.

این ابزار یعنی Chatgpt ، یا هر مدل زبانی دیگه خیلی ظریف بهتون جواب میدن ، من مخالفشون نیستم ، اما این ابزار ماهارو‌ یاد گرفتن ، بخاطر همین وقتی جوابی میدن ما با چالش رو بروشون نمیکنیم و حرفشون رو قبول میکنیم ، فقط فراموش نکنیم هر ابزاری که در اختیار ماست ، با سیاست های اقتصادی برای خودش متقاضی جلب میکنه ، در نهایت ازش استفاده کنید اما بهش ایمان نداشته باشید که اشتباه نمیکنه

صفحه ۳

صفحه ۲

ادامه صفحه ۱

صفحه ۱

اخیرا متوجه شدم که خیلی ها به جای مطالعه و بررسی و مقایسه ، فقط از مدل های زبانی کمک میگیرن مثلا CHATGPT ، که البته خیلی مفیده ، من باهاش یه مکالمه داشتم که چیزای زیادی رو نشون میده و میخوام واستون بذارمش

♥️♥️♥️ 💎برترین کانال‌های تلگرام: 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

♥️♥️♥️ 💎برترین کانال‌های تلگرام: 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

وقتی گفت به تو آسیبی نمی رسانم ، دانستم که باید از چه بترسم ... دانستم که روزی بهانه ی رفتنش همین خواهد بود ... دانستم که تاوان دلدادگی ام چیست ... اما باز هم باور کردم به من آسیبی نمی رساند ... @seventh_plan

سارتر میگه : شخصیت‌های داستانی، بازتاب‌هایی از امکان‌های وجودی ما هستند .

پ . ن : این جمله خیلی جذابه ، فکر کنید تمام شخصیت های منفی و مثبت ، تمام قهرمان ها و ضد قهرمان ها ، در وجود ما هستن و ما با انتخابهایی که کردیم و با توجه به شرایطی که توش بودیم ، تبدیل شدیم به این آدمی که الان هستیم ، اشاره به دنیاهای موازی همیشه برای من جالبه ، چون با هر انتخاب ما در هر لحظه بی نهایت امکان ممکن خلق میشه که میتونستن وجود داشته باشن . از دید سارتر، ما محکوم به آزادی هستیم؛ یعنی حتی وقتی انتخاب نمی‌کنیم، داریم انتخاب می‌کنیم. هر کاری که انجام می‌دیم، در واقع یکی از بی‌نهایت امکان‌های وجودیِ خودمون رو بالفعل می‌کنیم، و بقیه رو نابود. در نتیجه، هر شخصیت داستانی، تصویری از یکی از اون امکان‌های نابودشده‌ست — اون "منِ دیگر" که می‌تونستیم باشیم ولی نشدیم. وقتی به هانیبال، جوکر، یا حتی کلاریس نگاه می‌کنیم ، داریم به نسخه‌هایی از خودمون نگاه می‌کنیم که در شرایطی خاص و با انتخاب‌هایی متفاوت می‌تونستن زنده بشن. در واقع ما فقط با دیدن یا نوشتن اون‌ها، داریم با امکان‌های دفن‌شده‌ی وجودی‌مون گفتگو می‌کنیم. @seventh_plan

جنون اگه صدا و شلوغی ، فریاد و سقوط ، بی نظمی و بحران باشد ، فقط با یک چیز می توان پنهانش کرد ، سکوت ... و اگر سکوت ، به عنوان یک ابزار تلقی شود ، می توان در پس دنیای بی جان آن ، تاریکترین جشن ها را گرفت ، و این کاری است که هانیبال لکتر هنرمندانه به آن می پردازد ... بعد از مدتها میخوام جسورانه این کاراکتر رو بررسی کنم .... به زودی تحلیلش رو میذارم @seventh_plan

پر فروش ترین های 2025 تا الان ... @seventh_plan

تحلیلی کوتاه از آخرین ساخته دارن آرونوفسکی " Caught Stealing " دارن آرونوفسکی در Caught Stealing از جهان نمادگرایانه و استعاری خودش فاصله گرفته و به سراغ فیلمی رفته که حال‌و‌هوایی اجتماعی و عامه‌پسند دارد. داستان در اوایل دهه‌ی ۱۹۹۰ می‌گذرد و درباره‌ی «هنک» است؛ ستاره‌ی سابق بیسبالی که حالا در آپارتمانی فقیرانه زندگی می‌کند. در نگاه اول، باور اینکه کارگردان این فیلم آرونوفسکی باشد دشوار است. فیلم بیشتر شبیه ساخته‌های تارانتینو و گای ریچی است؛ کمدی سیاهی از یک زندگی فروپاشیده که فاقد آن زبان استعاری و دگرگون‌کننده‌ی آرونوفسکی است. در سینمای تارانتینو، شخصیت‌ها اغلب ارزش معنوی ندارند؛ مرگشان اتفاقی، مضحک و بی‌اهمیت است، و گفت‌وگوهایشان پلی است میان پوچی و خشونت. آرونوفسکی در Caught Stealing از همین منطق پیروی می‌کند: مرگ‌ها سریع و بی‌رحمانه‌اند، و طنز تلخ جای اندوه را گرفته. کلیشه‌ی مافیای روس و یهودی‌های خلافکار یادآور فیلم Snatch گای ریچی است — روس‌هایی سبک‌سر و یهودی‌هایی که هم مذهبی‌اند و هم بی‌رحم. اما چون این تیپ کاراکترها بیش‌ازحد در سینمای کمدی-جنایی تکرار شده‌اند، دیگر تازگی ندارند و صرفاً نقش تزئینی پیدا کرده‌اند.اگر چه این تیپ از خلافکارها در واقع همان کمدی سیاه و کاریکاتور جنایت را نقاشی میکند اما از ان جاییکه به کرات استفاده شده برای من خسته کننده بود. در بخش موتیف‌ها، گربه‌ی فیلم مهم‌ترین اما ضعیف‌ترین عنصر نمادین است. در نگاه اول انتظار داریم گربه مانند گلدان Léon: The Professional تبدیل به تکه‌ای از روان شخصیت شود، اما این اتفاق نمی‌افتد. گربه فقط نقش «تریگر» دارد — جرقه‌ای برای شروع بحران — و بعد از آن به حاشیه می‌رود. آرونوفسکی آن را وارد داستان می‌کند، اما فراموش می‌کند از آن معنا یا پیوستگی دراماتیک بسازد. در Léon، گلدان نشانه‌ی ناتوانی شخصیت در برقراری ارتباط انسانی است. در Caught Stealing، گربه فقط ژست معنا دارد، نه خودِ معنا. هنک نه دلبستگی، نه خشم، نه هیچ پیوند عاطفی ملموسی با گربه پیدا نمی‌کند؛ بنابراین آنچه می‌توانست استعاره‌ای از معصومیت ازدست‌رفته باشد، به یک جزئیات بی‌اثر بدل می‌شود. آرونوفسکی همیشه میان «بدن» و «حیوان» پیوندی استعاری برقرار کرده (قو در Black Swan، گاو در The Wrestler)، اما این‌بار گربه نه با بدن هنک، نه با مسیر روانی و نه با مضمون فساد و بقا ارتباطی ندارد. به همین دلیل، این موتیف بیش از آنکه ارگانیک باشد، به یک خودارجاعِ سبکی شبیه است — عنصری برای حفظ امضای ظاهری آرونوفسکی، نه روح او. در نهایت، تنها ردپای آشنای آرونوفسکی در این فیلم، رؤیای ویران‌شده‌ی قهرمانش است: هنکی که جای آرزوهایش را با پول عوض می‌کند. به بیانی دیگر Caught Stealing تلاشی است برای بازتعریف زبانی که آرونوفسکی روزی خالقش بود — زبانی که این‌بار فقط تقلیدش کرده، نه زیستنش. @seventh_plan

دارن آرونوفسکی با ساخت فیلم Caught Stealing ، تا حدودی مخاطب رو نا امید می‌کنه ، به چندتا دلیل که به زودی در یه تحلیل کوتاه بهشون می پردازم . @seventh_plan

فقط وقتی آدمارو یاد میگیری ، تازه میفهمی چقدر با ایده و افکارشون متفاوتن ، حرفای قشنگ هیچکسو نباید باور کرد ، مگر اینکه در دو راهی انتخاب ، دقیقا اونجایی که به نفعش نیست ، بازم راهیو‌ انتخاب کنه که راه درسته ... در غیر این صورت حرفاشون فقط برای اینه که خودشون رو از چشم خودشون پنهان کنن . @seventh_plan

سریال TASK رو شروع کردم ، فعلا ۴ اپیزود توی سایت دیجی موویز آپلود شده ، داستان حول یک گروه کوچیک FBI میچرخه که روی یک پرونده دزدی کار می کنن ، سریال ریتم کُندی داره که آزار دهنده نیست ، و خیلی دقیق داره به شخصیت ها می پردازه ، حضور مارک رافلو و تام پلفری نقاط قوت این سریال هستن که هر دو بازی خوبی ارائه دادن و در یک نقطه با هم اشتراک دارن ، هر دو مردانی هستن که شکست خورده و در خود فرو رفته هستن ، دیدن این سریال جنایی رو بهتون پیشنهاد میکنم .... لینک صفحه دانلود سریال #معرفی_سریال @seventh_plan

برادران کارامازوف @seventh_plan

🎁🎁🎁 💎برترین کانال‌های تلگرام: 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

اون آخری منم ... یاد حرف یه آشنایی افتادم که گفتش ، کانال تو مخصوص معرفی و تحلیل فیلمه ، بهتر نیست تخصصی همون کارو بکنی ؟ منم گفتم : درسته اما برای این کانال قرارداد یا قانونی ندارم و طبق سلیقه ام میرم جلو ، زندگی برای من طیفی از تراژدی تا کمدیه ... بعد یاد یه مصاحبه با لانا دی ری افتادم که ازش پرسیدن چرا هیچوقت چهره ات خوشحال نیست و لانا جواب داد : چون مردم از من انتظار دارن که همیشه غمگین باشم ... مخلص کلام : شاید لانا برای شهرت و پول داره به ساز مردم میرقصه ، اما در کل نباید بذاریم چهارچوب زندگی ما توسط ذهن دیگران ساخته بشه @seventh_plan