“هویت”

سرم لای خود آویزانم، حیران؛ چشمی ندارم خطوطم صاف، صاف به صافی چشمانی که از دور میدیدیم، گر نور او نمیرسید چه می‌شد؟ مرا چه برگ ها چنین آویز از کجا به خود می‌رسید؟ نزدیک می‌شد اشک چشمانش را به خورد ریشه‌هایم میداد در گوشم زمزمه می‌کرد همینجا میمانی تا برگردم، هربار میشنیدم نجوای زرد زبانش را، هربار میماندم تا او سر بر تن من بر نهد تا سر و گیسوانم تنها به سوی زمستان نروند نامم را بدان بی او من هیچم.

اصولا عکس نمیندازم بفهمم

چه دوربینی دارم

چه شبیه

‌ https://t.me/crystalcrystalcrystalcrystal/20090 کرج؟

.

قشنگ همونطوری

هیچی نداشتم

تو کلیسا میموندم

پدرم از خونه انداختم بیرون

مادرم فوت کرد

پسره هست میگه

الان نمیشه گفت