𝖣 #𝖦𝖮𝖫𝖣𝖤𝖭 𝖤𝖫𝖤𝖦𝖠𝖭𝖢𝖤, (🐆) 𝖢𝖱𝖤𝖠𝖳𝖨𝖭𝖦 𝖠 𝖲𝖮𝖥𝖳 𝖠𝖭𝖣 𝖫𝖴𝖷𝖴𝖱𝖨𝖮𝖴𝖲 𝖵𝖨𝖡𝖤.
19 11月, 10:44
19 11月, ~13:29
5 917
Repost from 𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓(check)
کیلومتر شمار؛ حالا عدد 90 رو نشون میداد و تهیونگ با دیدنش ادامهی حرفش رو خورد و این یعنی هنوز ریسک بالایی بود؛ اما شاید با کمتر شدن تدریجیِ سرعتش؛ میشد از اون پیچِ وحشتناک تند، قسر در برن و سرنوشتشون مثل اون رانندهی پورشه؛ به تهِ دره ختم نشه! پس این تهیونگ بود که سعی کرد به جونگکوک بفهمونه که کافیه و سرعتش به حدی رسیده که بتونه پیچ رو رد کنه و میتونه از ماشینش فاصله بگیره؛ اما وقتی نتیجهای ندید، سرش رو از پنجره بیرون اورد و توی آینهی بغل جگوار؛ جونگکوک رو دید که با چشمهای بسته، انتظارِ یک معجزه رو که توقف کاملِ شورلت و ماشین خودش؛ قبل از رسیدن به پیچ بود؛ میکشید و همین باعث شد تهیونگ از دیدن این واکنشِ کوک؛ به خنده بیفته و با صدای بلند، چند بار اسم جونگکوک رو فریاد بزنه و حتی لقبش که هانتر بود رو به زبون بیاره؛ اما فاصله و صدای سایش لاستیکها؛ اونقدر زیاد بود که صداش بهش نرسه و توی اون حجم از سر و صدا گم بشه! پس بلافاصله به خودش لعنت فرستاد که چرا فراموش کرده از بوغ ماشینش استفاده کنه تا جونگکوک رو متوجهی خودش کنه و حالا بعد از بوغ زدن و چراغ دادنهای متوالی؛ این جونگکوک بود که به سختی؛ در حالی که هنوز فرمون رو سفت چسبیده بود، سرش رو بیرون اورد و چیزی رو لب زد که تهیونگ میتونست بخاطر لب خونیِ خوب و قویش تشخیص بده که داره به کرهای کلمهی"چیشده" رو تلفظ میکنه! و تهیونگ اما؛ همونطور که متقابلا سرش بیرون از پنجره بود، با صدای بلندی که گلو و حنجرهاش رو به سوزش انداخت؛ گفت: _کافیه هانتر؛ میتونی فاصله بگیری! بلافاصله سرش رو داخل اورد و بعد از دیدنِ سریع کیلومتر شمار که حالا عدد 70 رو نشون میداد؛ داد زد: _الان روی هفتاده؛ هفتاد! دور بزن جونگکوک!! تهیونگ اینبار با تمام وجود فریاد زد؛ اما انگار جونگکوک بر خلاف خودش، توی لب خونی کردن بدتر از اون چیزی بود که حتی فکرش رو هم بکنه!: _اون خنگِ لعنتی؛ هنوز فکر میکنه سرعتم زیاده و نمیتونم پیچو دور بزنم، برای همینم ازم فاصله نمیگیره! پوف کوتاهی کشید: _باید هر طور شده بهش بگم؛ وگرنه خودشو به کشتن میده! تهیونگ وقتی واکنشی از جونگکوک جز گیجی ندید، کلافه و با اضطراب؛ لب زد و در حالی که هیچ راهی به ذهنش نمیرسید، با دیدن پوستر مسابقهی امشب روی داشبورد و ماژیک مشکی رنگِ کنارش؛ نیشخند شلی زد و همونطور که با یه دست فرمون رو محکم گرفته بود و تلاش میکرد پوستر و ماژیک رو از روی داشبورد برداره؛ گفت: _معمولا توی شرایطِ پر استرس و سخت؛ مغزم بهتر کار میکنه! وقتی موفق شد پوستر و ماژیک رو برداره، پوستر رو به زحمت؛ اما با ملایمت، روی فرمون گذاشت و به سختی درِ سفت ماژیک رو با دندونهاش از بدنهی ماژیک جدا کرد و بعد از دیدن کیلومتر شمار و عدد جدیدش؛ همونطور که درِ ماژیک بین لبهاش قرار داشت؛ همزمان با نوشتن جملهاش، نامفهوم و با اضطرابِ ملموسی؛ حرفش رو تکرار کرد: _سرعت روی پنجاهه؛ فکر کنم بتونیم همزمان باهم دور بزنیم و پیچو رد کنیم! و بعد از نوشتن این جمله؛ با خط بزرگ و خوانا، بدون ذرهای تعلل؛ بوغ زد و در حالی که همچنان با دست راستش فرمون ماشین رو محکم گرفته بود، دست چپش رو همراه با اون برگه؛ بیرون اورد و جونگکوک حالا باز هم به زحمت و سختی؛ سرش رو از پنجره بیرون اورد و در حالی که باد شدیدی به صورتش میخورد و باعث شده بود کمی چشمهاش رو جمع کنه، سعی کرد اون متن نسبتا واضح رو بخونه؛ ولی در نهایت فقط موفق شد عدد پنجاه رو تشخیص بده و با حالت متفکری، در تلاش بود سختترین معادلهی زندگیش رو حل کنه که درست بعد از کشفِ اون معادله؛ سپرِ جلوی ماشینش با شدت به گاردریل برخورد کرد و جونگکوک بعد از پیچوندن سریعِ فرمون به سمت مخالف، سعی کرد زود عکسالعمل نشون بده و از اون مهلکه نجات پیدا کنه؛ اما انگار زیادی براش دیر شده بود!" پارت 19 "
19 11月, 07:55
20 11月, ~08:38
5 917
Repost from 𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓(check)
_اوه .. نه نه پسر، شوخیت گرفته؟! مکث کوتاهی کرد: _این خیلی احمقانهاس، این حماقتِ محضِ جونگکوک! تهیونگ ناباورانه؛ با خندهی هیستریکی لب زد، انگار حالا متوجهی منظور جونگکوک از اون حرف شده بود؛ اما برای منصرف کردن کوک زیادی دیر شده بود! چون اون؛ حالا لاین چپ جاده و سمت دره بود و با نهایت سرعت که با کمک دکمهی لانچِ کنترل؛ جگوارش سرعت بیشتری پیدا کرده بود، از تهیونگ جلو زد و بعد از تنظیم کردن سرعتش با شورلت، دقیقا موازی و مقابل تهیونگ قرار گرفت و با دقت و مهارتِ فوقالعاده و باورنکردنیای؛ سرعتش رو کم کرد و وقتی مطمئن شد سپرِ عقب ماشینش به سپر جلوی شورلت؛ اصابت ریزی میکنه و تنها فاصلهی چند سانتی بینشون وجود داره، پاش رو آهسته آهسته؛ روی پدال ترمز فشار داد و با برخورد محکم و سنگین سپرِ زرهای شورلت به صندق عقب ماشینش که صدای به شدت مهیب و ترسناکی داد و انتظارش رو داشت اون ضربهی کوبنده؛ صندق عقبِ جگوارش رو تا نیمه جمع کرده باشه، باز هم سرعتش رو پایین اورد و چشم از روی کیلومتر شمار برنداشت و وقتی سرعت به حد مجاز و دلخواهش رسید، پاش رو با تموم قدرت روی پدالِ ترمز فشار داد و با متوقف شدن حرکتِ چرخهای ماشین، دود غلیظ و بوی لنتِ ترمز بلند شد و صدای دلخراش و مهیبِ کشیده شدن لاستیکها روی آسفالتِ جاده؛ اونم توی یه شبِ آرومِ کوهستانی که دو طرف جادهاش با کوه و دره احاطه شده بود، بیشتر اکو شد و حالا این جونگکوک بود که فشار کف دستهاش رو روی فرمون بیشتر از قبل کرد تا کاملا ماشین رو تحت کنترل خودش داشته باشه و فشاری که شورلت از پشت به ماشینش وارد میکرد، اونقدر شدید بود که توی دلش خدا خدا میکرد؛ تلاشهاش نتیجه بده و وقتی بالاخره اون پیچِ معروف خطرناک رو از فاصلهی نسبتا دوری دید، بزاقِ دهنش رو بیصدا قورت داد و در حالی که با پاش؛ فشار بیشتری به پدال ترمز وارد میکرد، سرش رو هم به پشت گردنیِ صندلی فشار داد و از زیرِ سایشِ دندونهای چفت شدهاش؛ خطاب به ماشینش غرید: _کامان مرد! جلوش رو بگیر، لطفا جلوی سرعت فاکینگ زیاده اون کاماروی لعنتی رو بگیر؛ ازت خواهش میکنم! جونگکوک که بعد از گذشت دقایقی؛ کم شدن قابل توجهِ سرعت شورلت رو به تدریج احساس میکرد، لبخند محوی روی لبهاش شکل گرفت و با دیدن پیچی که فقط چند متر ازشون فاصله داشت، لبخندش ناپدید شد و برای اولین بار توی عمرش؛ دلهرهی عجیبی به سراغش اومد و باعث شد از اینکه تهیونگ پشت سرشه و اون پیچ وحشتناک رو مثل اون به وضوح نمیبینه، خرسند بشه؛ پس چشمهاش رو با فشار بست و زیر لب خطاب به ماشینش تکرار کرد: _لعنت بهت! خواهش میکنم جواب بده؛ باید سرعتش کمتر بشه؛ لطفا لطفا! * بزاقِ دهنش رو برای چندمین بار؛ بیصدا قورت داد و در حالی که نگرانی و ترس غیر قابل توصیفی، تمام وجودش رو فرا گرفته بود؛ با دیدن کیلومتر شمار که از عدد 250 ؛ به تدریج روی 100 اومده بود، خوشحال فریاد زد: _مسیح، خودشه پسر .. داره جواب میده، جواب میده! تهیونگ؛ ناباورانه لب زد و حالا که پایین اومدن سرعتش رو به وضوح حس میکرد و میدید؛ از خوشحالی فریادی کشید و با نگاهِ تحسین برانگیزی، به جگوارِ رو به روش خیره شد: _تو دیوونهای مرد .. تو .. فوقالعادهای! تهیونگ با صراحت و شمرده، اعتراف کرد و لبخند کجی روی لبهای خطیش شکل گرفت: _بین خودمون باشه بوی، ولی الان حتی اگه بمیرمم شکایتی ندارم؛ چون اون .. مکث کوتاهی کرد: _اون شکارچیِ بیرحم و دیوونهی جذاب؛ منو تنها نذاشت و کمکم کرد! .. ولی چرا؟! باز هم مکثی کرد و با حالت گیج و گنگی؛ سرش رو به سمت گردنش خم کرد و گرههای ابروش رو درهم کشید: _چرا باید اینکارو برام بکنه؟! همونطور که دستش رو روی فرمون فشار میداد؛ خطاب به ماشینش لب زد و توی افکار معلقش سرگردون شد؛ اما طولی نکشید، بعد از چیزی که به ذهنش رسید؛ چشمهاش گرد شد و چهرهاش حالت متعجبتری به خودش گرفت!: _نکنه اون .. اون دلقکِ دیوونه؛ از من خوشش اومده؟! تهیونگ تک خندهی ناباورانهای کرد و همراه با تکون دادن سرش؛ ادامه داد: قطعا بخاطرِ پورشهای که چند ساعت پیش فرستاد تهِ دره؛ ذرهای نمیتونه روحیهی انسان دوستانه داشته باشه، پس دلیل اینکه کمکم کرد .. " پارت 18 "
19 11月, 07:55
20 11月, ~08:38
5 917
Repost from 𝕭𝖑𝖔𝖔𝖉𝖇𝖔𝖗𝖓(check)
_مثل اینکه واقعا باورش شده هانتره! تهیونگ با همون پوزخند ثابت؛ لب زد و طولی نکشید که بعد از رسیدنِ جونگکوک بهش؛ در حالی که حالا کنارش قرار گرفته بود، با نگرانی و اشاره کردن به پشتِ ماشین؛ چیزی رو لب زد و تهیونگ که بخاطر صدای هیولا مانند ماشینهاشون؛ به وضوح صدای جونگکوک رو نمیشنید، سرعتش رو بالاتر برد و بیتوجه به اشارههای بیوقفهی کوک، همراه با گفتن کلمهی"دلقکِ عقب مونده" نزدیک به اولین پیچِ خطرناک که رسید، نیش ترمز گرفت تا کمی سرعتش رو کاهش بده؛ اما هیچ تغییری توی کم شدنِ سرعت ماشینش ندید و بلافاصله این جونگکوک بود که با ضربه زدن آروم به بدنهی شورلت، تهیونگ رو به خودش اورد و اون رو متوجهی شرایط پیچیده و سختش کرد و اینبار با صدای خیلی بلند؛ گفت: _ترمز .. ترمزت بریده کامارو! جونگکوک با نگرانیِ بیسابقهای؛ لب زد، تشخیصش برای رانندهی حرفهای مثل اون سخت نبود تا بفهمه؛ برای مدت نسبتا طولانیای، سرعتِ تهیونگ حتی ذرهای کم نمیشه و ثابته و این فقط یه معنی داشت؛ ترمز شورلتِ ددی کامارو بریده! پس حالا این تهیونگ بود که گنگ و ناباور، با لکنت لب زد: _م-مسیح! .. چیزی تا پیچ اصلی نمونده!! لبخند بیارادهی هیستریکی روی لبهای مرطوبش شکل گرفت و وقتی چشمش به چهرهی مضطرب و نگران جونگکوک افتاد؛ لبخندِ عصبیش محو شد و توی دلش چنان خالی شد که شاید به جرئت در جمیع تمام مسابقاتش، این دلشوره و دلهره به سراغش نیومده بود؛ چرا که تا به حال تجربهی این نقصِ فنیِ مرگبارِ به وجود اومده رو؛ نداشت و حالا که واکنش نگرانِ اون هیولای سرعتِ خونسرد و بیرحم رو نسبت به شرایطِ اسفناکش میدید، یعنی اوضاع بدتر از اونی بود که حتی فکرش رو هم بکنه و شاید همون هیولای سرعت و هانتری که ازش متنفر بود؛ امشب قرار بود تبدیل بشه به بزرگترین ناجیِ زندگیش؟!: _نگران نباش؛ من کمکت میکنم سرعتشو بیاری پایین! جونگکوک با صدای بلند و لحن اطمینان بخشی؛ لب زد و تهیونگ که همچنان رنگپریده و مات و مبهوت؛ به نقطهای نامشخص از انتهای جاده خیره شده بود، با یادآوریِ اون پسره ژاپنی که آخرین لحظه به یاد داشت کناره ماشینش اون رو دیده و حدس میزد یکی از دوستهای صاحبِ بوگاتی؛ کنزو باشه که تا یک ساعتِ پیش ماشینش رو واژگون کرده بود، فاک بلندی گفت و بخاطر ساده لوح بودن خودش، تاسف خورد و با خشم و عصبانیت؛ فرمون ماشین رو بیشتر از قبل زیر دستهاش فشرد!: _خدا لعنتش کنه!! از زیر فشار دندونها و فک قفل شدهاش غرید و با اخم پررنگ و لحن طلبکارانه و پرخاشگری، رو به جونگکوک؛ با صدای بلند گفت: _چرا میخوای کمکم کنی؟! .. میتونی بذاری برم ته دره و بمیرم، مثل همون رانندهی پورشه و بعدشم رکورد امشبو؛ به نام خودت ثبت کنی، مگه تو همینو نمیخواستی هانتر؟! تهیونگ که از به زبون اوردنِ بیارادهی اون لقب؛ متعجب شده بود، همونطور که نیم نگاهی به جلو و جاده انداخت و باریک شدنش نشون میداد چیزی تا اون پیچِ مرگبار باقی نمونده؛ نگاهش رو دوباره به جونگکوکی داد که متقابلا از شنیدن اون لقب جا خورده بود و با شنیدن سوال تهیونگ؛ متعجب و گیج بنظر میرسید: _خب .. راستش، خودمم هنوز دلیلشو نمیدونم؛ یعنی مطمئن نیستم! جونگکوک با گنگی و صراحت، لب زد و وقتی چشمش به تابلوی اخطاری افتاد که اون پیچ خطرناک رو با فاصلهی یک کیلومتر؛ از هردوشون نشون میداد؛ بزاق دهنش رو به سختی؛ اما نامحسوس قورت داد و لب پایینش رو از شدت دلهره گاز گرفت؛ برخلاف چهرهی خونسردش که همیشه سعی میکرد کاملا مسلط به شرایط بنظر برسه، حالا توی دلش قند اضطراب سابیده میشد؛ چون نقشهای که توی سرش بود ریسک خیلی پرخطر و بزرگی داشت؛ ولی طولی نکشید که با لحن عصبانی و پرخاشگرانهی دوبارهی تهیونگ، به خودش اومد و از بند افکار منفی و دلهرهآورش که به بدترین حالتهای ممکن میپرداخت؛ فاصله گرفت: _چرا باید به توئه حرومی که کارت کشتن بیرحمانهی آدمهاس؛ اعتماد کنم؟ _چارهی دیگهای هم داری؟ جونگکوک اینبار بلافاصله، با لحن جدی و سرد همیشگیش؛ لب زد و تای ابروش رو با ابهت بالا انداخت: _چطوری میخوای انجامش بدی؟! تهیونگ در حالی که لحظه به لحظه افت فشار خونش رو بیشتر احساس میکرد و سرمای هوای بیرون، صورت و بدنش رو منجمدتر کرده بود؛ با استرس و نگرانی گفت و بزاق دهنش رو از ترس و دلهره به سختی قورت داد، حق با جونگکوک بود! اون چارهی دیگهای جز اعتماد کردن به پسری نداشت که تا یک ساعت پیش به خونش تشنه بود و فقط و فقط به بردن ازش فکر میکرد؛ اما حالا انگار ورق کاملا برگشته بود!: _انقدر ازم سوال نپرس کامارو! وقت زیادی برامون نمونده .. خودت الان میبینی!" پارت 17 "
19 11月, 07:55
20 11月, ~08:38
5 917
مچکرم از همگی بابت نگاه و توجهتون به پست جدید.
نظراتتون خیلی برام ارزشمنده
18 11月, 10:27
18 11月, ~15:21
登录后可用
登录服务即表示您确认已年满 18 周岁。
