از یه کابوس می‌پرم تو یه کابوس دیگه بیدار می‌شم.

کاش یه شاخه لیلیوم تو هلند بودم و نمی‌دونستم خاورمیانه کجاست.

هیچ چیزی تو این دنیا موندنی نیست حتا شما دوست عزیز

ما تو. سکانس غمگین زندگی گیر کردیم.

بیشتر وقتا با ادما حرفی برای گفتن ندارم

ماها داریم با چشم باز کابوس میبینیم

.

‏اعتیاد شدیدی به هیچ پیدا کردم، هیچ کاری نکردن، هیچ جا نرفتن، به هیچکس هیچی نگفتن.

یه روز که دیگه برات مهم نیست، همه‌چی درست می‌شه.

اگه فقط یبار حسم اشتباه بود راجع به چیزی هیچوقت این همه بدبین نمیشدم.

همه چیز تغییر میکنه، معنیش این نیست که بهتر میشه. تو باید اونارو بهتر کنی! نمیتونی فقط به حرف زدن ادامه بدی و امیدوار باشی که بهتر بشن.

به قدری قوی باش، که از هرچیزی که آزارت می‌ده دور بشی؛ اون‌قدر صبور باش که برای چیز‌هایی که لیاقتش و داری منتظر بمونی. و همیشه یادت باشه، وضعیت الان مقصدِ نهایی تو نیست.

اونقدر که آدمای آشغال داریم تو شهر ، رفتگر نداریم!

از بیان احساساتم متنفرم همه مجبورم میکنن به اینکار بابا ولم کنید نمیتونم مودبانه بگم کیرم دهنتون

از همه شلوغ تر بودیم از همه اروم تر شدیم.

‏دور و بريامون انگار باهم مسابقه گذاشتن هركی زودتر حرومزاده بودنشو ثابت كنه برندس!

اره شاید این زندگی درست بشه و دیگه ذوقی نداشته باشی، ولی بعضی چیزا بی‌صدا هم میتونن امید رو یادت بیارن.

فقط میفهمم یه لحظه کیفم کوکه، زندگی به کاممه و هیچ کم و کسری ندارم؛ اما یه لحظه بعد حس میکنم دارم دست و پا میزنم تا خودم رو نجات بدم، فکرم هزار جا میره، تحلیل میرم و با خاک یکی میشم.

‏به خایه‌ای که ۱۶-۱۷ سالگی داشتم هروقت فکر میکنم پشمام میریزه